CUMA KEPENKLER İNSİN

Cuma, Cem günü. Kepenkler insin. Böyle bir başlık atmak istedim. Hakikaten Cuma, özellikle sala için nida edildiğinde, Allah'ı zikre koşma günü. Zikre koşulacak ve orada sala ikame edildikten sonra da yeryüzünde dağılınacak ve bol bol yine zikrullah edilecek. Allah'ı anma günü yani. Allah'ı zikir günü yani. Rabbiyle randevu günü, Rabbani randevu günü. Cuma bu.

Bunun için Cem, bir araya gelme. Allah'ı anlama, anma ve anlatma günü. Dolayısıyla yani bugün haftalık anma bayramı, zikrullah bayramı. Allah'ı anma ve zikir bayramı. Dolayısıyla bunun diğer günlerden farkı olması lazım. Önemli bir gün. Hem de haftanın en önemli günü. Onun için 3 gün. İşte Cuma, Cumartesi, Pazar. Bunu değerlendirmek açısından önemli. Kıyas açısından.

Cuma

Perşembeden Cuma'nın ne farkı var? Niye Cuma için Rabb'imizin randevusunun olduğu günde bizim işveren olarak veya işçi olarak neden Rabbani randevu gününde, Rabb'imizin zikir anma gününde, bayram gününde haftalık? Bir fark, farklılık yok. Bu bizi sorgulamamız gereken.

Cumartesi

Pazar

Pazar neyin nesi? Cuma'ya atfetmediğimiz, ayırmadığımız zamanı hem de tam gün olarak Cuma için ayırmadığımız 1-2 saat, yarım gün veya bir günü neden Pazar günü ayırıyoruz? Pazar kimin bayramı? Pazar neyin nesi?

Hemen Hıristiyanların demeyin. Ben gittim onlara da bunu söyledim. Bakın Hıristiyanların bayramı da değil. İsa Nebi zamanında Cumartesi idi ibadet günü. Pazar nereden geldi? İşte İsa Nebi'nin İslam'ı Hıristiyanlığa dönüştürülürken o Roma İmparatoru Konstantin, “Ben güneş tanrısıyım, Sunday güneş günü benim bayram günümdür” diyerek, o güneş günü diye bunu Hıristiyanlaşanlara da dayattı. Çünkü o da paganist bir dayatma, putperest bir bayram günüdür.

Ve buna ne Bartolomeos'un ne Heybeliada Ruhban Okulu müdürünün de itirazı olamadı. Bu böyle çünkü hakikat bu. Pazar sonradan ihdas edilen bir durum. Bakın biz Hıristiyanlığın bile olmayan, Yahudiliğin bile olmayan paganist putperest bir güne ayırdığımızın belki onda birini Cuma'ya ayıramıyoruz.

Ve bize pazarı dayatan paganist Roma İmparatoru'nun bayramını kutlatan zihniyeti işte 19 Mayıs'ı anma... Öyle mi bakın? Halbuki Cuma Allah'ı anma bayramı. Ne yapıldı? Geçtik ve bilmem şu düşünceyi anma bayramı. Yani bizim Cuma'mızı alıp bize pazarı dayatan bir anlayışı anma bayramı.

Bu hakikaten korkunç bir şey. Ama bu zokayı yutmuşuz kimsenin umurunda değil. Bu kazık bedenimizde, bu bıçak, bu hançer bedenimizde. Ve bu bir defa insanlık onuruna aykırı. Türküz, Türküz. Yani bu bir kavmin onuruna aykırı, İslam'a hepten aykırı.

Allah'a ayıramadığın bir vakti, Allah'a karşı anarşistleşen, putperestleşen bir zihniyeti; yobaz, bağnaz, zorba, faşizan, emperyal bir sistemin Allah'a rağmen dayattığı bir bayrama... Ve şu anda da bu içselleşmiş, unutulmuş; içselleştirdiğimiz iş.

Bakın bu imani bir meseledir, imani bir meseledir. Basit bir mesele değildir. İmanı sarsan bir meseledir.

Yani bunun çok delilleri var. Nebi aleyhisselâm da bakın Medine'ye hicret edilince “Sizin cahili iki bayramınızı İslami iki bayramlarla değiştirdim” buyurmuştur. Cuma ise Nebi aleyhisselâm'ın bile değil bizzat Allah'ın doğrudan bize ihdas ettiği bir gün.

Biz bunun hakkını veremezsek... Yani diğerleri, diğer birçok nüsük dediğimiz teamül, altı boş anlamına gelir. Doldur boşalt, dolduruyorsun. İşte Roma İmparatoru'nun bayramına ittiba ederek, taklit ederek, uyarak, içselleştirerek, itiraz etmeyerek boşaltıyorsun içini.

Amellerin boşa gitmesi gibi bir durum maalesef haşa. Ve buna sebepler de şahıslar, belli ki onlarda milli şef, milli kahraman pozisyonuna getiriliyor. Burada korkunç bir tezat var. Korkunç!

Peki bunun ehemmiyetini bir de kısaca şöyle izah edeyim.

