KEDİLER ÜZERİNDEN KAOS PLANI! DİJİTAL NEFRET YAYANLARA VE DEVLET KURUMLARINI HEDEF ALANLARA SORUŞTURMA ÇAĞRISI!

KEDİLER ÜZERİNDEN KAOS PLANI! DİJİTAL NEFRET YAYANLARA VE DEVLET KURUMLARINI HEDEF ALANLARA SORUŞTURMA ÇAĞRISI!

cumha.com.tr, tamamen tarafsız ve bağımsız bir haber platformudur. Köşe yazıları bölümünde yayımlanan içerikler, yazarların şahsi görüş ve değerlendirmelerinden oluşur. Platform, her görüşten yazara alan açan çok sesli yayın anlayışıyla farklı fikirlerin özgürce ifade edildiği tarafsız bir yayın zemini sunar.

Kasım 16, 2026 - 11:10

Türkiye’de sokak hayvanları üzerinden yürütülen dijital faaliyetler, artık sıradan bir sosyal medya tartışması olarak değerlendirilemeyecek kadar ciddi bir noktaya ulaşmıştır. Köpekler üzerinden oluşturulmak istenen kaos ortamının ardından şimdi de kedilerin hedef gösterilmesi; hayvanlara yönelik nefretin körüklenmesi, şiddetin normalleştirilmesi, toplumun karşı karşıya getirilmesi ve devlet kurumlarının itibarsızlaştırılması bakımından dikkatle incelenmesi gereken bir tablodur. Üstelik bu söylemleri yayanlar, kendilerini akademisyen, avukat, gazeteci ve yazar kimlikleriyle kamuoyuna sunan, mesleki unvanlarının sağladığı görünürlüğü ve toplumsal etkiyi kullanan kişilerdir. Burada karşı karşıya olduğumuz mesele, birkaç kişinin sosyal medyada ölçüsüz ifadeler kullanmasından ibaret değildir. Asıl mesele, dijital alanın nefret üretmek, toplumsal gerilimi tırmandırmak, insanları birbirine düşürmek ve kurumlara yönelik güvensizlik oluşturmak için bir araç hâline getirilmesidir.

Önce köpekler üzerinden yürütülen tartışmaların nasıl bir gerilim alanına dönüştürüldüğüne bakmak gerekiyor. Sokak hayvanları meselesi, toplumun vicdanını doğrudan ilgilendiren, hukuk, kamu düzeni, yerel yönetim sorumluluğu ve hayvan refahı gibi birçok boyutu bulunan ciddi bir konudur. Ancak bu hassasiyetin, dijital ortamda nefret söylemi üretmek ve toplumsal kamplaşmayı derinleştirmek için kullanılması kabul edilemez. Şimdi aynı yöntemin kediler üzerinden sürdürülmeye çalışılması, üzerinde durulması gereken önemli bir gelişmedir. Hedef alınan hayvanların değişmesi, kullanılan dilin ve oluşturulmak istenen gerilimin niteliğini değiştirmiyor. Değişen yalnızca tartışmanın merkezine yerleştirilen canlılar; değişmeyen ise öfkeyi büyütme, karşıtlık üretme ve toplumsal huzuru zedeleme yöntemidir.

Daha da vahim olan, bu faaliyetlerin sıradan kullanıcıların tepkileriyle sınırlı kalmamasıdır. Akademisyen, avukat, gazeteci ve yazar sıfatıyla hareket eden kişilerin dijital alanda kullandıkları dil, paylaştıkları içerikler ve kurdukları ilişkiler çok daha büyük bir sorumluluk doğurur. Çünkü akademik unvan, hukukçu kimliği, gazetecilik mesleği veya yazarlık sıfatı, kişiye toplumu kışkırtma ayrıcalığı vermez. Aksine bu kimlikler, daha dikkatli, daha ölçülü ve daha sorumlu davranmayı gerektirir. Bilginin, hukukun ve basın özgürlüğünün temsilcisi olması beklenen insanların bu imkânları nefretin yayılması, şiddetin meşrulaştırılması veya kamu kurumlarının hedef gösterilmesi doğrultusunda kullanması, mesleki sorumluluk bakımından da ciddi bir sorgulamayı zorunlu kılar.

