BİLGELİK: BİLMEKTEN ÖTE ANLAYABİLMEK

İnsan hayatı boyunca birçok şey öğrenir. Okur, araştırır, dinler, görür ve tecrübe eder. Ancak her çok bilen insanın bilge olduğunu söylemek mümkün değildir. Çünkü bilgi, öğrenmekle; bilgelik ise yaşadıklarından anlam çıkarabilmekle kazanılır.

Bilgelik, sadece konuşmak değildir; bazen susulması gereken yerde susabilmektir. Her söze cevap vermemek, her tartışmanın içine girmemek ve her insanı değiştirmeye çalışmamak da bir bilgeliktir.

Bilge insan, hayatın her zaman kendi istediği gibi ilerlemeyeceğini bilir. Kaybetmenin de kazanmak kadar öğretici olduğunu, düşmenin yeniden ayağa kalkmayı öğrettiğini ve bazı insanların hayatımıza kalmak için değil, bize ders vermek için geldiğini anlar.

Günümüzde herkes konuşuyor ama ne yazık ki birbirimizi yeterince dinlemiyoruz. Herkes haklı çıkmaya çalışıyor fakat kimse anlamaya çalışmıyor. Oysa bilgelik, haklı olmaktan önce adil olabilmeyi, konuşmaktan önce dinleyebilmeyi ve öfkelenmekten önce düşünebilmeyi gerektirir.

Yaş almak insanı her zaman bilgeleştirmez. Çünkü önemli olan geçen yıllar değil, o yıllardan alınan derslerdir. Aynı hataları tekrar tekrar yapan insan yaşlanabilir; fakat yaşadıklarından ders çıkaran insan olgunlaşır.

Bilgelik, insanın kendisini tanımasıyla başlar. Kendi eksiklerini görebilen, hatasını kabul edebilen ve gerektiğinde özür dileyebilen kişi, hayatın en önemli gerçeğini anlamış demektir: İnsan olmak, kusursuz olmak değil; her gün biraz daha iyi olmaya çalışmaktır.

Belki de gerçek bilgelik; çok şey bilmekten ziyade, hayatın her anında öğrenilecek bir şey olduğunu kabul etmektir.

Unutmayalım;

Bilgi zihni doldurur, bilgelik ise kalbi ve ruhu olgunlaştırır.