Bir Gün Herkes Gidecek

Bir dahası yok hayatın… Ne dün geri geliyor, ne de insan yaşadıklarını silip yeniden başlayabiliyor. Bu yüzden insan, kalbini kinle değil merhametle doldurmalı. Çünkü ömür dediğin şey; bir sabah alınan nefesin, akşam geri verilip verilmeyeceğinin belli olmadığı kısa bir yolculuktur.

Bazıları bu dünyada hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyor… Kalp kırıyor, insan eziyor, kötülüğü huy edinip vicdanını susturuyor. Her gün hastane kapılarında sıra beklediği hâlde, yine de kimseye iyilik düşünmüyor. Kendi canının ne kadar aciz olduğunu gördüğü hâlde, başkasının canını yakmaktan vazgeçmiyor. Oysa insanın taşıdığı en ağır yük; yaptığı kötülüklerin vicdanında bıraktığı izdir.

Ne makam kalıyor… Ne para… Ne de insanların alkışları… Bir gün herkes susacak. Bir gün herkesin adı, sadece bir duada ya da bir mezar taşında kalacak.

Ama bu dünyada iyi insanlar da var… Yorgun olduğu hâlde bir başkasına umut olanlar… Kimse görmese bile dürüst yaşamaktan vazgeçmeyenler… Bir lokmasını paylaşanlar… İçinde kötülük taşımadan yaşayanlar… İşte onlar, dünyanın hâlâ tamamen kararmadığını gösteriyor. İyi ki var dediğimiz insanlar sayesinde hayat bazen çekilir oluyor.

İnsan, hayatı kendine de başkasına da zehir etmemeli. Kırarak değil, onararak yaşamalı. Çünkü ne zaman biteceğini bilmediğimiz bir ömrü; nefretle geçirmek, insana verilmiş en büyük nimeti boşa harcamaktır.

Bugün varsın… Yarın belki yoksun… Kimse son nefesinin hangi gün olduğunu bilmiyor. O yüzden sevdiğini söylemek için geç kalma… Helalleşmek için kibir yapma… Mutlu olmayı erteleme… Ve kalbini karartacak insanlara benzememeye çalış.

Çünkü sonunda herkes aynı gerçeğin önünde duracak: Toprak, iyiyle kötüyü ayırmadan herkesi bağrına alacak… Ama geride bırakılan iz, insanın nasıl yaşadığını anlatacak.

“İnsan öldüğü gün değil; merhametini kaybettiği gün eksilmeye başlar.”