LEYLEĞİN GÜNÜ LAKLAKIYLA GEÇERMİŞ!

Çevrenize şöyle bir bakın; etrafınızda "sürekli çok büyük işler başaran" kaç kişi var?

Bir arkadaşınız vardır, her karşılaştığınızda milyarlık bir iş kuruyordur ve çok yakında inanılmaz zengin olacaktır. Bir diğeri, kafasında üç beş araba alıp kiraya verme planıyla milyonerliğin eşiğindedir. Öteki, EYT’den emekli olur olmaz sahil kasabasına yerleşip hayatın tadını çıkaracaktır. Bir başkası ise tüm banka borçlarını tek kalemde kapatıp ticarette dünya markası olma yolunda emin adımlarla ilerliyordur...

Dinlerken hikayeler şahane, hayaller göz alıcı. Dinleyen sanır ki memleket dâhilerle, vizyonerlerle dolu. Hey yavrum hey! Anlatmaya gelince herkes birer başarı abidesi, herkes birer ticaret dehası.

Peki ya gerçekler?

Aradan aylar, yıllar geçer. O büyük işler kuran arkadaşı yine aynı kahve masasında, aynı boş bardağa bakarken bulursunuz. Sahil kasabasına yerleşecek olan hâlâ metropolün trafiğinde sövüp sayıyordur. Ticaret dâhisi ise kredi kartının asgari borcunu ödeyebilmek için kırk takla atmaya devam ediyordur.

Atalarımız boşuna dememiş: "Leyleğin günü laklakıyla geçermiş."

Bizimkisi de o hesap. Ortada ne kurulan bir iş var, ne alınan bir araba, ne de kapatılan bir borç... Sadece konuşuyor, planlıyor ve sanki yapmış gibi anlatıp kendi egomuzu tatmin ediyoruz. Hayal kurmak güzeldir, insanı diri tutar; ona lafımız yok. Ama hayalleri icraata dökecek cesaretiniz ve emeğiniz yoksa, anlattıklarınız sadece havada uçuşan kelimelerden ibaret kalır.

Sözün özü dostlar; dilde zengin olup icraatta fakir kalmaktan yorulmadık mı? Bize süslü cümleler, devasa projeler değil; dürüst, mütevazı ve en önemlisi gözle görülür bir "icraat" lazım.

Çünkü hayat, konuşanları değil, yapanları yazar.

Sevdikleriniz için hoş kalın….