BİR DOST SOHBETİNDEN GENÇLİĞİMİZİN GELECEĞİNE

BİR DOST SOHBETİNDEN GENÇLİĞİMİZİN GELECEĞİNE

cumha.com.tr, tamamen tarafsız ve bağımsız bir haber platformudur. Köşe yazıları bölümünde yayımlanan içerikler, yazarların şahsi görüş ve değerlendirmelerinden oluşur. Platform, her görüşten yazara alan açan çok sesli yayın anlayışıyla farklı fikirlerin özgürce ifade edildiği tarafsız bir yayın zemini sunar.

Kasım 19, 2026 - 16:03

Antalya'yı çok severim. Hele Manavgat'ın gönlümdeki yeri bambaşkadır.

Yılda en az üç defa giderim. Bazen daha fazla... Çünkü insanı bir şehre bağlayan yalnızca denizi, güneşi, doğası ve güzellikleri değildir. O şehirde biriktirdiği dostluklar, kendisine gösterilen sevgi, saygı ve samimiyettir.

Benim Antalya'da, özellikle Manavgat'ta çok kıymetli dostlarım var. Sağ olsunlar, ne zaman gitsem kendimi yabancı hissettirmezler.

Bu hafta yine Antalya yollarındaydım.

Çok sevdiğim ve saygı duyduğum iki dostum, Erdal Biçer ve ortağı Yusuf Sulusayar'ı ziyaret ettim.

Kendileri Vega Hair merkezleriyle sağlık ve estetik alanında hizmet veriyorlar. Alanlarında başarılı çalışmalar yürütüyor, yalnızca ülkemizden değil, yurt dışından gelen misafirlerine de hizmet sunuyorlar. Diş kliniği ve Moskova'dan Sedat isimli bir doktorun da yer aldığı plastik cerrahi alanındaki çalışmalarıyla faaliyetlerini genişletmişler.

Erdal Biçer kardeşimin asıl mesleği ise genel cerrahlık.

Her ziyaretimde gördüğüm bir şey var: İşleri ne kadar yoğun olursa olsun, dostluğa ayıracak zamanları mutlaka bulunuyor.

Ne zaman uğrasam çayını, kahvesini içmeden, çoğu zaman da yemeklerini yemeden ayrılmam mümkün olmuyor.

Öyle yerler vardır ki kapısından misafir olarak girersiniz, zamanla kendi yerinizmiş gibi girip çıkarsınız. İşte benim için burası da öyle bir yer.

Üstelik Erdal ve Yusuf kardeşlerimle dostluğumuz yalnızca bir ziyaretin, bir çayın, bir yemeğin dostluğu değil.

Bizim ortak değerlerimiz var.

Vatan sevgisi, bayrağa saygı, millete bağlılık, dürüstlük ve insan sevgisi...

Ben dostluklarımda bunlara önem veririm. İnsan yalnızca işiyle, kazancıyla, makamıyla değil; memleketine, milletine ve insanına duyduğu sorumlulukla da değer kazanır.

İşte bu ziyaretimizde yemek yerken sohbetimiz öyle bir noktaya geldi ki duyduklarımı yalnızca dinleyip geçmem mümkün değildi.

Erdal Biçer kardeşim, bir hekim hassasiyetiyle toplumumuzun en önemli meselelerinden birini gündeme getirdi.

Gençlerimizi tehdit eden yasaklı maddeler...

Bu maddelerin kullanımına ilişkin çevresinde gözlemlediği artıştan, sokaklarda karşılaştıkları manzaralardan ve özellikle gençlerin içine düştüğü tehlikelerden söz etti.

Yanında çalışan on iki arkadaşının da benzer endişeler taşıdığını anlattı.

Ardından dikkat çekici bir öneride bulundu.

Televizyonlarda, haberlerde, tartışma programlarında ve günlük konuşmalarda kullanılan dilin önemine değindi.

“Uyuşturucu” kelimesi yerine “yasaklı madde” ifadesinin kullanılmasının daha uygun olabileceğini söyledi.

Bu konunun araştırılmasını, uzmanlar tarafından değerlendirilmesini ve kamuoyunda tartışılmasını istedi.

Çünkü bazı kelimelerin gençlerin zihninde oluşturduğu çağrışımların da dikkate alınması gerektiğini düşünüyordu.

Elbette mesele yalnızca bir kelimeyi değiştirmekle çözülemez. Bilimsel ve tıbbi bilgilendirmelerde doğru kavramların kullanılması da son derece önemlidir.

Ama Erdal kardeşimin asıl anlatmak istediği çok daha önemliydi:

Gençlerimizi korumak için kullandığımız dile, verdiğimiz eğitime ve gösterdiğimiz duyarlılığa dikkat etmeliyiz.

Bir hekim olarak bu maddelerin insan sağlığına verdiği zararları anlattı.

Bağımlılığın insanın yalnızca bedenini değil, ruh sağlığını, ailesini, eğitimini, işini ve geleceğini de etkileyebildiğini dile getirdi.

Gerçekten de bağımlılık, yalnızca kullanan kişinin meselesi değildir.

Bir annenin gözyaşıdır.

Bir babanın çaresizliğidir.

Bir ailenin huzurunun bozulmasıdır.

Bir gencin hayallerinin yarım kalmasıdır.

Ve en önemlisi, bir milletin geleceğini tehdit eden ciddi bir toplum sağlığı meselesidir.

Bugün çocuklarımızı yalnızca iyi okullarda okutmak, iyi meslek sahibi yapmak yeterli değildir.

