BAZEN…

Bazen gitmek istersin…
Nereye olduğunu bilmeden.

Ne bir adres vardır aklında, ne de bir yol haritası…

Sadece uzaklaşmak, biraz hafiflemek istersin.

Hayatın yorgunluğu çöker omuzlarına.

Biriktirdiklerin ağır gelir;

Söylenmeyen sözler,
İçe atılan kırgınlıklar,
Sessizce kabullendiğin haksızlıklar…

Bazen darılmazsın aslında…

Sadece yorulursun insanlardan.

Anlaşılmamaktan,

Anlatamamaktan,

Hep güçlü görünmek zorunda kalmaktan…

İstediğin gibi gitmez ya bazı şeyler…

Ne kadar uğraşsan da bir yanı eksik kalır.

“Tam oldu” dersin,

İçinden bir şey kopup gider.

İşte o an anlarsın;

Hayat her zaman senin planına göre ilerlemiyor.

Bazen gönlün yorulur…

Öyle derinden, öyle sessizce yorulur ki;

Ne anlatmaya gücün kalır,

Ne de toparlamaya…

İçinde bir şeyler susar gibi olur,

Ama aslında hiç susmaz.

Bazen eskileri özlersin…

Daha az düşünmeyi,

Daha çok gülmeyi,

Küçük şeylerle mutlu olabildiğin günleri…

İçin sızlar…

Ama elinden bir şey gelmez.

Bazen kaybolmak istersin…

Kimse görmeden,

Kimse sormadan.

Kendine ait bir köşe bulup,

Sadece kendi sesini duymak için…

İşte öyle bir hâl bu…

Ne tamamen gitmek,

Ne de kalabilmek…

Ne anlatabilmek,

Ne de susabilmek…

İnsan bazen herkesten önce kendine kırılıyor.

Ve yine en çok kendinden kaçmak istiyor.

Ama nereye gidersen git…

En sonunda dönüp dolaşıp yine kendine varıyorsun.

Ve belki de insanı en çok bu yoruyor.