ÇOK MUTLUYMUŞUZ DA HABERİMİZ YOKMUŞ!

ÇOK MUTLUYMUŞUZ DA HABERİMİZ YOKMUŞ!

cumha.com.tr, tamamen tarafsız ve bağımsız bir haber platformudur. Köşe yazıları bölümünde yayımlanan içerikler, yazarların şahsi görüş ve değerlendirmelerinden oluşur. Platform, her görüşten yazara alan açan çok sesli yayın anlayışıyla farklı fikirlerin özgürce ifade edildiği tarafsız bir yayın zemini sunar.

Kasım 17, 2026 - 10:52

İnsan yaş aldıkça geçmişe daha başka bakıyor. Çocukluğunu, gençliğini, okul yıllarını, baba ocağını, köyünü, mahallesini hatırladıkça bazen kendi kendine soruyor:

Biz o günlerde ne kadar mutlu olduğumuzun farkında mıydık?

Sanmıyorum.

Çünkü biz mutluluğu aramıyorduk, mutluluğun içinde yaşıyorduk. Üstelik bugünkü imkânlarımızın çoğuna sahip olmadan, hayatın bütün zorluklarına rağmen...

Benim çocukluğum Çorum'un Mecitözü ilçesine bağlı Kayı Köyü'nde geçti. O yılları hatırladığımda gözümün önüne önce baba ocağımız, sonra sobanın etrafında toplanan ailemiz geliyor.

Akşam olduğunda herkes evindeydi. Aynı çatı altında büyüklerimizle, kardeşlerimizle birlikte yaşardık. Sobanın üzerinde hedik pişer, çay demlenir, sohbet başlardı.

Büyüklerimiz konuşur, biz dinlerdik.

Kimi çocukluğunu anlatır, kimi askerlik hatıralarını... O zamanlar askerlik öyle bugünkü gibi kısa değildi. En az on sekiz ay askerlik yapan büyüklerimizin anlattıkları bazen saatler sürerdi.

Kimse sıkılmazdı. Kimse konuşanın sözünü kesmezdi. Herkesin anlatacak bir hatırası, dinleyecek bir hikâyesi vardı.

Televizyonun olmadığı, telefonun hayatımıza girmediği o akşamlarda bir soba, birkaç bardak çay, bir tabak hedik ve birbirini dinleyen insanlar bize yetiyordu.

Meğer bir evin zenginliği, içindeki eşyalar değil, aynı sobanın etrafında birbirine ayırabildiği zamanmış.

Pazar günleri ise temizlik günüydü.

Sobaların üzerinde, büyük kazanlarda sular ısıtılırdı. Sırayla yıkanırdık. Annemiz önce bizleri yıkar, ardından çamaşırları temizlerdi.

Üstelik bütün bunlar çeşmelerden taşınan sularla yapılırdı.

Bugün bir musluğu açınca akan suyun kıymetini, o günlerde omuzlarımızda, ellerimizde eve taşıdığımız su sayesinde öğrendik.

Köy evlerine su çok geç geldi. Okumak için Mecitözü'ne geldiğimizde musluktan akan su bizim için başlı başına bir yenilikti.

Bir de su içme alışkanlığımız vardı!

Bardak dururken ağzımızı musluğa dayar, kana kana su içerdik. Büyüklerimiz ne kadar uyarsa uyarsın yine aynı şeyi yapardık.

Şimdi düşünüyorum da o çocukların ne büyük hayalleri vardı, ne de bitmek bilmeyen istekleri...

Ama sevinçleri büyüktü.

Elbette hastalıklar, yokluklar, sıkıntılar vardı. Fakat biz çocuk gözüyle hayatın daha çok güzel tarafını görürdük. Her evde neredeyse mutlaka Gripin bulunurdu. Başımız ağrısa da üşütsek de büyüklerimiz hemen onu hatırlardı. Doktora gitmek bugünkü kadar kolay değildi.

