KAF DAĞININ ÖNÜ

Tiflis’teyiz.

Ben Tiflis’i bizim Amasya’ya benzettim. Şirin, güzel bir şehir.

Şehri geziyoruz.

Bizi tarihî bir kiliseye de götürdüler. Günlerden pazar. İçerisi dolu; bölge sakinleri, kadın, erkek, çoluk çocuk orada.

Biz içeri girdik, içerisini yerinde gördük. Mihmandarlarımızdan bayan olan ise girmedi.

Neden girmediğini sorunca:

“Papaz bana kızar, ayağımda kot pantolon var.” dedi.

İlginç…

Dışarı çıktık. Kilise, şehre hâkim bir yerde.

Diğer mihmandarımız bize eliyle ilerideki mahalleyi göstererek:

“Biz orada Müslümanlar yaşadığı için Osmanlı döneminde domuz kesmezdik.” dedi.

Ne büyük incelik…

Bu arada Kaf Dağı’nın ardını olmasa da uzaktan önünü gördük.

Masallara konu olan dağ, aslında normal bir dağ.

Masallara konu olmuş, Zümrüdüanka ile özdeşleşmiş, ulaşılması güç, ardı sırlarla dolu bu dağın ardını değil ama önünü gördük.

Ön tarafında bu incelik varsa, ardını görmeye de gerek yok desek yerinde olur.

Gürcüler bize de çok benziyorlar ve üstelik cana yakın insanlar.

SSCB dağılınca bağımsızlığına kavuşan Türki devletlerle birlikte Gürcistan da bağımsız oldu.

Hâliyle Azerbaycan’da olduğu gibi Harp Okulunu ve sınıf okullarını da biz kurduk desek yerinde olur.

Zaten gittiğimizde de orduevinde misafir edildik. Yabancılık çekmedik anlayacağınız.

Halk fakirdi. Savunma Bakanlıklarının camlarının çoğu kırıktı. Taktıramayacak kadar yoksullardı ve bir top fotokopi kâğıdına değil, sarı üçüncü hamur kâğıda bile ihtiyaçları vardı.

Aynı zamanda Abhazya bölgesinde Ruslarla çatışmaktaydılar. Bizi yanlarında görmek onlara moral veriyordu.

Bu zor anlarında yanlarında olmuştuk, destek vermiştik.

Gürcistan’la ilişkilerimiz gayet iyi.

Sorunsuz bir sınıra ve sınır kapısına sahibiz. Bizden birileri gibiler adeta.

Anlayacağınız, Kaf Dağı’nın ardı gibi gizemli değil; ön tarafı gayet şeffaf.

Ve görülmeye değer.