Yahudi Siyonizminin bu hale gelmesinin sebebi nedir biliyor musunuz? Allah onların yüzünden dağı kaldırmıştır. Allah yerine buzağıya tapınmaları, Musa Nebiye ihanetleri üzerine ve onlar söz vermişler, tövbe etmişler ve affedilmişler.

Peki bugünkü hale gelmeleri?

Onlara Allah cumartesi haftalık bayram ibadet günü yaptı. Cumartesi yasağına saygısızlıklarından, hürmetsizliklerinden hem de tamamen bizimki gibi değil yani bakın.

Cumartesi'yi bırakıp pazar yaptıktan değil, bugün bile pazar onlarda tatil değil. Cuma cumartesi tatil. Beğenmediğim Siyonizm'de cuma cumartesi tatil. Pazar değil.

Trump'a uşak muamelesi yapıyor, o kadar.

Ona rağmen Allah onlara “Aşağılık maymunlar olun” diyordu. Niye? Cumartesi hile ettikleri için.

Bakın.

Yani hakkını tam vermedikleri için.

Peki ya biz?

Aşağılık maymun olmak ne demek? Maymunlaşmak, taklit etmek...

Peki düşmanı neydi onun? Şeytan.

Şeytanı taklit et, şeytanlaştı. Bugün satanizm, şeytanlık ete kemiğe büründü. Siyonizm diye göründü.

Bakın ne yapıyorsa o, en sonunda firavunlaştı. Cellatına aşık oldu. Cellatına benzedi, dönüştü.

Peki burada cumartesi hilesi yapan için böyle de...

Biz cumayı hepten yok sayıyorsak, perşembeden farkı yoksa, cumaya böyle bir muamele çekiyorken, cumartesiye yarım muamele, pazara tam bir teslimiyet yapıyorsak ve bu zihniyete itiraz etmeyip bunu içselleştirdiysek...

Efendim niye şuna itiraz ediyorsun kardeşim?

Ona şahsa değil ben; o Allah'a itiraz ettiği için itiraz ediyorum. Allah'a saygı duymadığı için saygı duymuyorum. Allah'a saygı duyan atalara saygı duymadığı için “ata olamaz” diyorum.

Niye?

Ataya saygı duymayan ata olabilir mi? Allah'a saygı duymayan olabilir mi?

Yoksa benim kişilerle sorunum olamaz.

Mesele hak, hakikat meselesi. Allah'a saygısızlığa saygı duyulabilir mi?

Peki Allah'ın bayram gününe...

Şu anda en basit eşinizin, dostunuzun bir randevusu varsa o randevuya nikâhını, düğününü, cenazesini, başka bir şey koymak ne anlama gelir?

Peki Allah'ın bu gününe iş koymak, başka türlü şeyler koymak ne anlama gelir?

Siz söyleyin.

Kitaba bakmasak bile akıl var.

Allah'ın akıl ayeti var. Vicdan ayeti var. İnsaf ayeti var. İzan ayeti var.

Hiçbirine uymaz bunlar.

Hülasa

Bakın Cuma, Rabbani randevu günüdür.

Onun için hasreten bizim gayret etmemiz lazım.

Bir taraftan da Cuma artık en azından grev günüdür.

Cumanın iş günü yapılmasına itiraz için memuru, işçisi; Cuma inşallah grev günü Cuma.

Yani Cuma hakkını kazanmak için en azından birkaç saat, en azından yarım gün işveren, işçi olarak, memur olarak bunu kazanmak için Cuma grevi...

Yetmedi;

Kudüs için, Gazze için, sumud (direniş) için bugün grev günü.

Acizane bu şekilde bilinci ve bu talepleri yükseltmemiz ve bu hakkımızı elde etmemiz lazım.

Bu şekilde Rabbimizin huzuruna çıkamayız.

Bu lekeyle, bu kara lekeyle; bireyler olarak, cemaat olarak, ülke olarak, bu kavim olarak bu bize yakışmaz.

İnsanlara da yakışmaz.

İnsanlığa yakışmaz ama bu atalet, bu dalalet bize hiç yakışmaz.

Dolayısıyla;

Cuma ve Kudüs grev günüdür diye en azından böyle bir bilinçle bugün daha bir zaman ayırmaya çalışalım.

İşte burası; burada bilinçlenme, anlama, peşinden anma ve anlatma.

İş yerimizde, sokağımızda işte en azından bakın şu anda bir 10 dakikalık, 15 dakikalık meydan açıklamamız var.

İştirak etmeye çalışın, her Cuma bunu yapıyoruz.

Bu en azından bugünün hakkını vermek ve diğer günlerden fark ettirmek, özellikle de pazar tatiline muhalefet etmek adına...

Burada bir iş açığı olursa pazar iş günü.

Bakın:

Cuma ibadet, pazar iş günü.
Cuma direniş, pazar iş günü.

Bunu talep edelim, bu bilinci yerleştirelim.

Hatta bakın en azından kepenkler yarıya kadar insin en azından Cuma günü ve o kepenklere, işte bizim ümmet bayrağı diye orada alıp uygun yerlere koyabilirsiniz, uygun kepenklere.

En azından Cuma günü şurada bayraklar dalgalansın, kepenkler yarıya insin.

En azından öğleden sonra birkaç saat ve bunun farkı ortaya konsun ki Rabbimize karşı bir mazeretimiz olsun.