ANJİYO

Modaya uyduk biz de anjiyo olduk.

20 yıl kadar önce,

Anjiyonun bugünkü kadar yaygın olmadığı zamanlar.

GATA'da Anjiyo olanlar bilir,

önce sizi 20 kişilik bir koğuşa alırlar,

Ardından yeşil önlüğü giyersiniz,

Deli gömleği gibi bir şeydir o, önü kapalı arkası açık,

Ters giydim zannedersiniz ama doğru giymişsinizdir,

Ne yapsanız faydası yok. Nasreddin Hoca'nın türbesi gibi dört tarafı olmasa da tek tarafı ama en önemli kısmı yani arkanız açıkta kalmıştır.

Ama kimsenin kimseyi görecek hali de yoktur,

Çünkü herkes kendi derdine düşmüştür,

Sonra mezbahaya giden koyunlar gibi sizi beşerli guruplar halinde

Alt kattaki bekleme istasyonuna çekerler,

Buradan içeriyi görürsünüz aslında.

Neyse bizi de aldılar içeri,

Ben ikinci sırada gireceğim anjiyoya.

İlk giren sedye ile çıktı o zamanlar kum torbası konurdu ve kum torbası koyulmak üzere yanımıza getirdiler.

Ve yüzü gülüyor, tabi kurtardı ya uyanık bize doğru bakarak "Çok basit, korkacak bir şey yok." dedi.

Ve kendince bize moral veriyor, ballandıra ballandıra da anlatıyor.

Neyse o moralle ben de girdim, 15-20 dakika sonra da çıktım sedyeyle,

Aynen birinci vatandaş gibi benden sonrakilere moral vermek için korkulacak bir şey olmadığını, adeta sivrisinek ısırığı gibi bile hissedilmediğini anlatıyordum ki,

Üçüncü sırada girecek olan kişi sessizce dinledi dinledi ve,

"Bu benim beşinci girişim." demesin mi!

Meğer biz Everest'e tırmanmış adama Ağrı Dağı'nı anlatıyormuşuz.

Bazen olur böyle.

Siz safiyane bir şekilde anlatırken,

Karşınızdaki de dinler sizi saf saf,

ve bombayı patlatır.

Öyle bir patlatır ki,

Siz anjiyo oldum zannedersiniz,

Adam açık kalp ameliyatı yapar size de.

Yerinizden kalkamazsınız.