KAÇA KAÇA YAŞIYORUZ, ÖYLE DEĞİL Mİ?
cumha.com.tr, tamamen tarafsız ve bağımsız bir haber platformudur. Köşe yazıları bölümünde yayımlanan içerikler, yazarların şahsi görüş ve değerlendirmelerinden oluşur. Platform, her görüşten yazara alan açan çok sesli yayın anlayışıyla farklı fikirlerin özgürce ifade edildiği tarafsız bir yayın zemini sunar.
İnsan, bazen bir kelimeden, bazen bir nazardan, bazen de hiç ummadığı bir anda karşısına çıkan hakikatten kaçar. Ruhunda yara açan bir söz, zihninde yankılanan bir hadise yahut hatırlamak istemediği bir mekân… Her insanın kendisine dahi itiraf edemediği bir firarı vardır.
Bir söz söylenir, evvela gözlerimizi kaçırırız. Cümleler ağırlaştıkça bakışlarımızı, ardından bulunduğumuz mekânı terk ederiz. Peki, uzaklaşınca unutuyor muyuz? Hayır! Evvela incinir, üzülür, ağlar; kendimize defalarca aynı suali yöneltiriz: “Ben ne yaptım da bunları yaşadım?” Sonra zaman geçer. İşte tam da o vakit, acıya alıştığımızı zannederiz. Hâlbuki alışmak değildir bunun adı; zihnin, ruhun taşıyamadığı yükü hafifletmek için geliştirdiği bir müdafaadır.
Zira insanın zihni, yaşadığı sarsıntının bedeninde ve ruhunda bıraktığı tesiri bir müddet sonra hafifletmek ister. Acının hükmü ağırlaştığında dikkatimizi başka meşguliyetlere yöneltir, bizi o çemberin dışına çıkarmaya çalışır. Bir müddet sonra aynı hadiseye, ilk günkü kırgınlığımızla değil, araya mesafe koymuş bir nazarla bakmaya başlarız. Hatta bir başkasının gözüyle değerlendirebildiğimizde, vaktiyle içinden çıkamadığımız nice meselenin aslında ne kadar farklı bir yerde durduğunu fark ederiz.
Belki de bizi en çok yoran, yaşadığımız hadisenin kendisi değil; hiç ummadığımız bir anda, hiç ummadığımız birinden duyduğumuz sözün meydana getirdiği ilk sarsıntıdır. O anın şaşkınlığıyla hüküm verir, kırılır, içimize kapanırız. Oysa biraz sükûnet, biraz zaman ve biraz da mesafe ile bakabilsek, nice meseleyi kendimize bu denli dert etmeyeceğiz.
İşte tam da bu sebeple hayatımızı bir nevi firar üzerine kuruyoruz. Sevmediğimiz bir işten, gönlümüzü inciten bir insandan, ağır bir cümleden, huzurumuzu kaçıran bir mekândan, hatta üzerinde oturduğumuz bir koltuktan bile uzaklaşmak istiyoruz. Kalbimiz ve zihnimiz, bize ağır gelen ne varsa ondan kurtulmanın bir yolunu arıyor. Farkında mısınız, bazen bir ömrü, incinmemek uğruna KAÇA KAÇA YAŞIYORUZ!
Lâkin kaçmak meselenin tamamı değildir. Asıl mesele, nereye kadar kaçacağımıza ve nerede duracağımıza kendimizin karar vermesidir. “Bu sözü bir daha duyarsam yüzüne bakmam” diyorsak bakmayacağız. “Bu mekân bana iyi gelmiyor” diyorsak gitmeyeceğiz. “Bu meseleyi şu an aşacak kudreti kendimde bulamıyorum, biraz uzak kalmaya ihtiyacım var” diyorsak kendimize o müsaadeyi vereceğiz. Fakat bir şartla: Uzaklaşırken kendimize verdiğimiz ahdi unutmayacağız. Zira insan bazen mağlup olmamak için değil, yeniden güçlenip dönebilmek için geri çekilir.
Öyleyse kaçmaktan utanmayalım; fakat firarımızı da hayatımızın istikameti hâline getirmeyelim. Kendimize kıymet verelim, hudutlarımızı bilelim, bizi inciteni ayırt edelim. Her şeyden uzaklaşmak bir maharet değildir; bazen bir meseleyi halletmek, bazen bir kapıyı kapatmak, bazen de her şeyi idrak etmiş olarak yoluna devam etmektir asıl irfan.
Madem kaçıyorsun, öyle bir kaç ki döndüğünde daha güçlü, daha vakur ve kendine verdiğin sözü tutmuş olarak dön. Çünkü insan bazen kaçtığı yerde değil, kendine yeniden kavuştuğu dönüşte kazanır!
Sevildiğimizden emin değiliz
Sevdikleriniz için hoş kalın…