Panik atak gibi isimleri bilmezdik. Bu, insanların ruhen hiç sıkıntı yaşamadığı anlamına gelmezdi elbette. Ancak yaşadığımız hayatın içinde birbirimize ayırdığımız zaman, dertleşmek ve dayanışmak önemli bir yer tutardı.

Köyde insan yalnız bırakılmazdı.

Sabah tarlaya giderken, akşam eve dönerken, çeşme başında, harman yerinde, sokakta karşılaşan iki insan birbirine selam vermeden geçmezdi.

Selamın arkasından mutlaka bir hâl hatır sorulurdu.

Birisi hastalansa köy duyardı. Bir evde üzüntü olsa herkes haberdar olurdu. Cenaze olduğunda insanlar işini bırakır, cenazeye katılırdı.

Düğün olduğunda da aynı insanlar bu defa sevinci paylaşmak için bir araya gelirdi.

Bugün sıkça duyduğumuz “Haberim olmadı, duymadım.” sözünü o günlerin köy hayatında pek işitmezdik.

Çünkü insanlar birbirinden haberdardı.

Bayramlar zaten başlı başına bir güzellikti. Büyüklerin elleri öpülür, evler dolaşılır, küskünlükler giderilmeye çalışılırdı. Düğünler yalnızca iki insanın değil, neredeyse bütün köyün sevinci olurdu.

Evliliklerin çoğu görücü usulüyle yapılırdı. Boşanma bizim çocukluk çevremizde çok az duyulan bir hadiseydi. Elbette her evin içinde neler yaşandığını bilemezdik. Ama bizim gördüğümüz, ailelerin birlikte kalmaya ve birbirine sahip çıkmaya büyük önem verdiğiydi.

Bir de harman sonlarının sevinci vardı...

Aylarca verilen emeğin karşılığı alınmış, ekin biçilmiş, harman kaldırılmış, buğday ambara girmişti.

Köylünün yüzündeki o rahatlamayı, o sevinci unutmak mümkün mü?

Çünkü köylü kendi toprağını işler, kendi yetiştirdiğini yer, kendi emeğiyle geçinirdi.

Her şey pazardan alınmazdı. Bahçenin meyvesi, tarlanın buğdayı, evin ekmeği ayrı bir kıymet taşırdı.

Para kolay kazanılmazdı ama harcanırken de hesabı bilinirdi. Biz çocukken enflasyon kelimesini konuşmazdık. Fiyatların değiştiği, geçim sıkıntısının yaşandığı zamanlar elbette vardı. Fakat bizim dünyamızda bir şeyin fiyatından önce kıymeti öğretilirdi.

Bir ekmek kırıntısının, bir bardak suyun, bir çift ayakkabının değeri bilinirdi.

Sonra büyüdük...

Köyün sokaklarından okul sıralarına, çocukluğun masumiyetinden gençliğin heyecanına geçtik.

Ve lise yılları başladı.

Benim için hayatın en güzel, en heyecanlı, en unutulmaz dönemlerinden biridir lise yılları.

Ortaokulun da üniversitenin de ayrı güzellikleri vardır ama lise başka bir şeydi.

Çünkü o yıllarda insan yalnızca ders öğrenmezdi. Sevmeyi, özlemeyi, beklemeyi, utanmayı, heyecanlanmayı, arkadaşlığı, dostluğu da öğrenirdi.

Hele bir de gönlünüzde biri varsa...

İşte o zaman okulun yolu bile değişirdi.

Sabah erkenden kalkmak zor gelmezdi. Çünkü belki onu görecektiniz.

Okulun kapısından içeri girerken gözleriniz farkında olmadan onu arardı. Koridorda karşılaşmak, sınıf kapısının önünden geçerken bir anlığına görmek, bahçede aynı yerde bulunmak bütün gününüzü güzelleştirmeye yeterdi.

Bizim zamanımızda bazen bir bakış, söylenemeyen onlarca cümlenin yerini tutardı.

