İyilik İyidir... Yeter ki Yürek İncitme

Kıymetli dostlar,

Maalesef şunu bir anlayamadınız gitti ya da ben mi anlatamıyorum, emin değilim.

Bu yaşıma kadar bile isteye kimseyi kırmadım, kimsenin hayallerini de küçümsemedim. Çok güzel yerlerde çalıştım. Çok fazla personelim de oldu. Asla hiçbirinin kabiliyeti üzerinden dobralık da yapmadım.

Evet, her doğru söylenmemeli; lakin bazen söylenmesi gerekiyor. Karşımızdaki kişi belki hatalarının farkında olmuyor olabilir diye... Ama incitmeden, şevkini kırmadan, hayallerini bitirmeden.

İnsan en çok sevdiğinin sözleriyle yaralanır ve saatlerce yürek acısı içerisinde kalır.

Kıymetli profesör ve doçent hocalarımın yoğun isteği ve ısrarı üzerine, "Facebook'ta metin paylaşacağına kitap yaz ve tarihte iz bırak." dediniz. Benden akademik bir kitap da beklemediniz tabii ki...

"Kalemin güçlü ve yoğun. İnsanların yüreğine işliyor. Herkes her cümlende kendini buluyor." dediniz.

Ağlayan beni aradı, "Çok duygu yüklü, içime işliyor." diye her zaman beni desteklediniz.

"Nur, kalemi bırakma. İçindekileri yaz. Hem rahatlarsın hem de senin gibi bu noktaya gelen kadınlara, kızlara örnek olursun." dediniz.

Her yazımda, her projemde beni alkışlayıp takdir ettiniz.

İnsan kazanmak, yürek kazanmak, Rabbini kazanmak değil miydi?

Zaten sürekli eleştirilen bir toplumda yapıcı ve öğretici olabilmek, önyargısız şekilde sana yüreğini açan insanlara kucak açmak kimsenin otoritesini bozmaz ki...

Bazen insanlar liderlikle otorite kavramlarını farklı alanlarda kullanabiliyorlar.

Bana göre bir personel, yöneticisinin kapısını çalıp bir müşkülünü söyleyebilmeli ve çözüm üretebilmeli.

Ast-üst ilişkisinde korku ve saygı nasıl ki farklı konumlandırılıyorsa, çalışılan ortamda da huzur; herkesin ölümlü olduğunu bilmesi ve üstünlüğün takvada olduğunu hatırlamasıyla mümkündür.

Yeter ki saygısını, sevgisini eksik etmesin.

Hepimizin hatası, karşımızdaki insanın çocukluğundan beri hikâyesini bilmediğimiz için yapılan her hareketi eleştirip onu güvenden, sevgiden, saygıdan, hatta dinden uzaklaştırarak bizlerin de vebale girmesidir.

Kimsenin size olan sevgisini ve hayallerini kırmayın, küçümsemeyin.

Yapılan her hareketi yanlış anlamayın.

Yoksa o kişi sürekli size sevgisini ispatlamak için hep kendisini savunmada hissedecektir.

Tıpkı, "Türbanlı biri pantolon giyemez, başını arkaya bağlayamaz; bu caiz değildir." demek gibi...

Gerekçe ne?

"Ben seni çok seviyorum, ailemden görüyorum. Ben senin İslam üzerine yaşamanı istiyorum."

Kız üzülüyor ve, "Her yaptığım şey başımdaki örtüye söylenecekse ve sürekli Allah'la korkutulacaksam, açılayım da artık bir bahaneniz kalmasın." dediğinde alınan cevap:

"Evet, açılsan daha iyi olur. Bari örtüye laf gelmez."

Peki, bu kızın İslam'a bakış açısı ne olacak?

Tek söylediği şu:

"Ben namussuz bir kadın mıyım ki bu kadar eleştiri alıyorum? Uzun elbise giymeyip pantolon giymek örtünün neyine zarar verecek? Önceden örtülüleri sınava girdirmeyenler, kapalı kadının kime ne zararı vardı? Cumhuriyet ve demokrasi mi zarar görecekti?" diye cevap verdiğinde tabii ki yine suçlanacaktı.

Bir kıza siz zan üzerine bakarsanız, ne yaparsa yapsın, iyi niyetle söylediği her söz ona yanlış gelecektir.

Tıpkı emekli olmuş bir akademisyenin, özelde arkadaşlarıyla buluştuğunda hâlâ onları odacısı gibi görüp her yerde amir saygısı beklemesi gibi...

Bugün bu hikâyeye şahit olmam ve o yüreği yaralı kızın içindekilere tercüman olmak istedim.

Belki de hikâye hepinize çok tanıdık gelebildiği içindir.

Ben uzun uzun dinleyip gözlemlerken birçok isim ve yüz geçti gözümün önünden.

Ve tek bir cümle belirdi:

"Pes etme... Hayallerinden vazgeçme. Çünkü hastanede yalnız acı çekerken de tek başınaydın, kabirde hesap verirken de herkes yalnız olacak..."

Unutma ki Yaradan, kırık kalplerdedir.

O seni çok seviyor ve sadece O'nunla aranı iyi tut.

Tek yapman gereken; yukarıda diye bildiğimiz Yaradan'ın bize şah damarımızdan daha yakın olduğunu bilmek.

Senin kalbinde olanı en iyi O biliyor...

Sevdiğim büyüğümün bir sözü gibi:

"İyilik iyidir... Yeter ki sen yürek incitme..."