KÜTÜK MÜ KÖTEK Mİ
cumha.com.tr, CUMHA Cumhur Haber Ajansı abonesi olan tarafsız bir haber platformudur. Köşe yazıları bölümünde yayımlanan içerikler, yazarların şahsi görüş ve değerlendirmelerinden oluşur. Platform, her görüşten yazara alan açan çok sesli yayın anlayışıyla farklı fikirlerin özgürce ifade edildiği tarafsız bir yayın zemini sunar.
Dün yılın hem en uzun günü hem de Babalar Günü'ydü.
Bize her gün Babalar Günü olsa da babamla ilgili anılarımdan birini paylaşmak istedim.
Yıl 1970, yer Gerde Devlet Orman İşletmesi lojmanları.
Bir yaz günü lojmanlarda oturan arkadaşlarımızla beraberiz. Sıra sıra dizili, istiflenmiş kütüklerin aralarında oynuyoruz.
Bu esnada mühendisler kütükleri ölçüyor, işaretliyor; işçiler de işaretli yerlerden kesiyor.
Ve kesilen parçalar da yere düşüyor.
Bu esnada bütün arkadaşlar, hepsi kesik kütüklere doğru koşuyor ve kucaklayabildikleri kadar kesik kütük parçalarını toplayıp evlerine doğru gidiyorlar.
Eh, bari biz de boş durmayalım dedik; aile bütçesine katkımız olsun, kışlık odunumuzu çıkaralım diyerek bir kucak dolusu kütük parçasını sevine sevine eve doğru götürüyordum ki…
Babamın lojmanın penceresinden atlayarak, ayaklarında çorapları ile bana doğru koştuğunu görmemle kütükleri bir tarafa fırlatıp kaçmam bir oldu.
Ama kıçıma tekmeyi yemekten de kurtulamadım.
Ve şu ses bugün bile hâlâ kulaklarımda çınlamaktadır:
"Oğlum, ben size kışlık odun almıyor muyum?"
Evet, alıyordu.
Hem de fazlasıyla ve de parası ile alıyordu.
Yani bedava da olsa devletin malını değil...
Bu benim hayatta aldığım en büyük ve bizzat uygulamalı ilk dersti.
Mesaj alınmıştı; hem de hayat boyu unutulmayacak şekilde.
Allah bin kere razı olsun ve nur içinde yatsın.
Tüm vefat eden babalarımız da tabii...