Kimse sahip olduğu unvanın arkasına saklanarak dijital ortamda sınırsız bir hareket alanına sahip olduğunu düşünmemelidir. Akademisyen olmak, söylenen her sözü bilimsel gerçek hâline getirmez. Avukat olmak, her türlü ithamı hukuki bir değerlendirmeye dönüştürmez. Gazeteci veya yazar olmak da toplumu kışkırtan her paylaşımı ifade özgürlüğü başlığı altında dokunulmaz kılmaz. İfade özgürlüğü, başkalarına yönelik nefretin, tehditlerin, şiddet çağrılarının ve sistematik hedef göstermenin sınırsız biçimde korunması demek değildir. Hukuk devletinde herkes düşüncesini açıklayabilir; ancak bu özgürlük, hukukun çizdiği sınırları ortadan kaldırmaz. Mesleki kimlikler de kimseye ayrıcalıklı bir dokunulmazlık sağlamaz.

Burada özellikle altını çizmek gerekiyor: Hükümete yakın görünmek, hükümete yakın insanlarla fotoğraf çektirmek sizi aklayamaz! Bir siyasi isimle aynı karede bulunmak, bir makamla yakınlık kurmak, belirli çevrelerden destek görmek veya kendisini iktidara yakın göstermek hiç kimseye hukukun üzerinde bir konum kazandırmaz. Fotoğraflar, ilişkiler ve siyasi yakınlık görüntüleri birer hukuki teminat değildir. Kimse bu görüntülerin arkasına sığınarak dijital alanda gerçekleştirdiği faaliyetlerin hesabından kaçamaz. Devlet kurumlarına yönelik itibarsızlaştırıcı faaliyetler, toplumu kışkırtan söylemler ve şiddeti besleyen içerikler, bunları paylaşan kişinin siyasi çevresine göre değil, içeriklerine ve hukuki niteliğine göre değerlendirilmelidir. Hukuk kişiye, çevreye, unvana veya fotoğraf karesine göre değişmez.

Yaptıklarınızın akılla, sağduyuyla ve toplumsal sorumlulukla bağdaşır tarafı yoktur. Şiddeti büyütmek, insanları birbirine düşürmek, hayvanlar üzerinden toplumsal gerilim üretmek ve devlet kurumlarını tartışmaların hedef tahtasına yerleştirmek hangi amaca hizmet etmektedir? Bir ülkenin toplumsal huzuruna katkı sunmak yerine sürekli öfke üreten, her gelişmeyi yeni bir çatışma başlığına dönüştüren, dijital ortamda karşıtlıkları keskinleştiren bir yaklaşımın savunulacak hiçbir tarafı bulunmamaktadır. Eleştiri başka şeydir, hedef gösterme başka; gazetecilik başka şeydir, toplumu kışkırtmak başka; hukuk mücadelesi başka şeydir, hukuku dijital linç aracına dönüştürmek bambaşka bir şeydir. Bu ayrımın bilerek ortadan kaldırılmasına izin verilmemelidir.

Sokak hayvanlarına yönelik şiddet ve kötü muamele vakaları, kamuoyunun gündeminde bulunan gerçek ve ciddi meselelerdir. C31K adıyla anılan yapılanma etrafında gündeme gelen hayvanlara yönelik şiddet içerikleri ve okullarla ilişkilendirilen olaylar da bu tablonun dijital boyutunun ne kadar dikkatli incelenmesi gerektiğini göstermiştir. Hayvanlara eziyet edilmesi, şiddetin özendirilmesi veya bu tür davranışların dijital ortamda yayılması, yalnızca sosyal medya tartışması değildir. Bunlar, ilgili mevzuat çerçevesinde ele alınması gereken ciddi konulardır. Ancak bu gerçeklerin varlığı, hayvanlar üzerinden yeni nefret dalgaları üretmek isteyenlerin eline sınırsız bir propaganda alanı vermez. Tam tersine, şiddetle mücadele kararlılığı, her türlü şiddeti ve nefret üretimini aynı ciddiyetle değerlendirmeyi gerektirir.

O hâlde sorulması gereken sorular açıktır: Hayvanlara yönelik şiddeti özendiren içerikler kimler tarafından üretiliyor? Bu içerikler hangi hesaplar üzerinden yayılıyor? Birbirini takip eden, aynı dili kullanan, benzer hedefleri öne çıkaran ve aynı toplumsal gerilimi besleyen dijital faaliyetler arasında bağlantı bulunuyor mu? Şiddet görüntülerini yayan, hayvanları hedef gösteren, insanları birbirine düşüren ve kamu kurumlarını sürekli tartışmanın merkezine yerleştiren hesapların dijital izleri inceleniyor mu? Bu faaliyetlerin arkasında koordinasyon, yönlendirme veya organize bir hareket bulunup bulunmadığı araştırılıyor mu? Bunlar gelişigüzel sorular değildir. Dijital güvenlik, kamu düzeni ve toplumsal huzur açısından cevaplanması gereken sorulardır.

