İki Cephede Aynı Yağma: Ekranda Emeğimiz, Ocakta Canımız Gidiyor
cumha.com.tr, tamamen tarafsız ve bağımsız bir haber platformudur. Köşe yazıları bölümünde yayımlanan içerikler, yazarların şahsi görüş ve değerlendirmelerinden oluşur. Platform, her görüşten yazara alan açan çok sesli yayın anlayışıyla farklı fikirlerin özgürce ifade edildiği tarafsız bir yayın zemini sunar.
Memleketin üzerine çöken bu ağır sis perdesinin altında her sabah yeni bir enkazın, yeni bir soygunun gürültüsüyle uyanıyoruz. İnsan hafızasının sınırlarını zorlayan bir hızla birbirine eklenen bu kirli gündemler, artık öfkemizi bile yoruyor; birinin yasını tutamadan, diğerinin hesabını soramadan yeni bir darbeyle sarsılıyoruz. Sanki görünmez bir el, bu topraklarda yaşayan sıradan insanın ne cebinde huzur ne de canında güven bırakmamaya yemin etmiş gibi.
Bir yanda ekranlardan oluk oluk akan o kirli para hikâyeleri... İddialar, gözaltılar, tutuklamalar, eski bakanlar, bürokratlar ve milyarlarca liralık o meşhur fon vurgunu! Kimi içeriden bilgi sızdırmış, kimi sahte cennetler kurmuş, kimi kul hakkından pay kapma yarışına girmiş. Sonuç? Borsa İstanbul'da trilyonlarca liralık erime, "hem param gitti hem sağlığım" deyip zararına kol keserek piyasadan kaçan yüz binlerce küçük yatırımcı... Yukarıda birileri milyarları cukkalarken, fatura yine dişinden tırnağından artırıp üç kuruşunu korumaya çalışan vatandaşa kesiliyor.
Ve tam bu ekonomik yangının, bu ahlaki çürümenin ortasında, memleketin bir başka köşesinde ocaklara ateş düşüyor. Fabrikalarda yaşanan o korkunç iş cinayetleri ve yitip giden canlar... Evine ekmek götürmek için o cehennem sıcağının, o güvencesiz çarkların içine giren emekçiler!
Peki, canların enkaz altında kaldığı, ailelerin feryadının göğe yükseldiği o ilk saatlerde, o ilk günlerde nerede bu işçinin hakkını savunmakla mükellef olanlar? Nerede ağır sanayinin, demirin ve çeliğin en büyük örgütlü gücü olmakla övünen, her toplu sözleşmede mangalda kül bırakmayan o yetkili sendika?
Tam beş gün... Dile kolay, tam beş gün boyunca sesleri çıkmadı! İşçiler can derdindeyken, fabrikaya telefon sokmak yasaklanırken, acılı emekçiler "Önce can güvenliği, önce denetim" diye kapıda direnirken; o dev sendikanın yöneticileri ortada yoktu. Beş gün sonra kapıya geldiklerinde ise "Sustuysak cenazelerimize saygımızdandır" diye hamaset yapıp, işçinin en temel talebi olan ücretli izin ve bağımsız denetim hakkında tek kelime bile edemediler. İşçi "Beş gündür fabrika çalışırken neredeydiniz?" diye isyan edip sırtını dönünce de gerçek yüzleri bir kez daha ortaya çıktı.
İşte "sarı sendika" dedikleri tam olarak budur!
Karl Marx’ın o meşhur tespitini hatırlamamak elde mi? "Sermaye, işçinin sağlığına ve yaşam süresine hiçbir önem vermez; ta ki toplum tarafından buna zorlanıncaya kadar." Oysa sendika dediğin, sermayeyi bu insanlığa zorlayacak olan öz gücün ta kendisidir. Eğer o güç patronun kapısında el pençe divan duruyorsa, orada sendikacılık değil, düpedüz celladına aşık bir komisyonculuk vardır.
Sarı sendika; işçinin aidatıyla saltanat sürüp, kriz anında patronun gölgesine sığınandır. Sarı sendika; işçi canından olurken başsağlığı mesajıyla vicdan yıkayan, ama üretim çarkları dönmeye devam etsin diye işçiyi güvencesizce o ateşin içine süren sermaye aparatıdır. Koltuk büyüdükçe insanın küçüldüğü, makamların vicdanları sağır ettiği bir düzende ne işçinin canı korunur ne de alın terinin hakkı.
Bugün borsada fon vurgunlarıyla küçük yatırımcının emeğini yutan zihniyetle, fabrikada önlem almayıp işçiyi ölüme gönderen ve buna sessiz kalan sarı sendikacılık zihniyeti aynı madalyonun iki yüzüdür. İkisinde de kurban hep aynı: Bu memleketin namuslu, gariban, kimsesiz insanları.
Şimdi soruyorum o yüksek koltuklarda oturanlara, sermayenin dizinin dibinden ayrılmayanlara: Sizin kurduğunuz bu düzen, sabah evinden helalleşip çıkıp da akşam tabutla dönen bir işçinin tek bir damla kanı ediyor mu? Biz ne ara bu kadar çok acıyı, bu kadar sahte sözle sineye çeker olduk
Borsadaki kırmızı rakamlar elbet bir gün yeşile döner, vurgunların hesabı kâğıt üzerinde bir şekilde kapatılır; ama o soğuk demir yığınlarının arasında yarım kalan nefeslerin telafisi yoktur. Bu çark böyle dönmeye devam ettikçe, o sessiz kalanların boğazından geçen her lokmada bu memleketin vebali vardır.