RÜŞVET

Kuleli Askerî Lisesi imtihanlarını kazanmıştım.
Sağlık muayene raporu almak için rahmetli babamla birlikte Ankara Mevkii Askerî Hastanesine gittik.
Sırasıyla bütün muayenelerimizi yaptırdık. Sıra kulak muayenesine gelmişti. Doktor, kulaklarımın temizletilip tekrar muayeneye gelmemizi söyledi.
Aynı hastanenin bir üst katına çıkarak görevli teknisyen personele babam, durumu izah ederek kulağımın yıkanması için geldiğimizi söyledi.
Görevli şahıs, kulağımı yıkayacağı aleti eline aldı ve evirip çevirmeye başladı. Biz beklemeye devam ediyoruz, o da aleti kurcalamaya devam ediyor ve adeta bizi oyalıyordu.
Nihayet babama aletin çalışmadığını söyledi.
Babam, engin tecrübesiyle olacak, bir fırsatını bulup kulağıma yavaşça eğilerek:
“Bak oğlum, bu adam rüşvet istiyor. Birazdan aletin nasıl çalıştığını göreceksin.” dedi.
Adamın cebine yirmi Türk lirasını usulca koydu.
Ve tahmin edeceğiniz gibi, söz konusu alet de ne büyük tesadüf ki çalışmaya başladı.
Hem de şakır şakır!
Neyse, biraz zahmetli de olsa kulağımızı yıkattık ve muayenemize kaldığımız yerden devam ettik.
Buradaki rüşvet, torpil için değil; hakkımızın yenilmemesi, işlemimizin kanunlar çerçevesinde yapılması içindi.
Çok iyi biliyorum ki babam asla kanunsuz iş yapmazdı, yapmadı. Bize de bu hasleti çok iyi aktardı.
Bu, benim hayatta gördüğüm ilk rüşvet olayı idi.
İkincisi ise daha ilginçti.
Mersin Gümrüğünde...
Kıbrıs görevim bitmiş, dönüş hazırlıklarına başlamıştık.
Görevde bulunduğumuz 20 ay boyunca şahsi olarak kullandığımız eşyalar gümrük vergisine tabi olmadan gümrükten geçecekti. Ancak kanuni hak olarak belirtilenlerin dışındaki eşyalar gümrüğe tabi olacaktı.
Benim tanınan hak dışında eşyam yoktu, hatta eşyam azdı. Ancak herkesinki benim kadar az değildi.
Bazılarının, o zamanlar Türkiye'de kıtlığı çekilen ve kaçak yolla ülkeye sokulan sigara, kahve ve elektronik eşya gibi malzemeleri vardı.
Bir kamyon tutuldu. Ancak dediğim gibi, gümrükten geçerken gümrük vergisine tabi eşyalar için vergi uygulanacaktı.
Beraber eşyalarımızı götüreceğimiz bir arkadaşımız işi koordine ediyordu. Eşyam az ve gümrüğe tabi malım da olmadığından benden herhangi bir katkı payı istemedi. Hoş, isteseler zaten vermezdim. Çünkü kanuna aykırı eşyam yoktu, olamazdı da. Zaten anamızdan, babamızdan öyle görmüştük.
Bir yüzbaşı komutanımız da “Benim gizli saklı bir eşyam yok, ben de katkı payı vermem.” dedi.
İkimiz hariç diğerleri bir miktar katkı payını o arkadaşa verdiler.
Maharetli arkadaş da gümrükteki ilgili memura emaneti teslim etti.
Ve bizim kamyon aranmadan, daha doğrusu formaliteden aranıyor gibi yapılıp transit geçti.
Bazı kamyonlar ise didik didik arandı.
Artık rüşvet almayan namuslu gümrükçüler miydi, yoksa rüşveti yetersiz bulanlar mıydı, bilemiyorum.
Ancak gerçek şu ki maalesef rüşvet çok kötü bir hastalık.
Ve bir zamanlar yaygındı.
Şimdi farklı mı, bilemiyorum. O da ayrı bir sorun tabii.
Toplumun kanayan bu yarası mutlaka tedavi edilmeli.
Ahlaklı, temiz nesiller yetiştirmeliyiz.
Rüşvet, toplumları kemiren bir hastalıktır.
Sadece Alanı vereni değil tüm toplumu mahveder.