15 Saniyelik Hakikat, Ömürlük Kuşku

Eskiden bir yalana inanmak için saf olmak gerekirdi; şimdiyse sadece bir internet bağlantısına ve akıllı bir telefona sahip olmak yetiyor.
*
Ama asıl tehlike artık sadece ekranlarımızın içinde dönen o kirli çarklar değil.
*
Bu sinsi salgın sokağa indi, evlerimize girdi, kahve sohbetlerimize sızdı.
*
Her geçen gün etki alanını genişleten, her şeyi baskı altına alan devasa bir tehditle baş etmeye çalışıyoruz:
Dezenformasyon.
*
Peki, ne oldu da dezenformasyonun bu kadar baskın hale gelmesine izin verdik?
*
Çok basit bir paradoksun tam ortasındayız.
*
Bir yanda yapay zeka teknolojileri akılalmaz bir hızla gelişiyor; saniyeler içinde hiç söylenmemiş sözlerden ses kayıtları üretiyor, hiç yaşanmamış anlardan kusursuz videolar yaratıyor.
*
Diğer yanda ise acı ama gerçek bir toplumsal gerileme yaşıyoruz:
Okuma, araştırma ve derinlemesine düşünme alışkanlığımız hızla tükeniyor.
*
Kitap sayfalarını çevirmekten sıkılan, üç satırdan uzun metinleri okumaya üşenen, dünyayı sadece 15 saniyelik videoların sığlığından anlamaya çalışan bir kitle türedi.
*
Artık duyduğumuz hiçbir bilgiyi araştırmadan, soruşturmadan, o bilginin doğruluğuna körü körüne inanıyoruz.
*
İşte bizim bu zihinsel uyuşukluğumuz, dezenformasyonun en büyük gıdası.
*
Tembellikten güç alan dezenformasyon, biz tembelleştikçe daha da normalleşiyor, hayatımızın tek hakimi haline geliyor.
*
Önümüze koyulan her yalana alışıyor, her manipülasyonu kanıksıyoruz.
*
Yapay zekanın ürettiği kusursuz dezenformasyon, sorgulamayan insanın hızlı tüketimiyle birleştiğinde, hakikat sonrası çağın yeni gerçeği haline geliyor.
*
Artık sosyal medyadaki o sahte gündem dalgalarını çoktan geçtik; bilgi kirliliği sokaklara kadar sızdı.
*
Yanı başımızdaki insanın kurduğu en basit cümlede bile gizli bir anlam, bir oyun arar olduk.
*
Arkadaşımız bir haber verdiğinde gözümüzün içine o zehirli kuşku yerleşiyor:
“Acaba bu gerçek bilgi mi?”
*
Çünkü dezenformasyon sadece bilgiyi kirletmedi; insanı insan yapan, toplumu bir arada tutan en temel çimentoyu, yani güven duygusunu yıktı geçti.
*
Güvensizlik her geçen gün artarken, en çok ihtiyacımız olan şey, yani sevgi hızla azalıyor.
*
Birbirine güvenmeyen insanlar birbirini sevemez, birbirinin acısına omuz veremez.
*
Kardeş kardeşten, komşu komşudan şüphe ederken geriye sadece yapayalnız, korku dolu ve paranoyak bir kalabalık kalıyor.
*
Bugün, bu köşedeki ilk günümde tarihe şu notu düşmek istiyorum:
*
Gerçeği yapay zekanın gücü değil, bizim okumayı, araştırmayı ve sorgulamayı bırakışımız öldürdü.
*
Ve biz yeniden okumayı, bir haberi yaymadan önce durup düşünmeyi öğrenene kadar dezenformasyonun kurduğu bu sevgisizlik ve güvensizlik cehenneminde yaşamaya mahkum kalacağız.
*
Şimdi kendimize sorma vaktidir:
*
Duymak istediğimiz o konforlu yalanlara inanıp birbirimizden uzaklaşmaya devam mı edeceğiz, yoksa zahmetli de olsa gerçeğin peşinden gidip o eski güveni ve sevgiyi yeniden mi inşa edeceğiz?
*
İlk yazımdan size küçük bir dost uyarısı:
*
Akıl sağlığınızı ve insanlığınızı korumak istiyorsanız, bugünlerde gözünüzle gördüğünüze bile inanmadan önce iki kez düşünün.

Kaynak: CUMHA - CUMHUR HABER AJANSI