Tesadüfün Değersizleştirdiği Şeyler

İnsan, en çok kolay ulaştığını küçümsüyor. Oysa hayatın en büyük yanılgılarından biri de bu.

"Aslında seni arasa ömrü yetmez bulmaya. Ama tesadüfen bulduğu için sıradan sanıyor."

Ne kadar tanıdık bir cümle…

Bazen bir insan çıkar karşınıza. Dürüstlüğüyle, merhametiyle, sadakatiyle, bilgisiyle yıllarca aranacak kadar kıymetlidir. Fakat hayat onu bir rastlantının içine bırakır. Aynı okul, aynı mahalle, aynı iş yeri ya da aynı arkadaş ortamı… Karşı taraf, bu karşılaşmanın zorluğunu hiç yaşamamıştır. Emek vermemiştir, aramamıştır, kaybetmemiştir. Bu yüzden de elindekinin ne kadar nadir olduğunu fark edemez.

Çünkü insan çoğu zaman değeri, bulduğu şeyin niteliğiyle değil; ona ulaşırken harcadığı emekle ölçer.

Saatlerce aradığı bir kitabı yıllarca saklar. Ama hediye edilen aynı kitabı bir köşeye bırakabilir. Aylarca beklediği bir fırsata sımsıkı sarılırken, önüne kendiliğinden gelen imkânı sıradanlaştırabilir. İlişkilerde de durum farklı değildir.

Kolay tanışılan insanlar kolay vazgeçilebilir sanılıyor. Oysa tanışmanın kolay olması, bulunanın değersiz olduğu anlamına gelmez. Bazen kader, insanın ömrü boyunca arasa bile bulamayacağı birini hiç beklemediği bir anda karşısına çıkarır. Sınav da tam burada başlar: Elindekini sıradanlaştırmadan görebilmek.

Ne yazık ki çoğumuz, kaybettikten sonra hesap yapıyoruz. "Bir daha böyle bir insan gelir mi?" diye sorduğumuzda cevabın çoğu zaman "Hayır." olduğunu anlıyoruz. Çünkü bazı insanlar çoktur sanılır; aslında bir tanedir.

Belki de hayatta öğrenmemiz gereken en önemli ders şu: Bir şeye rastlamak, onun kolay bulunduğu anlamına gelmez. Sadece kader, uzun yolları kısaltmıştır.

İnsanların değerini, onlara ulaşırken çektiğimiz zahmetle değil; karakterleriyle, duruşlarıyla ve hayatımıza kattıklarıyla ölçebildiğimiz gün hem ilişkilerimiz hem de vicdanımız daha sağlam bir zemine oturacaktır.

Çünkü bazen bir insanı tesadüfen bulursunuz. Ama onu yeniden bulmak için gerçekten bir ömür yetmeyebilir.