Yetkili kurumların görevi, yalnızca kamuoyunda büyük tepki oluştuktan sonra açıklama yapmak veya münferit olaylara müdahale etmek değildir. Dijital alanda şiddet ve nefret üreten faaliyetlerin bütün yönleriyle incelenmesi, gerektiğinde adli mercilere bildirilmesi ve hukuka aykırı eylemlerin sorumlularının tespit edilmesi gerekir. Özellikle organize hareket edildiğine ilişkin somut emareler varsa bunların üzeri örtülmemeli, dijital materyaller usulüne uygun biçimde incelenmeli, hesaplar arasındaki bağlantılar araştırılmalı ve elde edilen bulgular hukuki değerlendirmeye tabi tutulmalıdır. Hiç kimseye peşinen suçlu muamelesi yapılmamalıdır; ancak hiç kimseye unvanı, siyasi yakınlığı veya sosyal medya görünürlüğü nedeniyle ayrıcalık da tanınmamalıdır. Adaletin gereği budur.

Ayrıca, kamuoyunda FETÖ bağlantısı veya başka yasa dışı yapılanmalarla irtibat konusunda gündeme getirilen iddialar varsa, bunların da söylenti üzerinden değil, somut bilgi ve belgeler üzerinden araştırılması gerekir. Bu konuda ortaya konulabilecek her türlü delil, yetkili makamlarca incelenmelidir. Bir kişinin herhangi bir yapıyla bağlantılı olduğunu kanıt olmadan ilan etmek doğru değildir; fakat somut emarelerin bulunduğu durumlarda bunları görmezden gelmek de kabul edilemez. Soru basittir: Dijital alanda yürütülen bu faaliyetlerin arkasında herhangi bir örgütsel bağlantı, koordinasyon veya yönlendirme var mıdır? Varsa bunun ortaya çıkarılması, yoksa da kamuoyunun gerçek dışı isnatlarla yanıltılmasının önlenmesi gerekir. Hukuk, hem suçun hem de iftiranın karşısında durmalıdır.

Devlet kurumlarını hedef alan söylemlerin niteliği de ayrıca değerlendirilmelidir. Bir kamu kurumunun kararını eleştirmek, uygulamasını sorgulamak veya hukuka aykırı olduğunu düşündüğü bir işlemi yargıya taşımak demokratik toplumun doğal parçasıdır. Ancak eleştiri adı altında kurumları itibarsızlaştırmaya yönelik sistematik bir dil oluşturmak, kamu görevlilerini hedef göstermek ve toplumda kurumlara karşı düşmanlık üretmek başka bir meseledir. Kurumlar elbette eleştiriden muaf değildir; fakat eleştiri ile yıpratma faaliyeti arasındaki çizgi de yok sayılamaz. Devlet kurumlarının itibarı, kişilerin günlük siyasi hesaplarına, sosyal medya kampanyalarına veya kişisel görünürlük mücadelelerine malzeme edilemez.

Dijital alan artık yalnızca insanların düşüncelerini paylaştığı bir iletişim zemini değildir. Bilginin, algının, toplumsal hafızanın ve güven duygusunun şekillendiği stratejik bir alandır. Burada üretilen her içerik, kurulan her ilişki ve yayılan her mesaj geniş kitleler üzerinde etkiler oluşturabilir. Bu nedenle dijital ortamda nefretin sistematik biçimde büyütülmesi, toplumsal kutuplaşmanın keskinleştirilmesi ve kurumlara duyulan güvenin aşındırılması, bilişsel güvenlik bakımından da değerlendirilmelidir. Toplumun sürekli öfke, korku ve güvensizlik içinde tutulması; insanların birbirini düşman olarak görmeye başlaması, ortak yaşam iradesini zayıflatır. Bir ülkenin iç huzurunu hedef alan en tehlikeli yöntemlerden biri, toplumun kendi içinde birbirine karşı konumlandırılmasıdır.

