DİLDE AHLAK, YÜREKTE MENFAAT OLMAZ!

İnsan bazen çevresine bakıyor, duyduklarını dinliyor, yaşananları görüyor ve kendi kendine soruyor:

Biz ne zaman söyledikleriyle yaptıkları birbirini tutmayan insanların bu kadar çoğaldığı bir toplum hâline geldik?

Dürüstlükten bahsedip iki yüzlü davrananları, sadakatten söz edip ilk fırsatta ihanet edenleri, merhameti dilinden düşürmeyip başkasının acısına gözlerini kapatanları gördükçe insan ister istemez üzülüyor.

Adaletten bahsedip kul hakkı yiyenleri, hakkaniyeti savunup iş kendi menfaatine gelince bütün doğruları unutanları gördükçe insanın vicdanı sızlıyor.

Bir de gururdan, onurdan, şahsiyetten bahsedenler var.

Ama bakıyorsunuz, küçücük bir makam, biraz menfaat, üç kuruşluk çıkar uğruna dün söylediklerini bugün inkâr edebiliyorlar. Dün eleştirdiklerinin bugün karşısında el pençe divan durabiliyorlar.

İşte insanın asıl kaybettiği yer burasıdır.

Çünkü insanı değerli kılan ne makamıdır ne parasıdır ne de çevresindeki insanların çokluğudur.

İnsanı değerli kılan; karakteridir, dürüstlüğüdür, vicdanıdır ve kimsenin görmediği yerde bile doğru kalabilmesidir.

Bir de alın terinden, helal kazançtan bahsedip başkalarının emeği üzerinden geçinenler var.

Kendisi üretmeden üretenin sırtından geçinmeyi marifet sayanlar, başkasının hakkını kendi kazancı gibi görenler...

Oysa helal lokma yalnızca kazanılan paranın nereden geldiğiyle değil, o para kazanılırken kimsenin hakkına girilip girilmediğiyle de ilgilidir.

Hele bir de Allah korkusundan, imandan, inançtan bahsedip kendi menfaati uğruna insanlara iftira atanlar yok mu?

İşte orada söz bitiyor.

Çünkü inanç yalnızca dilde taşınmaz. İnanç, insanın davranışlarında, adaletinde, merhametinde ve kul hakkına gösterdiği hassasiyette kendisini belli eder.

Dostluktan bahsedip arkadaşını ilk fırsatta satanları, vefadan söz edip kendisine yapılan iyilikleri unutanları, sevgi ve saygıyı anlatıp insanların arkasından konuşanları da gördük.

Dün aynı sofrada ekmek yediği insanı bugün üç kuruşluk menfaat için gözden çıkaranların dostluktan bahsetmesi ne kadar inandırıcı olabilir?

Bizim bildiğimiz dostluk böyle değildi.

Biz dostluğu zor günde yanında durmak, vefayı iyiliği unutmamak, sevgiyi karşılık beklemeden göstermek, saygıyı da insanın makamına değil insanlığına değer vermek olarak öğrendik.

Bizim öğrendiğimiz mertlik, insanın yüzüne başka, arkasından başka konuşmak değildi.

Mertlik; doğru bildiğini söyleyebilmek, söylediğinin arkasında durabilmek, gerektiğinde kendi menfaatinden vazgeçip hakkın yanında olabilmekti.

Yanlış olduğunu bildiği hâlde sırf birilerine yaranmak için yanlışı savunanları da anlamakta zorlanıyorum.

İnsan hiç mi vicdanına danışmaz?

Hiç mi kendi kendine, "Ben ne yapıyorum, kimin hakkını savunuyorum, kimin hakkını çiğniyorum?" diye sormaz?

Bir insanın yanlışa yanlış diyebilmesi için illa kendisinin zarar görmesi mi gerekir?

İşte bütün mesele burada başlıyor.

