İzmir İtfaiyesinin 24 Yıllık Emektarı Yaşar Karaduman: “Hep Pozitif Baktım Hayata”

İzmir Büyükşehir Belediyesi İtfaiye Dairesi Başkanlığı Tire İtfaiye Grubu’nda 24 yıldır görev yapan 52 yaşındaki Yaşar Karaduman, cam kemik hastalığıyla başlayan yaşam mücadelesini çalışma hayatındaki kararlılığıyla sürdürüyor. 110 santimetrelik boyu ve geçmişte kullanılan 110 numaralı itfaiye acil çağrı hattından dolayı “110 Yaşar” olarak tanınan Karaduman, santralde yürüttüğü görevle yangın ve kurtarma ekiplerinin koordinasyonuna katkı sağlıyor.

Tıpta “osteogenesis imperfekta” olarak adlandırılan genetik rahatsızlıkla dünyaya gelen Karaduman'a çocukluk yıllarında 10 yaşına kadar yaşayabileceği söylenmişti. Ailesinin desteği ve gördüğü tedaviler sayesinde sağlık sorunlarıyla mücadele eden Karaduman, bugün hem çalışma hayatını sürdürüyor hem de ailesinin sorumluluğunu üstleniyor.

“Boyum 110 Santimetreydi, Bana 110 Yaşar Dediler”

Yaşar Karaduman'ın çalışma hayatı 2000 yılında Tire Belediyesi'nde taşeron işçi olarak başladı. 2002 yılında belediyenin engelli bireylere yönelik açtığı sınava katılarak başarılı olan Karaduman, itfaiye teşkilatında görevlendirildi.

O dönemde itfaiyenin acil çağrı numarasının 110 olduğunu hatırlatan Karaduman, kendisine verilen lakabın hikâyesini şu sözlerle anlattı:

“O zamanlar 110 vardı, 112 yoktu. Boyum da 110 santimetreydi. Bana ‘110 Yaşar’ dediler. Her yerde bu isimle tanındım.”

2014 yılında Bütünşehir Yasası kapsamında İzmir Büyükşehir Belediyesi bünyesine geçen Tire İtfaiye Grubu'ndaki görevine devam eden Karaduman, santralde yazışmaların takibini yapıyor, gelen ihbarların ilgili ekiplere ulaştırılması ve müdahale süreçlerinin koordinasyonunda sorumluluk üstleniyor.

Ailesi Tedavisi İçin Evini Sattı, Annesi Kucağında Okula Taşıdı

Yaşar Karaduman'ın çocukluk yılları, hastalığı nedeniyle yaşadığı kemik kırıkları ve sağlık sorunlarıyla geçti. Ailesi, tedavi masraflarını karşılayabilmek için evlerini satmak zorunda kaldı.

Karaduman'ın annesi ise oğlunun eğitimden uzak kalmaması için onu kucağında okula götürüp getirdi. Ailesinin fedakârlıklarıyla eğitimini sürdüren Karaduman, sağlık sorunlarının sosyal yaşamını ve çalışma isteğini engellemesine izin vermediğini belirtti.

Yaşamını bağımsız şekilde sürdürmeye önem verdiğini ifade eden Karaduman, “Çalışıyorum, aileme bakıyorum, özel işlerimi kendim çözebiliyorum. Fiziki durumumdan dolayı hiçbir zaman kendimi kötü hissetmedim. Kendimle barışık biriyim.” dedi.

“Ben Arama Kurtarmada Olmak İsterdim”

İtfaiyeciliğin kendisi için yalnızca bir iş olmadığını belirten Karaduman, yangınlara müdahale eden ve kurtarma çalışmalarına katılan ekiplerin arasında bulunmayı çok istediğini söyledi.

Fiziksel koşulları nedeniyle santralde görev yaptığını anlatan Karaduman, burada yürütülen koordinasyonun da insan hayatı açısından önemli olduğunu vurguladı.

Karaduman, mesleğine duyduğu bağlılığı şu sözlerle dile getirdi:

“Ben arama kurtarmada olmak isterdim. Sahada çalışmayı isterdim. Çünkü birinin evini, iş yerini, canını kurtarıyorsunuz. Sonra huzurlu bir şekilde buraya geliyorsunuz. Benim işim de güzel. Gelen ihbarları zaman kaybetmeden ilgili ekiplere iletiyorum. Burada da koordinasyon ve zamanla yarış söz konusu. Ben de işimi en iyi şekilde yapmaya çalışıyorum.”

