OLDUĞUM GİBİ KABUL EDEN…OLDUĞUM GİBİ KABUL EDEN…
cumha.com.tr, tamamen tarafsız ve bağımsız bir haber platformudur. Köşe yazıları bölümünde yayımlanan içerikler, yazarların şahsi görüş ve değerlendirmelerinden oluşur. Platform, her görüşten yazara alan açan çok sesli yayın anlayışıyla farklı fikirlerin özgürce ifade edildiği tarafsız bir yayın zemini sunar.
İnsan bazen öyle yoruluyor ki anlatacak kelime, güvenecek insan, sığınacak bir liman arıyor. Ne kadar kendini anlatmaya çalışsa da anlaşılmıyor, ne kadar iyi niyet gösterse de yanlış anlaşılıyor. Bazen susması kabahat, konuşması suç sayılıyor. Olduğu gibi görünse kusurlu bulunuyor, kendini değiştirse bu kez kendisi olmaktan çıkıyor.
İşte o zaman insan anlıyor ki bu dünyada herkes seni tanımak istiyor ama çok az insan seni gerçekten anlamak istiyor.
Herkes senden bir şey bekliyor. Kimi güçlü olmanı, kimi susmanı, kimi kendi istediği gibi davranmanı… Birileri hatalarını yüzüne vururken kendi yanlışlarını görmezden geliyor. Dün yanında olanlar bugün uzaklaşıyor, seni en iyi tanıdığını söyleyenler bazen en ağır yarayı açıyor.
Oysa insan kusurlarıyla insandır. Bazen kırılır, bazen yanılır, bazen öfkelenir, bazen de kimseye anlatamadığı acılarıyla kendi içinde sessizce ağlar. Ve insanın en çok ihtiyaç duyduğu şey, yargılanmadan kabul edilmektir.
Olduğum gibi kabul eden bir Allah, bir de toprak…
Allah, kimseye anlatamadığım derdimi bilir. Gözümden süzülen yaşın sebebini, içimde sakladığım kırgınlıkları, söyleyemediğim sözleri, gecenin sessizliğinde ettiğim duaları bilir. İnsanların gördüğü yüzümün ardındaki yorgunluğu da bilir, kimseye göstermediğim yaralarımı da… O, beni kusurlarımla, eksiklerimle, pişmanlıklarımla bilir. Kapısına hangi hâlde gidersem gideyim, rahmetinden ümit kesmemem gerektiğini öğretir.
Bir de toprak var…
Ne makam sorar ne mevki ne zenginlik ne fakirlik… Ne geçmişini sorgular ne de kim olduğunu. Üzerine bastığımız toprak, bir gün hepimizi aynı sessizlikte kucaklayacak. Bugün birbirimizi küçümseyen, yargılayan, ötekileştiren insanlar da sonunda aynı toprağa emanet olacak. Toprak, insanın son durağıdır. Belki de bu yüzden insana en büyük hakikati hatırlatır:
Hiçbirimiz bu dünyaya kalıcı değiliz.
Öyleyse neden birbirimizin hayatını zorlaştırıyoruz? Neden bir gönlü kazanmak yerine kırmayı, anlamak yerine yargılamayı, sevmek yerine incitmeyi seçiyoruz? Bir insanın kusurunu görmek kolaydır. Zor olan, o kusurun ardındaki hikâyeyi anlayabilmektir. Ben artık herkese kendimi anlatmak istemiyorum. Her yanlış anlaşılmada kendimi savunmak, her kırgınlıkta haklılığımı ispatlamak, herkese iyi niyetimi göstermek için yorulmak istemiyorum. Çünkü öğrendim ki insanın herkese kendini sevdirmesi mümkün değil. Herkesin gönlünde yer bulmak da şart değil.
Allah gönlümüzün içini biliyor. Yeter ki vicdanımız bize hesap soracak bir yük bırakmasın.
Ve bir gün başımızı toprağa koyduğumuzda, arkamızdan söylenecek en güzel söz şu olsun:
Kimseye bilerek kötülük etmedi. Kırıldı ama kırmamaya çalıştı. Yoruldu ama kimsenin yükü olmadı. Olduğu gibi yaşadı, olduğu gibi gitti.
Belki de insanın en büyük huzuru budur.
Çünkü bu dünyada herkes seni olduğun gibi kabul etmeyebilir. Ama seni yaratan Allah seni senden iyi bilir. Bir de vakti geldiğinde bütün unvanlarını, bütün maskelerini, bütün hesaplarını geride bırakıp kavuşacağın toprak…
Bazen insanın sığınacağı iki hakikat kalır geriye:
Bir Allah… Bir de toprak.
Biri seni her hâlinle bilir, diğeri son hâlinle bağrına basar.
Gerisi mi?
Gerisi, insanların bitmeyen yargıları ve geçici dünya telaşı…
