Allah'ım Biz Ne Yaptık?

Bazen hayatın karmaşası içinde durup kendi kendimize şu soruyu sorarız: “Allah'ım, biz ne yaptık?” Bu soru sadece bir pişmanlığın değil, aynı zamanda bir muhasebenin de ifadesidir. İnsan bazen yaşadıklarına, gördüklerine ve karşılaştığı haksızlıklara bakınca bu soruyu yüreğinin en derininden geçirir.

Teknolojinin geliştiği, dünyanın küçüldüğü, bilginin bir tık uzağımızda olduğu bir çağda yaşıyoruz. Ama ne gariptir ki insanlar birbirinden her geçen gün biraz daha uzaklaşıyor. Komşuluk azaldı, dostluklar çıkar hesaplarına yenik düştü, sevgi yerini menfaate bıraktı. Kalpler kalabalıklar içinde yalnızlaştı.

Eskiden insanlar bir ekmeği paylaşırken mutlu olurdu. Şimdi ise sofralar büyüdü ama gönüller küçüldü. Birbirimizin yüzüne gülüp arkasından konuşmayı marifet sayar olduk. Doğruluk zor, yalan kolay gelmeye başladı. Vicdanın sesi duyulmaz olurken, çıkarların sesi her yerden yükselir oldu.

İşte tam da böyle zamanlarda insan gökyüzüne bakıp iç çekiyor: “Allah'ım, biz ne yaptık?” Bizi insan yapan değerleri ne zaman kaybettik? Ne zaman sevgiyi, saygıyı ve merhameti ikinci plana attık? Ne zaman kırdığımız kalplerin hesabını unutmaya başladık?

Oysa hayat çok kısa... Kırgınlıklar bir ömre değmez. Servetler, makamlar, alkışlar bir gün geride kalır. Geriye yalnızca insanlara bıraktığımız izler, dokunduğumuz gönüller ve yaptığımız iyilikler kalır.

Belki de bugün kendimize sormamız gereken soru şudur: “Daha geç olmadan neyi düzeltebiliriz?” Çünkü hatalar insan içindir ama hatada ısrar etmek insanı yorar. Affetmek, gönül almak ve yeniden insan olmanın değerini hatırlamak ise hem dünyamızı hem ahiretimizi güzelleştirir.

Gelin, kalplerimizi yeniden sevgiyle dolduralım. Kırdığımız gönülleri onarmaya çalışalım. Birbirimizi anlamaya, dinlemeye ve sevmeye gayret edelim. Belki o zaman gökyüzüne bakıp “Allah'ım, biz ne yaptık?” demek yerine, “Allah'ım, bize doğru yolu gösterdiğin için şükürler olsun.” diyebiliriz.