Hayatın Altı Üstünden Daha mı Güzel?

İnsanın bu dünyadaki en büyük zaafı da vahası da yine insandır. Ne yaparsak yapalım, hangi mantık süzgecinden geçirirsek geçirelim; hayatımızın bir köşesine iliştirdiğimiz, tüm defolara rağmen vazgeçemediğimiz, cazibesine kapılmaktan kendimizi alamadığımız o "biri" mutlaka vardır.

Buraya kadar her şey, insan olmanın o kadim ve fıtri doğasına dahil. Eğer o şanslı azınlıktansanız ve karşınızdaki kişi sizi hiçbir menfaat gütmeden, saf bir hasbîlikle sarmalıyorsa ne ala... Başınızın üstünde yeri var.

Ancak asıl marazi mesele, tüm samimiyetinizle değer atfettiğiniz o insanın, sizi sinsice bir istismar aracı olarak kullanmaya başlamasıdır. Hele bir de bu pragmatizmi, o kadar bidayet seviyesinde, o kadar amatörce ve hoyratça yapar ki; sizi adeta bir müzelik gibi ortada bırakır, rezil rüsva eder.

İşte o an, ilişkilerin unvanları anlamını yitirir:

Eşinizse: Hayat arkadaşı değil, bir yüz karası olup çıkar.

Akrabanızsa veya arkadaşınızsa: Gurur kaynağı değil, derin bir hicap vesilesine dönüşür.

Peki, Bu Melankoliden Çıkış Formülü Nedir?

Elbette bu girdaptan sıyrılmak, söylemesi kadar kolay bir eylem değil. Kendinizden, yıllarca ilmek ilmek dokuduğunuz o muazzam emekten vazgeçmek, ilk bakışta ruhunuza bir hezimet gibi görünebilir. Kaybettiğinizi sanırsınız.

Ama durun ve o meşhur teselliyi hatırlayın. Şems'in de fısıldadığı gibi, belki de o bildiğimiz şarkının aslı çok başkadır.

Ne malum; kimbilir, belki de "hayatın altı, üstünden çok daha güzeldir."

Bazen düzenin bozulması, köhneleşmiş bir esaretin bitişidir.

Arka bahçenizdeki o zehirli sarmaşıkları söküp atmaktan korkmayın.

Sevildiğimizden emin değiliz.

Sevdikleriniz için hoş kalın….