ÇEKTİĞİMİZ ÇİLE NEDİR BİZİM?

Bazen insan hayatın içinde öyle yorulur ki, durup kendi kendine şu soruyu sorar:

“Çektiğimiz çile nedir bizim?”

Her sabaha yeni bir umutla uyanırız. İçimizde küçük de olsa güzel şeylerin olacağına dair bir inanç taşırız. Ancak günün sonunda omuzlarımızdaki yükün biraz daha ağırlaştığını hissederiz. Kimi zaman geçim sıkıntısı, kimi zaman sağlık sorunları, kimi zaman da en güvendiğimiz insanlardan gördüğümüz hayal kırıklıkları yorar bizi. Hayat sanki sabrımızı sınamak için önümüze sürekli yeni engeller çıkarır.

İnsanı en çok yoran şey ise çoğu zaman yaşadığı zorluklar değil, gördüğü vefasızlıklardır.

Birilerine gönlünü açarsın, elinden gelen desteği verirsin. Zor günlerinde yanlarında olursun. Dertlerini dinler, yüklerini paylaşmaya çalışırsın. Ama gün gelir, senin de bir omuza ihtiyaç duyduğun anda etrafına baktığında kimseyi göremezsin.

İşte o zaman çekilen çilenin ağırlığı biraz daha artar.

Çünkü insan yalnız kalmayı değil, yalnız bırakılmayı ağır yaşar.

Hayatın adaletsiz olduğunu düşündüğümüz zamanlar da olur. Bazı insanlar hiçbir çaba göstermeden istediklerine kavuşurken, bazıları en küçük mutluluğa ulaşabilmek için yıllarca mücadele etmek zorunda kalır. Kimi insanlar kahkahalarla yaşarken, kimi insanlar gözyaşlarını sessizce içine akıtır.

Ama unutmamak gerekir ki hayatın görünmeyen bir yüzü vardır.

Dışarıdan mutlu görünen insanların da bilinmeyen yaraları, sessizce taşıdığı acıları ve kimseye anlatamadığı dertleri vardır. Çünkü herkesin sırtında görünmeyen bir yük bulunur.

Çile, her ne kadar canımızı yakan bir misafir olsa da aslında insana çok şey öğretir.

Sabrı öğretir.

Dayanmayı öğretir.

Düşüp yeniden kalkmayı öğretir.

İnsan bazen en büyük gücünü, en zor zamanlarında keşfeder. Yaşadığı her zorluk ona yeni bir tecrübe kazandırır. Belki bugün bizi üzen olaylar, yarın daha güçlü durabilmemiz için hayatın bize verdiği derslerdir.

Çünkü hayatın en değerli öğretmenleri çoğu zaman acılarımızdır.

Ne kadar karanlık olursa olsun hiçbir gece sonsuza kadar sürmez.

En sert fırtınaların ardından bile güneş yeniden doğar.

Hayat bazen alır, bazen verir.

Bazen ağlatır, bazen güldürür.

Önemli olan, yaşanan bütün zorluklara rağmen umudu kaybetmemektir. Çünkü umut, insanın en karanlık günlerinde yolunu aydınlatan en güçlü ışıktır.

Belki de çektiğimiz çilenin adı hayattır.

Yaşadığımız her acı, her sınav ve her hayal kırıklığı bizi biz yapan parçalar haline gelir. Günün birinde geriye dönüp baktığımızda, bizi ayakta tutanın sahip olduklarımız değil; mücadele ederken gösterdiğimiz sabır, dirayet ve onurlu duruş olduğunu anlarız.

Çünkü çile geçer.

Zaman geçer.

İnsanlar geçer.

Ama sabırla verilen mücadele ve dik duruş her zaman kalır.

Ve insan, yaşadığı bütün zorlukların ardından şunu öğrenir:

Hayat bazen çok şey alır; ama pes etmeyenlerden hiçbir zaman umudu alamaz.