BABA

Hiç unutmam yıllar önce teröre oğlunu şehit vermiş bir baba...

Oğlunun cenaze namazını bizzat kendi kıldırdı.

O bir imamdı.

Nice cenaze namazları kıldırmıştı.

Bu sefer farklı idi.

Kendi oğlu ve şehit teğmen üstelik.

Televizyondan izlerken gözlerim yaşardı.

Ama o baba...

Gayet dik ve gururlu bir duruş sergiledi.

Duasını yaptı, helallik istedi.

Her şehit babası gibi...

"Vatan sağ olsun." dedi.

Ve omuzlar üzerinde tekbirlerle ebedi istirahatgâhına uğurlandı.

Yine bir başka baba...

Oğlu LGBT yürüyüşünde tutuklanıyor.

O baba da bağırıyor:

"Oğlum seninle gurur duyuyorum." diye.

Yer İzmir.

Zaten Gavur İzmir diye adı çıkmışken...

O güzelim şehrimizin...

Şimdi de İ…. İzmir derlerse ne olacak?

Ayıp değil mi?

Bir zamanlar Yeşil Bursa’ya bile...

Sanat güneşimizden dolayı...

Aynı yakıştırma yapılmadı mı?

Hâlbuki İzmir de Bursa da bu milletin geçmişinde, tarihinde eşsiz yeri olan illerimiz.

Tıpkı diğer illerimiz gibi.

Adını lekelemeye gerek var mı?

Yakışır mı hiç?

Babalar ve oğullar...

Bir baba oğlunun mesleğiyle, başarısıyla gurur duyabilir.

Peki ahlaksızlığıyla, hırsızlığıyla da gurur duyabilir mi?

………..

Zaten dünya kurulduğundan beri...

Bu iki zıt kutbun mücadelesine sahne olmuş, olmaya da devam ediyor.

Bize sadece kendisinin...

Ne olursa olsun...

Oğluyla gurur duyacak değil,

Tüm milletin de gurur duyacağı evlatlar ve

Elleri öpülesi babalar lazım.

İskele babası, Şam babası, mafya babası değil...

Adam gibi adamların babası...

Baba gibi baba lazım.

Öyle babalara da...

Selam olsun.