“Bir Canı Kurtarmak Çok Kıymetli”

İtfaiye personelinin büyük sorumluluk taşıdığını ifade eden Karaduman, yangın ve kurtarma operasyonlarının ardından hissedilen mutluluğun mesleği özel kıldığını belirtti.

Karaduman, “Kafanızı yastığa koyduğunuzda ‘Ben bugün başardım, can kurtardım, mal kurtardım, bir hayvanı kurtardım’ diyebilmek çok güzel. Her mesleğin tadı ayrı ama itfaiye daha farklı.” diye konuştu.

Meslektaşlarıyla yıllar içerisinde güçlü bir dayanışma oluşturduğunu anlatan Karaduman, çalışma arkadaşlarının kendisine hiçbir zaman farklı davranmadığını söyledi.

Gelen ihbarların ardından olay yerine hareket eden itfaiye ekiplerinin arkasından dua ettiğini belirten Karaduman, ekip arkadaşlarından gördüğü desteğin kendisi için büyük anlam taşıdığını kaydetti.

“Engelli Çocuğunuzu Okutun, Aileler Çocuklarından Utanmamalı”

Yaşadığı zorluklardan hareketle engelli bireylerin ailelerine de seslenen Karaduman, çocukların eğitim ve sosyal yaşamdan uzak tutulmaması gerektiğine dikkat çekti.

Engelli bireylerin yeteneklerini geliştirebilmeleri için ailelerin desteğinin önemli olduğunu vurgulayan Karaduman, şu ifadeleri kullandı:

“Birçok engelli gördüm. Hayatla barıştırmamışlar, okutmamışlar çocukları. Engelli çocuğunuzu okutun. Onları kendilerini geliştirebilecekleri kurslara gönderin. Aileler çocuklarından utanmamalı, onlara sahip çıkmalı. Biz utanılacak insanlar değiliz. Bize balık yemesini değil, balık tutmasını öğretin.”

Çalışma hayatına katılma fırsatının kendi yaşamında önemli bir değişim yarattığını belirten Karaduman, engelli bireylerin eğitim almalarının, meslek edinmelerinin ve toplumsal yaşamda aktif rol üstlenmelerinin desteklenmesi gerektiğini ifade etti.

İtfaiye Hortumu Havaya Kaldırdı, Merdivenli Araçta Heyecan Yaşadı

İtfaiye teşkilatında geçirdiği 24 yıl boyunca birçok anı biriktiren Yaşar Karaduman, meslek hayatında yaşadığı bazı olayları da gülümseyerek anlattı.

Bir gün yangın söndürme hortumuna aniden su verilmesi üzerine oluşan basıncın kendisini havaya kaldırdığını belirten Karaduman, arkadaşlarının müdahale ederek kendisini tuttuğunu söyledi.

Merdivenli itfaiye aracına çıktığı günü de unutamadığını ifade eden Karaduman, “Merdivenli itfaiye aracına çıktığım günü de unutmadım. O sırada çok heyecanlandım ve aşağıya bakamadım.” dedi.

“Hayat Saç Kılı Kadar İncecik”

Yaşadığı sağlık sorunlarına rağmen hayata olumlu bakmayı sürdürdüğünü belirten Karaduman, insanların sahip oldukları yaşamın değerini bilmeleri gerektiğini vurguladı.

Karaduman, hayata yaklaşımını şu sözlerle özetledi:

“Hep pozitif baktım hayata. Çünkü hayat saç kılı kadar incecik. Bu güzel doğanın, güzel yaşamın kıymetini bilmek lazım.”

İzmir Büyükşehir Belediyesi İtfaiye Dairesi Başkanlığı bünyesinde görevini sürdüren “110 Yaşar”, santralde gelen ihbarların ilgili ekiplere zamanında iletilmesi için çalışmaya devam ediyor. Karaduman, kendi yaşamından yola çıkarak engelli bireylerin eğitim ve istihdam olanaklarına erişiminin önemini hatırlatırken, mesleğine bağlılığını ve çalışma arkadaşlarıyla kurduğu dayanışmayı sürdürüyor.