Konuşmak öyle kolay değildi.

Bir kızla bir erkeğin baş başa buluşması bugünkü kadar sıradan değildi. Çoğu zaman duygularımızı açıkça söylemeye cesaret edemezdik.

Ama insan sevdiğini görmek için neler düşünmezdi ki!

Bazen sırf karşılaşma ihtimali için yolumuzu uzatırdık. Gideceğimiz yer başka olsa da onun oturduğu sokaktan geçerdik.

Belki pencereye çıkar...

Belki kapının önünde olur...

Belki bir an göz göze geliriz...

O küçücük ihtimal bile insanın içine tarif edilmez bir heyecan doldururdu.

Bir bakış yakaladığımızda günlerce onu düşünürdük.

Acaba bana mı baktı?

Acaba o da beni seviyor mu?

Acaba yarın yine karşılaşır mıyız?

Bugün bir mesajla sorulabilen soruların cevabını biz bazen aylarca beklerdik.

Mektuplar yazardık.

Öyle hemen yazıp gönderemezdik. Önce defalarca düşünür, kelimeleri seçer, yazdığımızı yeniden okurduk.

Bazen bir mektubu yazmak bir gece sürer, vermeye cesaret etmek aylar alırdı.

Çünkü o mektup yalnızca bir kâğıt değildi. İnsanın söyleyemediği duygularını emanet ettiği bir sırdı.

Bir de arkadaşlık anlayışımız vardı.

Kimin kimi sevdiği yakın arkadaşlar arasında bilinirdi. Bir arkadaşımızın sevdiği kız, bizim gözümüzde de ayrı bir saygı görürdü.

Hatta kendi aramızda ona şimdiden “yenge” derdik.

Kimse arkadaşının sevdiği kıza kötü gözle bakmayı kendine yakıştırmazdı. Dostluğun da sevginin de kendine göre bir ölçüsü, bir terbiyesi vardı.

Ve tabii ki şarkılar...

Biz duygularımızı çoğu zaman şarkılarla anlatırdık.

Bugün insanlar birkaç saniyede istediği şarkıyı buluyor. Biz ise sevdiğimiz şarkılardan kaset doldururduk.

Kasetin bir yüzüne başka, diğer yüzüne başka şarkılar kaydederdik. Her şarkının bir anlamı vardı.

Bazen kasetin başına kendi sesimizle anons koyardık.

Söyleyemediğimiz sözleri birkaç cümleyle anlatır, ardından şarkıyı başlatırdık.

O kaset sevdiğimiz insana ulaşırsa ne hissedeceğini merak ederdik.

Bir de telefonla şarkı dinletmek vardı.

Telefon açar, ahizeyi teybin yanına koyardık. Karşı taraftaki insanın şarkıyı dinlediğini bilmek bile bize mutluluk verirdi.

Düşünebiliyor musunuz?

Bugün görüntülü konuşmaların, binlerce mesajın anlatamadığı duyguları biz bazen telefon ahizesinden duyulan bir şarkıyla anlatırdık.

İbrahim Tatlıses'in, Ferdi Tayfur'un, Orhan Gencebay'ın, Küçük Emrah'ın şarkılarında kendi duygularımızı bulurduk.

Şarkı biterdi ama içimizdeki heyecan bitmezdi.

Kasetler eskirdi, bantlar dolaşırdı, teypler bozulurdu. Ama o şarkıların hatıraları yıllar geçse de silinmezdi.

Şimdi bazen eski bir şarkı duyuyorum.

Bir anda Mecitözü'nün sokaklarına dönüyorum.

Lise bahçesi gözümün önüne geliyor. Arkadaşlarımı, okul yolunu, karşılaşmak için beklediğimiz o küçücük anları hatırlıyorum.

Ve kendi kendime soruyorum:

Biz ne zaman bu kadar büyüdük?

Ne zaman bir bakışın verdiği mutluluğu unuttuk?

