SEN HAKAN GÜRSES’SEN BENDE ZEKİ MÜRENİM
cumha.com.tr, tamamen tarafsız ve bağımsız bir haber platformudur. Köşe yazıları bölümünde yayımlanan içerikler, yazarların şahsi görüş ve değerlendirmelerinden oluşur. Platform, her görüşten yazara alan açan çok sesli yayın anlayışıyla farklı fikirlerin özgürce ifade edildiği tarafsız bir yayın zemini sunar.
Yıl 1999…
İstanbul’dayım. Genç bir delikanlıyım. Hani insanın biraz melankolik olduğu, sevdiği şarkıyı defalarca dinlemekten bıkmadığı, bir kasetin bazen en yakın arkadaşından daha fazla sır bildiği yıllar…
O dönemlerde arabesk müzikle aram oldukça iyiydi. Hatta kendimce bir kısaltma bile bulmuştum: MHH.
Müslüm Gürses, Hakan Taşıyan, Hakan Gürses…
Benim üç silahşörlerim bunlardı.
Müslüm Baba’yı televizyonlardan, Hakan Taşıyan’ı Ankara’dan tanıyordum. Ama Hakan Gürses başka bir meseleydi. Adamın yalnızca sesini biliyordum. O günlerde çıkardığı İsyan albümünde yüzü gölgelerin ardına gizlenmişti. Doğru dürüst bir fotoğrafı bile yoktu. Kimdi, neye benziyordu, nasıl bir adamdı bilmiyordum.
İstanbul’da Akgün Otel’de dinlendiğimiz bir gün, yanımdaki arkadaşım bana dönüp:
“Sen MHH hayranıydın değil mi? Bir tane H’yi yakalamışsın!” dedi.
Ne demek istediğini anlamadım.
“Arkanda oturan adamın kim olduğunu biliyor musun?”
“Hayır.”
“Hakan Gürses!”
Arkamı döndüm, baktım. Hiç düşünmeden kalkıp yanına gittim.
Ama itiraf edeyim, ilk anda şaşırmıştım. Karşımda oldukça zayıf, çelimsiz bir adam vardı. Müslüm Baba’nın kendine has bir karizması vardı. Hakan Taşıyan’ın da öyle. Ben de gençliğin verdiği o düşüncesizlikle içimden, “Demek ki kendisi de bunun farkında, albüm kapağında yüzünü o yüzden göstermemiş!” diye geçirdim.
Hayat bazen insana öyle bir ders verir ki üzerinden yıllar geçse de unutamazsınız.
Ben de o gün dersimi aldım.
Hakan Gürses beni görünce ayağa kalktı. Elimi sıktı. Son derece saygılı, mahcup ve nezaketli bir şekilde masasına davet etti.
“Bir çayımı içersiniz değil mi?” dedi.
İşte o anda, biraz önce dış görünüşüne bakarak hakkında hüküm verdiğim adamdan utandım.
Yaklaşık yarım saat sohbet ettik. O Hataylıydı, ben Konyalı.
Ben künefeden söz ettim, o etliekmeği anlattı. Ben Hatay’ın medeniyetlerinden bahsettim, o Mevlana diyarı Konya’yı övdü. Her cümlesinde karşısındakine değer veren, sözünü ölçerek söyleyen, insanı mahcup edecek kadar ince bir adamdı.
Bir ara dayanamadım, sordum:
“Abi, Hakan ismini Hakan Taşıyan’dan mı aldın?”
Gülümsedi.
“Sanatta idolüm Müslüm Baba, saygı ve hürmette Hakan Taşıyan.” dedi.
Bakın, aradan yirmi yedi yıl geçmiş, o cümleyi hâlâ hatırlıyorum.
Sonra gerçek soyadının Cımbız olduğunu söyledi.
“Onu mu koysaydık?” diye şakalaştık.
Güldük, gülüştük…
O gün masadan kalkarken yalnızca sevdiğim bir sanatçıyla tanışmış değildim. Sesini beğendiğim bir insanın karakterine de hayran kalmıştım.
Ben Hakan Gürses’i işte böyle tanıdım. Hataylı Hakan Cımbız’ı, İstanbul Akgün Otel’de içtiğimiz bir çayın hatırından tanıyorum.
Aradan yıllar geçti.
Bir gün bir festivalde Hakan Gürses’in sahne alacağı söylendi. Düşündük ki madem tanışıklığımız var, madem oturmuş sohbet etmişiz, gidelim, hem dinleyelim hem de kendisini ziyaret edelim.
Kalktık gittik.
Ama sahneye bir adam çıktı…
Baktım, bir daha baktım.
“Bu kim?” dedim.
“Hakan Gürses!” dediler.
“Nasıl yani, bu Hakan Gürses mi?”
