TOPLUM OLARAK GERİLEDİK!

Toplum olarak çok şey kazandığımızı düşünüyoruz… Teknoloji gelişti, iletişim hızlandı, insanlar daha kolay para kazanır hale geldi. Ama bütün bu gelişmelerin arasında sessiz sedasız kaybettiğimiz çok önemli değerler oldu: Saygı, sevgi, vicdan ve merhamet…

Eskiden insanlar birbirinin derdiyle dertlenirdi. Bir komşunun ışığı yanıyorsa “Acaba bir sıkıntısı mı var?” diye düşünülürdü. Mahalle kültürü vardı, samimiyet vardı, hal hatır vardı. Şimdi ise aynı apartmanda yaşayan insanlar birbirinin ismini bile bilmiyor. Herkes kendi dünyasına kapanmış durumda. “Bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın” anlayışı maalesef toplumun yeni yaşam biçimi haline geldi.

Bugün insanlar artık bir insanı karakterine göre değil; makamına, parasına ve çevresine göre değerlendiriyor. Güçlü olanın yanında duran, çıkarı olduğu sürece dost görünen bir düzen oluştu. Oysa çıkar üzerine kurulan hiçbir dostluk gerçek değildir. Menfaat bittiğinde sahte samimiyetler de bir anda yok olur. İşte tam da bu yüzden insanlar kalabalıklar içinde bile yalnız hissediyor kendini.

En acı olan ise vicdanın giderek sessizleşmesi… Bir insanın canı yanarken çoğu kişi sadece izlemekle yetiniyor. Sosyal medyada birkaç cümle yazıp görevini yaptığını sanan bir toplum ortaya çıktı. Halbuki insanlık; konuşmakla değil, hissetmekle ve harekete geçmekle olur.

Hayat dediğimiz şey aslında çok kısa… Maksimum 70-80 yıllık bir ömrün içindeyiz. Bugün kırdığımız kalplerin, görmezden geldiğimiz insanların ve susturduğumuz vicdanımızın yükünü yarın hepimiz taşıyacağız.

Çünkü geriye ne makam kalacak ne para ne de gösteriş… İnsan öldüğünde arkasından konuşulan tek şey insanlığı olacak.

Bu yüzden önce bilinçli bireyler olmayı öğrenmeliyiz. Sonra da içimizde kaybetmeye başladığımız merhameti yeniden büyütmeliyiz. Çünkü bir toplumu ayakta tutan şey beton binalar değil; vicdanlı insanlar, samimi dostluklar ve gerçek sevgidir.

Kalın sağlıcakla…