İnsan, En Çok Kırdığı Kalbin Hesabını Verecektir

İnsan bazen en büyük yanlışı, gücünü haklılık zannettiği anda yapar. Makamına, servetine, çevresine ya da egosuna güvenerek karşısındaki insanın kalbini kırabileceğini düşünür. Oysa unutulan bir hakikat vardır: Kırılan her kalbin tek sahibi Allah'tır.

Azarladığınız, aşağıladığınız, haksızlığa uğrattığınız, uykusuz bıraktığınız, gözyaşına boğduğunuz her insanın sessiz çığlığı, Rabbimizin huzurunda karşılıksız kalmaz. Mazlumun duasıyla Allah arasına hiçbir perde girmez. Bu yüzden kim olursanız olun; aileden biri, dost, yönetici ya da zamanında en çok sevilen kişi... Bir yüreği incittiğinizde bunun hesabını mutlaka vereceksiniz.

Hayat, sadece yaptığımız iyilikleri değil, kötülükleri de kaydeder. Bugün kıskançlıkla küçümsediğiniz, başarılarını gölgelemeye çalıştığınız, yükünü yıllarca omuzlayan insanları yalnız bıraktığınız her an, ilahi adaletin terazisinde yerini alır.

Dünya, gelip geçici bir duraktır. Hiç kimse buraya ebedî kalmak için gelmedi. Bir gün hepimiz toprağın altına girecek, ardından mahşer meydanında hesap vermek üzere diriltileceğiz. O gün ne makamın, ne servetin, ne de alkışların faydası olacak. Dünyadan bir avuç toprak bile götüremeyen insan, hangi gururun peşinden koştuğunu işte o gün anlayacaktır.

Kur'an bize üstünlüğün malda, mevkide ya da soyda değil; takvada olduğunu bildirir. Bir damla sudan yaratılan insanın kibirlenmesi, aslında kendi yaratılışını unutmasından başka bir şey değildir.

En acı gününde yanında olmanız gereken bir insanı yalnız bıraktıysanız, sizi seven bir yüreği kırdıysanız, fedakârlıklarını görmezden geldiyseniz, kul hakkını hafife aldıysanız; bilin ki bunların hesabı mutlaka sorulacaktır. Ahiret günü gerçekler gizlenmeyecek, hiçbir maske kalmayacak, herkes yaptığıyla yüzleşecektir.

Öyleyse henüz nefes alıyorken kendimizi hesaba çekelim. Nefsimizi değil vicdanımızı dinleyelim. İyiliği küçümsemeyelim, kötülüğü sıradanlaştırmayalım. Çünkü insanın geride bırakacağı en büyük miras; kırdığı kalpler değil, dokunduğu gönüller olacaktır.

Allah'tan korkan, kul hakkından sakınan, bir insanın gözyaşına sebep olmaktan çekinenler için umut vardır. Ama başkalarının hayatını hiçe sayarak mutluluk kurmaya çalışanlar şunu unutmamalıdır: Gözyaşı döktüren, sonunda kendi gözyaşıyla imtihan olur.

İnsan, ölmeden önce kendini hesaba çekebilirse kurtuluşa yaklaşır. Aksi hâlde hesap günü geldiğinde pişmanlık fayda vermeyecektir. Çünkü ilahi adalet şaşmaz. Kırılan her kalbin, dökülen her gözyaşının ve yenilen her kul hakkının mutlaka bir hesabı vardır.