DOST SEÇMEK, ÖMÜR SEÇMEKTİR

Hayat, insana birçok şey öğretir. Ama en pahalı derslerini insanlardan alırsın.

Gençliğimizde dostluğu; aynı masaya oturmak, aynı çayı içmek, aynı fotoğraf karesinde yer almak sanırız. Oysa yıllar geçtikçe anlarız ki dostluk; aynı ortamı paylaşmak değil, aynı değerlere sahip çıkabilmektir.

İşte o gün insan aramayı bırakır, karakter aramaya başlar.

Âlim olanın yanında oturursun; ilim öğrenirsin.

İrfan sahibi olana kulak verirsin; sadece bilgi değil, hikmet de kazanırsın.

Saygılı insanın bulunduğu yerde huzur olur. Çünkü saygı, insanın önce kendisine gösterdiği terbiyedir.

Gözü tok insanın gönlü de geniş olur. Menfaatin değil, paylaşmanın kıymetini bilir.

Görgülü insan, bulunduğu yere yük değil, değer olur. Nerede nasıl davranacağını bilir.

Alçakgönüllü insan, büyüklüğünü sözleriyle değil, hâliyle gösterir.

Mert insanın sözüne güvenilir. Yüzüne başka, arkana başka konuşmaz.

Ahlaklı insanla çıkılan yolda endişe olmaz. Emanete sahip çıkar, ihanet etmez, seni yarı yolda bırakmaz.

Bir de benim için dostluğun sessiz bir ölçüsü vardır...

Devletine bağlı olacak...

Bayrağına hürmet edecek...

Vatanını sadece dilinde değil, yüreğinde taşıyacak...

Çünkü doğduğu toprağa vefası olmayanın, çoğu zaman dostuna da vefası uzun sürmez.

Yıllar bana şunu öğretti:

İnsan, dost aramadan önce karakter aramalıdır.

Karakter varsa vefa da vardır, vicdan da vardır, merhamet de vardır.

Karakter yoksa; makamın, servetin, şöhretin ve kalabalığın hiçbir anlamı yoktur.

Bugün dönüp geriye baktığımda, kalabalıkları değil; zor günümde yanımda duran birkaç güzel insanı hatırlıyorum.

Meğer insanın gerçek zenginliği, sahip oldukları değil; güvenle "dostum" diyebildiği insanlarmış.

Çünkü dostluk; aynı yolda yürümek değil, aynı vicdanda buluşabilmektir.

Kalem; vicdandan uzaklaşınca kelimeler çoğalır, hakikat azalır. Biz kalemimizi; vatanın, vicdanın ve vefanın yanında tutmaya devam edeceğiz.

Tarafımız; menfaatin değil, hakikatin, vatanın, milletin ve vicdanın tarafıdır.