GECEYE SÖZÜM VAR

Gece...

Gündüzün gürültüsü çekilince, insanın kaçamadığı tek ses kalır: Vicdanı.

Kalabalıklar dağılır...

Telefonlar susar...

Maskeler çıkar...

Ve insan, başını yastığa koyduğu anda yalnızca kendisiyle baş başa kalır.

İşte o an ne makam konuşur...

Ne para...

Ne alkış...

Ne de insanların övgüsü...

Sadece vicdan konuşur.

Adam gibi adam olan insan, geceleri rahat uyuyabilmek için gündüzüne dikkat eder.

Çünkü bilir ki;

Kırdığı bir gönül, yaptığı bir haksızlık, söylediği bir yalan veya yediği bir kul hakkı, gecenin sessizliğinde vicdanına misafir olur.

İnsan biraz vicdan sahibiyse, başını yastığa koyduğunda kendi kendine sorar:

"Bugün kimi kırdım?"

"Bir yetimin ahını mı aldım?"

"Bir gönlü incittim mi?"

"Birine haksızlık yaptım mı?"

"Keşke şu sözü söylemeseydim..."

"Keşke o insanın kalbini kırmasaydım..."

İşte bu soruları sorabiliyorsa, hâlâ umut vardır.

Çünkü vicdan ölmemiştir.

Asıl korkulması gereken; yanlış yapmak değildir.

Yanlış yaptığı hâlde hiçbir şey olmamış gibi uyuyabilmektir.

Bugün öyle bir zamandayız ki...

Yalan söyleyen rahat uyuyor.

Kul hakkı yiyen rahat uyuyor.

İhanet eden rahat uyuyor.

Ama doğruluğundan taviz vermeyen insanlar, bir gönlü kırmaktan korktukları için geceleri kendilerini hesaba çekiyor.

Oysa Allah, insanı başkasının hesabını sorsun diye değil, önce kendi nefsini hesaba çeksin diye yarattı.

Belki de bu yüzden geceler vardır...

Çünkü gece, insanın kendini kandıramadığı vakittir.

Karanlık, yüzümüzü gizleyebilir...

Ama vicdanımızı asla...

Hayat bir gün sona erecek.

Hepimiz başımızı son kez bir yastığa koyacağız.

O gece ne paramız konuşacak...

Ne makamımız...

Ne de alkışlarımız...

Sadece yaptığımız iyilikler, dualar ve vicdanımız bize arkadaş olacak.

Onun için...

Gündüz öyle yaşayalım ki, gece yastığa başımızı huzurla koyabilelim.

Çünkü en güzel uyku, vicdanı temiz olan insanın uykusudur.

Benim geceye sözüm var...

Vicdanını kaybeden, uykusunu da huzurunu da kaybeder. Çünkü gece, insanın kendisinden saklanamadığı tek zamandır.

Kalem; vicdandan uzaklaşınca kelimeler çoğalır, hakikat azalır. Biz kalemimizi; vatanın, vicdanın ve vefanın yanında tutmaya devam edeceğiz.