Bu noktada akademik çevrelere, hukuk camiasına ve basın mensuplarına da açık bir çağrı yapmak gerekiyor. Mesleki unvanların arkasına saklanarak nefret söylemini sıradanlaştıran, şiddeti meşrulaştıran veya dijital linç kültürünü besleyen yaklaşımlara karşı sessiz kalınmamalıdır. Akademinin görevi bilgi üretmek, hukukun görevi adaleti savunmak, gazeteciliğin görevi kamuoyunu doğru bilgilendirmektir. Bu alanların itibarı, kişisel hesaplarla veya dijital nüfuz mücadeleleriyle korunamaz. Tam tersine, bu mesleklerin saygınlığına zarar veren davranışlar karşısında meslek kuruluşları da kendi sorumluluklarını yerine getirmelidir.

Unutulmamalıdır ki toplumsal hassasiyetler, kişisel nüfuz alanı oluşturmak için kullanılacak araçlar değildir. Hayvanların yaşam hakkı üzerinden insanlara nefret yöneltmek, insanları hayvanlar üzerinden düşmanlaştırmak veya bir toplumsal meseleyi sürekli çatışma üretmenin merkezine yerleştirmek kimseye fayda sağlamaz. Hayvanlara yönelik şiddetle mücadele etmek de dijital ortamda nefret ve şiddet üretimine karşı çıkmak da aynı hukuk ve vicdan zemininde yürütülmelidir. Birinin diğerini ortadan kaldırdığı bir yaklaşım, çözüm değil, yeni bir gerilim üretir.

Buradan açıkça ifade ediyorum: Dijital alanda hayvanları hedef gösteren, şiddeti körükleyen, toplumu kışkırtan ve kamu kurumlarını itibarsızlaştırmaya yönelik faaliyetlerde bulunan herkesin eylemleri hukuki çerçevede incelenmelidir. Akademisyen, avukat, gazeteci, yazar veya herhangi bir siyasi çevreye yakın olmak kimseye ayrıcalık sağlamaz. Hükümete yakın görünmek, hükümete yakın insanlarla fotoğraf çektirmek sizi aklayamaz! Hukukun önünde herkes eşittir. Yetkili makamlar, dijital içerikleri, hesaplar arasındaki bağlantıları, varsa koordinasyon ve yönlendirme ilişkilerini araştırmalı; somut deliller doğrultusunda gerekli adli süreçleri başlatmalıdır. Bu çağrı bir kişiyi veya grubu peşinen mahkûm etme çağrısı değil, hukuk devletinin gereğini yerine getirme çağrısıdır.

Türkiye’nin ihtiyacı yeni bir dijital kavga, yeni bir toplumsal kamplaşma veya hayvanlar üzerinden büyütülen yeni bir nefret dalgası değildir. Türkiye’nin ihtiyacı, şiddetin karşısında duran, hukuku esas alan, toplumsal huzuru koruyan ve kurumların itibarını kişisel hesapların üzerinde tutan bir anlayıştır. Köpekler üzerinden başlayan gerilimlerin ardından kedilerin hedef hâline getirilmesi, aynı yöntemlerin farklı başlıklarla yeniden dolaşıma sokulması ve mesleki kimliklerin bu süreçte birer etki aracına dönüştürülmesi görmezden gelinemez. Dijital alanda üretilen nefretin gerçek hayatta şiddete, güvensizliğe ve toplumsal çözülmeye dönüşmesini beklemek büyük bir sorumsuzluk olur.

Artık sorumluluk alma zamanıdır. Dijital nefret yayanlar, şiddeti besleyenler, toplumu kışkırtanlar ve devlet kurumlarını hedef hâline getirenler hakkında kapsamlı inceleme yapılmalıdır. Hiçbir unvan, hiçbir siyasi yakınlık, hiçbir fotoğraf karesi hukukun üzerinde değildir. Toplumsal huzuru bozmayı bir etki yöntemi hâline getirenlere karşı sessiz kalmak, bu yöntemin büyümesine alan açmaktır. Devlet kurumlarının görevi de kamuoyunun beklentisi de açıktır: Dijital alandaki faaliyetler bütün yönleriyle incelensin, somut deliller ortaya çıkarılsın ve hukukun gereği gecikmeden yerine getirilsin. Çünkü mesele artık yalnızca sokak hayvanları meselesi değildir; mesele, toplumun huzuru, dijital güvenlik ve ortak yaşam iradesidir.