Ne zaman birbirimize ayırdığımız zamanı azaltıp hayatı bu kadar acele yaşamaya başladık?

Elbette geçmişin her şeyi güzel değildi. Yokluk vardı, imkânsızlık vardı, zorluk vardı. Bugünün de sağlıkta, eğitimde, iletişimde ve hayatın pek çok alanında büyük kolaylıkları var.

Ama geçmişten bugüne taşımamız gereken bir şey var:

Mutlu olmak için her şeye sahip olmak gerekmiyormuş.

Biz bunu yaşayarak öğrendik.

Bir sobanın etrafında toplanmak, annenin hazırladığı bir tabak hedik, babanın anlattığı bir hatıra, kardeşlerle paylaşılan bir akşam, harman sonundaki sevinç, bir dostun selamı, okul koridorundaki bir bakış, aylarca saklanan bir mektup, sevdiğine dinletilen bir şarkı...

Bunların hiçbiri büyük servetler gerektirmiyordu.

Ama hepsi insanın hayatında büyük yer tutuyordu.

Bugün daha çok imkâna sahibiz. Daha hızlı haberleşiyor, daha kolay seyahat ediyor, daha rahat yaşıyoruz.

Peki, birbirimizi eskisi kadar dinliyor muyuz?

Aynı evin içinde birbirimize zaman ayırıyor muyuz?

Bir selamla, bir ziyaretle, bir bardak çayla mutlu olmayı hâlâ biliyor muyuz?

Ben geçmişi bugünü kötülemek için anlatmıyorum.

O günlerde öğrendiğimiz güzellikleri bugünün çocukları da yaşasın istiyorum.

Çocuklarımız yalnızca imkânları değil, paylaşmayı da öğrensin. Gençlerimiz sevginin yalnızca söylenen sözlerden ibaret olmadığını, saygı, sabır ve vefa gerektirdiğini bilsin.

Aileler aynı sofrada buluşsun, büyükler anlatacaklarını anlatsın, küçükler dinlemeyi öğrensin.

Çünkü hayat yalnızca kazanmak, yetişmek, biriktirmek ve tüketmek değildir.

Hayat biraz da sevmektir, sevilmektir, beklemektir, hatırlanmaktır.

Ve en önemlisi, yaşadığımız güzel günlerin kıymetini henüz o günler geçmeden bilmektir.

Şimdi dönüp çocukluğuma, Kayı Köyü'ne, Mecitözü'ne, lise yıllarıma, baba ocağımıza, o sıcak sobanın etrafındaki insanlara bakıyorum.

Bazıları artık aramızda değil. Bazıları başka şehirlerde. Bazı arkadaşlarımızı yıllardır görmedik. O eski sokakların, evlerin, okulların bile bir kısmı değişti.

Ama bir şey değişmedi.

O günlerin gönlümüzde bıraktığı güzellik...

Meğer biz mutluluğu gelecekte ararken, hayatımızın en güzel günlerinden bazılarını çoktan yaşıyormuşuz.

Çok mutluymuşuz da haberimiz yokmuş!

Şimdi dileğim şu:

Yıllar sonra bugüne baktığımızda da aynı cümleyi pişmanlıkla kurmayalım.

Bugünün sevdiklerine, dostlarına, ailesine, yaşadığımız güzel anlara sahip çıkalım.

Çünkü bir gün bugünler de hatıra olacak.

Ve belki o zaman anlayacağız:

Mutluluk, hayatın bize daha fazlasını vermesini beklemek değil, bugün elimizde olan güzelliklerin kıymetini bilmektir.

Kalem; vicdandan uzaklaşınca kelimeler çoğalır, hakikat azalır. Biz kalemimizi; vatanın, vicdanın ve vefanın yanında tutmaya devam edeceğiz.

Tarafımız; menfaatin değil, hakkın; makamın değil, milletin; korkunun değil, hakikatin yanıdır.