MİLYONLARIN ARASINDA YABANCI, BİR DOSTUN YANINDA MEMLEKETİMDEYİM

Bazen insan bir şehre gider, sokaklarını gezer, kalabalığını görür, trafiğine karışır. Ama o şehirden ayrılırken aklında kalan ne binalarıdır ne caddeleri ne de kalabalığı...

Aklında kalan, kendisine gösterilen bir tebessüm, uzatılan bir dost eli ve gördüğü insanlıktır.

İki gün önce İstanbul'a geldim.

İstanbul gerçekten başka bir dünya. Kalabalığı, trafiği, insanları, hiç bitmeyen hareketliliğiyle ülkemizin diğer şehirlerinden çok farklı.

Ancak bu gelişimde dikkatimi çeken bir başka durum oldu.

Yolda adres sormak istedim. Birkaç kişiye sordum, Türkçe konuşabileceğim birine rastlayamadım. Metrobüse bindim, ineceğim yere kaç durak kaldığını soracak birini aradım. Yine aynı durumla karşılaştım.

Bir an durup düşündüm.

Kendi ülkemde, kendi memleketimde, kendi insanımın arasında olmam gerekirken kendimi yabancı gibi hissettim.

Elbette İstanbul tarih boyunca farklı milletlerin, kültürlerin ve insanların buluştuğu büyük bir şehir olmuştur. Ancak insan bazen kendi dilinde iki kelime konuşabileceği, yol sorabileceği, hâl hatır edebileceği birini arıyor.

İşte o zaman kalabalık olmakla birbirine yakın olmanın aynı şey olmadığını daha iyi anlıyorsunuz.

Milyonlarca insanın arasında olmak, insanın kendisini yalnız hissetmeyeceği anlamına gelmiyor.

Neyse ki İstanbul'un bir başka yüzü daha var.

Dostluğun, kardeşliğin, samimiyetin ve Anadolu insanının misafirperverliğinin hâlâ yaşadığı güzel bir yüzü...

İstanbul'da çok sevdiğim, saydığım, arkadaşlıktan öte kardeşim bildiğim Cenk dostum var.

Yaklaşık iki yıldır fırsat buldukça İstanbul'a gelir, kendisiyle görüşürüm. Ben gelemezsem o Ankara'ya gelir. Birbirimizi görmediğimiz, yan yana oturup sohbet etmediğimiz zaman sanki hayatımızda bir şeyler eksik kalır.

Hani derler ya...

Arkadaş çoktur ama gerçek dost az bulunur.

İşte Cenk kardeşim benim için o az bulunan dostlardan biridir.

Üstelik yalnızca kendisi değil, kıymetli eşi ve ailesi de aynı samimiyeti, aynı içtenliği taşıyor.

Her gidişimizde öyle güzel karşılanıyoruz ki insan kendisini misafir değil, ailenin bir ferdi gibi hissediyor.

Bu gelişimizde de bizi evlerinde ağırlamak için çok ısrar ettiler. Biz konaklamamızı otelde yapmak isteyince sağ olsunlar, bizi yalnız bırakmayıp kendileri de bizimle kaldılar.

Elbette evlerine de gittik. Çünkü büyüklerin gönlünü almak, aile bağlarını yaşatmak bizim kültürümüzün en güzel taraflarından biridir.

İşte insan böyle zamanlarda geçmişi hatırlıyor.

Eskiden evlere misafir geldiğinde yaşanan o sevinci...

Kapıda karşılayan güler yüzleri...

Misafir rahat etsin diye gösterilen telaşı...

Sofrada eksik bir şey kalmasın diye uğraşan insanları...

Bir bardak çayın yanında saatlerce süren samimi sohbetleri...

Bugün birçok yerde özlediğimiz o güzel gelenekleri Cenk kardeşimin ailesinde yeniden görmek gerçekten mutluluk verici.

İnsan bazen bir yere bir iki günlüğüne gider. Sonra bakar ki zaman nasıl geçmiş anlamamış.

Çünkü önemli olan kaldığınız yerin güzelliği değil, yanınızda bulunan insanların gönül güzelliğidir.

Kafa dengi, samimi, içten insanlarla bir aradaysanız saatlerin nasıl geçtiğini anlamazsınız.

İşte gerçek misafirperverlik budur.

İnsana yalnızca kapısını değil, gönlünü de açabilmektir.

İstanbul ziyaretlerimizin artık geleneksel hâle gelen bir başka güzelliği de Kumkapı'da bulunan Hoş Seda Lokantası'na gitmek.

Her gelişimizde mutlaka uğradığımız, güzel sohbetler ettiğimiz, artık tanıdık yüzlerle karşılaştığımız bir yer.

Bizi oraya götüren şoför arkadaşımız Selim Bey de bu güzel hatıraların bir parçası.

Kendisi Diyarbakırlı. Önceki gelişlerimizde sohbet etmiş, ortak tanıdıklarımız olduğunu öğrenmiştik.

Beni görür görmez:

“Abi hoş geldin! Bu aralar Diyarbakır'a gittin mi?” diye sorması gerçekten hoşuma gitti.

Düşünün...

İstanbul gibi milyonlarca insanın yaşadığı bir şehirde birisi sizi hatırlıyor, önceki sohbetlerinizi unutmuyor, ortak tanıdıklarınızı soruyor.