Onları kötü alışkanlıklardan korumak, doğru arkadaşlıklar kurmalarına yardımcı olmak, sevgiyle büyütmek, dinlemek ve anlamak da zorundayız.

Anne babalar çocuklarının yalnızca karnının tok, sırtının pek olmasına bakmamalı.

Kimlerle arkadaşlık ediyorlar?

Neler yaşıyorlar?

Hangi sıkıntıları içlerinde taşıyorlar?

Bir derdi olduğunda kiminle konuşabiliyorlar?

Bunları da bilmeliyiz.

Ancak şunu da unutmamalıyız: Bir gencin dış görünüşüne bakarak madde kullanıp kullanmadığına karar veremeyiz. Şüphe duyduğumuzda suçlamak, dışlamak yerine anlamaya çalışmalı ve gerektiğinde uzman desteği almalıyız.

Çünkü gençlerimizi korkutarak, aşağılayarak, toplumdan uzaklaştırarak değil; sevgiyle, eğitimle, bilinçle ve doğru destekle koruyabiliriz.

Buradan Millî Eğitim Bakanlığımıza, Sağlık Bakanlığımıza, ailelerimize, öğretmenlerimize ve basın kuruluşlarımıza da bir çağrıda bulunmak istiyorum.

Bu meseleye daha fazla önem verelim.

Okullarımızda yaşa uygun, bilimsel ve anlaşılır eğitimler verilsin. Ders kitaplarında bağımlılığın zararlarına ve korunma yollarına daha fazla yer ayrılsın.

Televizyonlarda, radyolarda, sosyal medyada kısa ama etkili kamu spotları yayımlansın.

Gençlerimize yalnızca “Bunlardan uzak durun” demekle yetinmeyelim. Neden uzak durmaları gerektiğini, karşılaştıkları baskılara nasıl karşı koyabileceklerini ve yardıma ihtiyaç duyduklarında nereye başvurabileceklerini de anlatalım.

Bağımlılıkla mücadelede tedaviye ve rehabilitasyona erişimi kolaylaştıralım.

Çünkü bir gencimizi kazanmak, yalnızca bir insanı değil, bir aileyi ve geleceğimizi kazanmaktır.

Ben her zaman şuna inanırım:

Vatan sevgisi yalnızca bayrağımızı sevmek, millî günlerde güzel sözler söylemek değildir. Vatan sevgisi, o bayrağın altında yaşayan insanları, özellikle de geleceğimiz olan çocuklarımızı korumaktır.

Erdal ve Yusuf kardeşlerimin bu konudaki duyarlılığı beni ayrıca memnun etti.

İşlerinin yoğunluğuna, günlük telaşlarına rağmen memleketin gençlerini düşünüyor olmaları gerçekten takdire değer.

Keşke herkes kendi işiyle uğraşırken biraz da toplumun meseleleriyle ilgilense.

Keşke hepimiz yalnızca kendi çocuklarımızı değil, bu vatanın bütün çocuklarını düşünsek.

Keşke bir gencimizin kötü yola düşmesini beklemeden ona sahip çıkabilsek.

Aslında bu yazıyı yarın kaleme almayı düşünüyordum.

Ziyaretimizi tamamladık, dostlarımızla vedalaştık ve Ankara'ya doğru yola çıktık.

Direksiyonda yine Yılmaz Doğan kardeşim vardı.

Hava hafif yağmurluydu.

Yılmaz kardeşim İbrahim Tatlıses'in “Namert Olayım” şarkısını açtı.

Bir tarafta yağmurun yol boyunca bize eşlik eden sesi, diğer tarafta şarkının insanı geçmişe götüren havası...

Ama benim aklım hâlâ Erdal kardeşimin yemek masasında söylediklerindeydi.

Düşündüm...

Bir hekim, bir dost, bir vatansever, gençlerimiz için böylesine önemli bir meseleyi gündeme getirmemi istiyorsa bunu yarına bırakmak doğru olmazdı.

Ve Ankara yolunda bu satırları kaleme almaya başladım.

Çünkü bazı konular beklemeye gelmez.

Bazı meseleler vardır ki bir gün gecikmek bile insanın vicdanına ağır gelir.

Biz gençlerimizi kaybetmeden kazanmanın, ailelerimizi üzülmeden bilinçlendirmenin, toplumumuzu zarar görmeden korumanın yollarını aramalıyız.

Bugün bir gencimizin elinden tutabilirsek yarın bir ailenin yüzünü güldürebiliriz.

Bugün bir çocuğumuzu bilinçlendirebilirsek yarın bir hayatın kararmasını önleyebiliriz.

Erdal Biçer ve Yusuf Sulusayar kardeşlerime hem güzel misafirperverlikleri hem de böylesine önemli bir toplumsal meseleye gösterdikleri duyarlılık için teşekkür ediyorum.

İyi ki böyle dostlarımız var.

İyi ki yalnızca kendi hayatını değil, milletinin geleceğini de düşünen insanlarımız var.

Unutmayalım:

Bir milletin geleceği yalnızca yetiştirdiği başarılı insanlarla değil, koruyabildiği, sahip çıkabildiği ve hayata kazandırabildiği gençleriyle de şekillenir.

Kalem; vicdandan uzaklaşınca kelimeler çoğalır, hakikat azalır. Biz kalemimizi; vatanın, vicdanın ve vefanın yanında tutmaya devam edeceğiz.

Tarafımız; menfaatin değil, hakkın; makamın değil, milletin; korkunun değil, hakikatin yanıdır.