“Evet!”
Dayanamadım:
“Eğer bu Hakan Gürses ise ben de Zeki Müren’im!”
Çünkü karşımda duran kişi benim tanıdığım Hakan Gürses değildi.
Üstelik sahnede gördüğüm performans da bana playback izlenimi veriyordu. İnsanlar şarkıları dinliyor, alkışlıyor, karşılarındaki kişinin albümlerde sesini duydukları sanatçı olduğuna inanıyordu.
Ben ise gördüğüme inanamıyordum.
İtiraz ettim. Bu adamın benim tanıdığım Hakan Gürses olmadığını söyledim. Çevremdekiler şaşkınlıkla yüzüme baktı. Kimisi ne demek istediğimi anlamadı, kimisi de herhâlde beni fazla heyecanlı bir hayran sandı.
Oysa mesele hayranlık değildi.
Ben o adamı tanıyordum. En azından o isimle albüm çıkaran, şarkılarını dinlediğimiz gerçek sanatçıyla yüz yüze tanışmıştım.
Bir insanın sesini taklit edebilirsiniz. Şarkısını söyleyebilirsiniz. Hatta ona benzeyebilirsiniz. Bunların hiçbiri başlı başına ayıp değildir. Ama başka bir sanatçının kimliğiyle sahneye çıkıldığı iddiası bambaşka bir meseledir.
Çünkü orada artık sadece bir isim değil, yılların emeği söz konusudur.
Düşünün…
Adam Hatay’dan çıkmış, İstanbul’a gelmiş. Şarkılar söylemiş, albümler yapmış, insanlara sesini duyurmuş. Belki arzu ettiği şöhrete ulaşamamış ama kendi dinleyicisini kazanmış.
Sonra birileri çıkıp onun adıyla, onun sesiyle anılmaya başlanıyor.
Bundan daha ağır bir sanatçı mağduriyeti olabilir mi?
Yıllar sonra sosyal medyada, TikTok’ta karşıma yine o festivalde gördüğüm kişi çıktı. Benim hafızamda kapanmamış bir defter yeniden açıldı.
Belki bugün aynı şarkıları eskisi kadar dinlemiyorum. Belki o yıllardaki melankolik delikanlı çoktan geride kaldı. Ama insan gençliğinin hatıralarına sahip çıkıyor.
Hele ortada bir emek meselesi varsa susmak içime sinmiyor.
O yüzden yıllardır aynı şeyi söylüyorum: Benim tanıdığım Hakan Gürses başka biri. Onun adı ve sesi üzerinden kendisini gerçek sanatçı gibi tanıtanlara karşı çıkmayı da bir dinleyici olarak hakkım görüyorum.
Bu konuda geçmişte yaşananların ve ortaya atılan iddiaların açıklığa kavuşması gerektiğini düşünüyorum. Kim hangi yetkiyle, kimin adıyla sahneye çıktı? Hangi kayıtlar gerçekten kime aitti? Bunların cevabı sanatçının da dinleyicinin de hakkıdır.
Benim derdim kimsenin ekmeğiyle oynamak değil. Tam tersine, ekmeğini kendi emeğiyle kazanan insanın hakkına sahip çıkmak.
1999 yılında karşıma çıkan o ince, mütevazı, nezaket sahibi adamı bugün hâlâ saygıyla hatırlıyorum.
Belki kendisi beni hatırlamaz. Belki yüzlerce insanla oturduğu gibi benimle de oturmuş, bir çay içmiş, sohbet etmiştir.
Ama ben onu unutmadım.
Bir insanın yüzünü unutabilirsiniz, konuştuğunuz konuları unutabilirsiniz. Fakat size gösterdiği saygıyı kolay kolay unutamazsınız.
Hakan Gürses bende böyle bir iz bıraktı.
Şimdi bu yazıya gerçek Hakan Gürses’in, yani Hataylı Hakan Cımbız’ın fotoğrafını da iliştiriyorum.
Ne olur ne olmaz!
Yarın birisi çıkıp “Kardeşim, seninle 1999 yılında Akgün Otel’de oturup çay içmiştik!” derse mazallah, bu yaştan sonra hafızamızdan da şüphe etmeyelim.
Şaka bir yana…
Sanatçının sesini taklit etmek başka, kimliğine sahip çıkmak başka. Alkışı hak eden de o alkışı kazanmak için emek verendir.
Ben 1999 yılında o emeğin sahibini tanıdım.
Adı Hakan Cımbız’dı.
Biz onu Hakan Gürses olarak sevdik.
Ve benim hafızamdaki Hakan Gürses hâlâ o otel masasında, ayağa kalkıp elimi sıkan, “Bir çayımı içersiniz değil mi?” diyen adamdır.
Gerçek Hakan Gürses’e selam olsun.