İnsanın mutlu olması için bazen bundan fazlasına ihtiyacı yok.

Hoş Seda Lokantası'na vardığımızda da benzer bir güzellikle karşılaştık.

İşletme sahibi bizi görünce:

“Abi, yeriniz hazır. Aynı masayı size ayırdım.” dedi.

Ne kadar güzel bir davranış...

Belki başkası için sıradan bir cümle olabilir. Ama benim için öyle değil.

Çünkü insan hatırlanmak ister.

Gittiği yerde tanınmak, değer görmek, bir önceki gelişinin unutulmadığını bilmek ister.

İşte bunlar parayla satın alınamayacak güzelliklerdir.

Kumkapı'nın kendine has bir havası var.

Akşam saat sekiz olmuş, başka şehirlerde sokaklar yavaş yavaş sakinleşmeye başlamışken İstanbul'da hayat bütün hareketliliğiyle devam ediyor.

Bir tarafta eğlenen insanlar, bir tarafta evine yetişmeye çalışanlar, bir tarafta ekmeğinin peşinde koşanlar...

Kimisi geçim derdinde, kimisi günlük telaşında, kimisi dostlarıyla güzel bir akşam geçirmenin mutluluğunda.

Herkesin ayrı bir hikâyesi, ayrı bir dünyası var.

Ama hepsi aynı şehrin kalabalığında buluşuyor.

İstanbul'un kendine özgü bir akışı var.

Sanki bu şehir hiç uyumuyor.

Hele trafiği...

İnanın İstanbul trafiği başlı başına bir yazı konusu.

Araçlar birbirine çok yakın ilerliyor. Herkes bulduğu en küçük boşluğu değerlendiriyor. Bir araç diğerinin önüne geçiyor, öteki yavaşlıyor, yol veriyor ve trafik yeniden akmaya devam ediyor.

Bazen kendi kendime düşünüyorum.

Bu hareketlerin bir kısmı başka bir şehirde yapılsa ne tartışmalar çıkar, ne kornalar çalınır, ne kavgalar yaşanır!

Ama İstanbul'da sürücülerin önemli bir bölümü bu yoğunluğa alışmış.

Elbette bu durum trafik kurallarının ihlal edilmesini doğru kılmaz. Ancak insanların böylesine yoğun bir trafik içinde geliştirdiği alışkanlıkları görmek de ilginç.

İstanbul insana yalnızca kalabalığı değil, sabrı da öğretiyor.

Bu şehirde herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyor.

Ama bütün bu koşuşturmanın içinde asıl önemli olan bir şeyi unutmamak gerekiyor.

İnsan kalabalığın içinde insanlığını, telaşın içinde nezaketini, hayat mücadelesinin içinde gönül güzelliğini kaybetmemeli.

İstanbul'da geçirdiğim bu birkaç gün bana yine çok şey düşündürdü.

Bir tarafta adres soracak insan bulamadığım sokaklar, diğer tarafta beni görür görmez hâlimi hatırımı soran Selim kardeşim...

Bir tarafta birbirini tanımadan yan yana yürüyen binlerce insan, diğer tarafta “Abi, aynı masanızı ayırdım.” diyerek bizi karşılayan güzel insanlar...

Bir tarafta büyük şehrin yabancılığı, diğer tarafta Cenk kardeşimin ve ailesinin içtenliği...

Demek ki mesele şehrin büyüklüğü değilmiş.

Mesele insanın gönlünün büyüklüğüymüş.

Bizim çocukluğumuzda, köyümüzde, mahallemizde misafir yalnızca eve gelen kişi değildi.

Misafir bereketti.

Misafir sevinçti.

Misafir baş tacıydı.

Evde ne varsa paylaşılır, gönülden ikram edilir, giderken de yeniden gelmesi temenni edilirdi.

Bugün o güzel gelenekleri yaşatan insanlarla karşılaşınca insanın geçmişe duyduğu özlem biraz olsun hafifliyor.

Cenk kardeşim ve kıymetli ailesi de bana işte o günleri hatırlatıyor.

İyi ki böyle dostlarımız var.

İyi ki hâlâ bir insanı gördüğünde içtenlikle sevinen, misafirini kendisinden ayrı tutmayan, dostluğu yalnızca sözde bırakmayan güzel insanlar var.

Dilerim bu güzel insanlar çoğalır.

Çünkü bizim kaybetmememiz gereken en büyük zenginliğimiz yalnızca tarihimiz, kültürümüz, şehirlerimiz değil; insanımızın gönül güzelliğidir.

Ve bu İstanbul ziyaretimden geriye kalan en güzel düşünce şu oldu:

İnsan bazen milyonlarca insanın arasında kendisini yabancı hisseder. Ama gerçek bir dostun yanında, kilometrelerce uzakta olsa bile kendi memleketindeymiş gibi huzur bulur.

Kalem; vicdandan uzaklaşınca kelimeler çoğalır, hakikat azalır. Biz kalemimizi; vatanın, vicdanın ve vefanın yanında tutmaya devam edeceğiz.

Tarafımız; menfaatin değil, hakkın; makamın değil, milletin; korkunun değil, hakikatin yanıdır.