KEŞKELER MEZAR TAŞINDA AĞIR OLUR…

Ölmüş birini özlemek…
Dünyanın en çaresiz hissidir.
Çünkü bilirsin;
Ne kadar ağlasan da geri gelmez…
Ne kadar pişman olsan da bir daha sarılamazsın…

İnsan gerçekten garip bir varlık…
Sağlıklıyken sağlığın,
Varlık içindeyken yokluğun,
Yanındayken sevdiklerinin kıymetini bilmez…

Anne babayı,
Kardeşi,
Dostu,
Eşi…
Hep var sanır.
Sanki hiç gitmeyeceklermiş gibi davranır…
Kırar…
Üzer…
İhmal eder…
Sevgiyi hep bir “sonra”ya bırakır…

Ama hayatın garantisi yoktur.
Bir gün telefon çalar…
Bir haber gelir…
Ve o an anlarsın;
Dünyadaki en ağır yükün “keşke” olduğunu…

“Keşke biraz daha vakit ayırsaydım…”
“Keşke kırmasaydım…”
“Keşke bir dediğini iki etmeseydim…”
“Keşke son konuşmamız öyle olmasaydı…”

Sonra ne olur biliyor musunuz?
İnsan mezar taşına sarılıp affedilmek ister…
Ama artık sadece sessizlik cevap verir…

Hayatı sadece dünya malından ibaret sanmayın…
Çünkü insanın gerçek serveti;
Ardında bıraktığı güzel kalptir…

Para da geçer…
Makam da geçer…
Gençlik de geçer…
Ama kırılan bir kalbin izi,
İnsanın içinde ömür boyu kalır…

Dinimiz bize;
Anne babaya “öf” bile dememeyi,
Kul hakkından korkmayı,
Yetimin başını okşamayı,
Doğruluğu,
Dürüstlüğü,
Merhameti,
İnsana insan gibi davranmayı öğretir…

Çünkü güzel ahlak;
İnsanın dünyadaki en büyük zenginliğidir.

Bugün yanında olanların kıymetini bilin…
Seviyorsanız söyleyin…
Arayın…
Sıkıca sarılın…
Kalp kırmayın…
Kibirle değil, merhametle yaşayın…

Unutmayın;
İnsan öldüğünde sadece toprağa girmez…
Onu sevenlerin içinde de tarifsiz bir boşluk bırakır…

Ve dünyanın en büyük acılarından biri de;
Çok sevdiğin birinin mezarı başında,
Geçmişi düşünüp sessizce ağlamaktır…

Bazı pişmanlıkların ne özrü vardır…
Ne de telafisi…