Ne Zaman Fark Edeceğiz Düne Dönülmediğini?

Dün, dün de kaldı... Zaman ne kadar da hızlı geçiyor.

Sabahın seheriyle birlikte ekmek kavgası başlıyor. Ömür dediğimiz ise bir göz açıp kapayıncaya kadar tükeniyor. Her gün, bir öncekinin aynısı... Biz ise farkına varmadan kalıplaşmış, renksizleşmiş bir hayatın içinde, karanlığa doğru adım adım ilerliyoruz.

Yaşamayı unutuyoruz. Ekmek kavgasının içinde yalnızca nefes almayı, yaşamak sanıyoruz. Oysa yaşamak; sadece hayatta kalmak değil, hissedebilmek, umut edebilmek, kendin olabilmektir.

En Son Kendin İçin Ne Yaptın?

Hayatımızı hep birileri için yaşamaya çalışıyoruz. "Başkaları ne der?" kaygısıyla kararlar alıyor, hayallerimizi erteliyoruz.

Oysa bu hayatı başkaları yaşamıyor. Bize verilen bu ömür yalnızca bir kez yaşanıyor. Öyleyse neden hayatımızı başkalarının beklentilerine göre şekillendirelim?

Üstelik nasıl yaşarsak yaşayalım, ne yaparsak yapalım, yine birileri konuşacak, yine birileri yargılayacak.

Başkalarının sözüyle, bakışıyla ve düşünceleriyle şekillenme. Çünkü bu hayat senin. Bir gün geriye dönüp baktığında, pişmanlıklarınla değil, cesaretinle hatırlanacak bir ömür bırak kendine.

Bir dur ve içindeki "sen"in sesini dinle. Gerçekten ne istiyorsun? Seni mutlu eden şey ne?

Toplumun görmek istediği kişi mi mutlu olacak, yoksa gerçekten sen olduğunda mı huzuru bulacaksın?

Dünü değiştiremezsin. Eğer dünü heba ettiysen, bunun için kendini tüketme. Önünde hâlâ yarınlar var. Asıl önemli olan, bugünü doğru yaşayarak yarınlarını kurtarabilmektir.

Çünkü hayat, "keşke" demek için değil; "iyi ki" diyebilmek için yaşanır.

Keşkeleri yarına bırakma. Bugün kendin için bir adım at. Çünkü düne dönülmüyor, ama yarın hâlâ seni bekliyor.

Yarınlar...
Mutlu yarınlar...