Menfaatin Olduğu Yerde Dostluk Olurmu?

İnsanları tanımak için bazen yıllar yetmez; ama bir menfaatin sona ermesi, yıllardır saklanan gerçekleri ortaya çıkarmaya yeter.

Dostluk dediğimiz şey, zor gününde yanında durabilmek, hiçbir çıkar beklemeden elini tutabilmek ve senin olmadığın yerde de senin hakkını savunabilmektir. Peki, bütün bunlar menfaate bağlıysa adına hâlâ dostluk diyebilir miyiz?

Günümüzde bazı insanlar dostluğu bir gönül bağı olarak değil, bir çıkar ilişkisi olarak görüyor. İşleri düştüğünde kapını aşındırıyor, ihtiyaçları olduğunda seni göklere çıkarıyor, istediklerini elde ettiklerinde ise selam vermeyi bile unutuyorlar. Dün omuz omuza yürüdüğün insanlar, bugün yolunu değiştirebiliyor.

Çünkü bazıları seni sen olduğun için değil, onlara ne kazandırdığın için yanında tutuyor.

Asıl mesele, insanların yanında olması değil; hangi niyetle yanında olduğudur.

Menfaat bitince selamı kesilen, makam gidince yüzünü çeviren, güç el değiştirince dostluğunu unutan insanlara fazla anlam yüklememek gerekir. Çünkü gerçek dostluk, kişinin cebine, makamına, çevresine ya da gücüne göre şekil değiştirmez.

Elbette her alışverişte, her iş birliğinde bir fayda bulunabilir. İnsanların birbirine destek olması da doğaldır. Ancak karşılıklı fayda ile çıkar uğruna kurulan sahte dostluğu birbirine karıştırmamak gerekir. Dostluk, insanı kullanmak değil; insanın kıymetini bilmektir.

Unutmayalım ki hayat, kimin gerçek dost, kimin geçici yol arkadaşı olduğunu er ya da geç gösterir. Bazen kaybettiğimizi sandığımız insanlar, aslında hayatımızdan çıkması gereken kişilerdir. Çünkü her giden bir kayıp, her kalan da bir kazanç değildir.

Benim düşüncem şu: Menfaatin olduğu yerde insanlar bir araya gelebilir; ama menfaatin bittiği yerde herkesin gerçek yüzü ortaya çıkar.

Ve insan, en çok da dost bildiklerinin niyetini öğrendiğinde büyür.

Çünkü gerçek dostluk, çıkarların kesiştiği yerde değil, çıkarların bittiği yerde belli olur.

Peki, size soruyorum: Menfaati bitince seni unutan birine hiç gerçek dost diyebilir misin?