Çünkü ahlak, yalnızca kendimize yapılan haksızlığa karşı çıkmak değildir. Başkasına yapılan haksızlığın karşısında da dimdik durabilmektir.

Gelelim benim için her şeyden önemli olan bir başka meseleye...

VATAN, BAYRAK VE MİLLET SEVGİSİNE!

Benim için vatan sevgisi sıradan bir duygu değildir.

Vatan; üzerinde yaşadığımız bir toprak parçasından ibaret değildir.

Vatan, geçmişimizdir, geleceğimizdir, şehitlerimizin emanetidir, çocuklarımızın yarınıdır.

Bayrak ise yalnızca göndere çekilen bir kumaş değildir.

O bayrağın kırmızısında fedakârlık, ay yıldızında bağımsızlık, dalgalanışında bir milletin onuru vardır.

İnsan bayrağına baktığında bunları hissedebilmeli.

O bayrağın hangi fedakârlıklarla bugünlere taşındığını bilmeli.

Bu toprakların kolay kazanılmadığını, bu milletin nice yokluklara, nice zorluklara göğüs gererek ayakta kaldığını unutmamalı.

Ama ne yazık ki vatanın kıymetini bilmeyen, bayrağın anlamını kavrayamayan, millet olmanın sorumluluğunu taşımayan anlayışlarla da karşılaşıyoruz.

Şunu özellikle ifade etmek istiyorum:

Vatan sevgisi yalnızca "Vatanımı seviyorum" demekle olmaz.

Vatanını seven insan, devletinin malını kendi malından daha fazla korur.

Milletini seven insan, milletin hakkını yemez.

Bayrağını seven insan, o bayrağın altında yaşayan insanların huzurunu, güvenini ve geleceğini düşünür.

Vatanını seven insan, görevini dürüstçe yapar, işini savsaklamaz, emanete ihanet etmez.

Çünkü vatan sevgisi yalnızca zor zamanlarda gösterilen cesaret değil, normal zamanlarda gösterilen dürüstlük ve sorumluluktur.

Gerektiğinde vatanı uğruna canını ortaya koyabilecek kadar büyük bir sevgi taşıyan insan, günlük hayatında da o vatana zarar verecek davranışlardan uzak durmalıdır.

Hem vatan sevgisinden bahsedip hem milletin hakkını yemek, hem bayrağı sevmekten söz edip hem devletin imkânlarını şahsi menfaate dönüştürmek nasıl bir çelişkidir?

İşte benim itirazım bunadır.

Bizim ihtiyacımız olan şey, yalnızca vatanı sevdiğini söyleyen insanlar değil; sevgisini davranışlarıyla ispat eden insanlardır.

Bir de vefa meselesi var.

Vefa, insanın karakterini gösteren en önemli değerlerden biridir.

Dün kendisine el uzatanı bugün unutan, zor gününde yanında olanı iyi gününde tanımayan, kendisine yol göstereni ilk fırsatta geride bırakan insan ne kadar başarılı olursa olsun bir yanıyla eksik kalır.

Çünkü vefasızlığın olduğu yerde gerçek dostluk, güvenin olmadığı yerde sağlam kardeşlik kurulamaz.

Biz eskiden bir selamın hatırını bilirdik.

Bir lokma ekmeği paylaşmanın kıymetini, bir gönül almanın güzelliğini, bir büyüğün duasını almanın değerini bilirdik.

Komşunun derdi bizim derdimiz, dostun sevinci bizim sevincimiz olurdu.

Elbette geçmişte de yanlış insanlar vardı. Herkes kusursuz değildi.

Ama bizim özlediğimiz geçmişin bütün şartları değil, insan ilişkilerinde yaşatılmasını istediğimiz o güzel değerlerdir.

Bugün de dürüst, merhametli, vefalı, milletine hizmet etmeyi kendisine görev bilen nice güzel insanımız var.

İşte umudumuz da onlardır.

Bizim meselemiz insanları birbirine düşürmek değil, insanları yeniden vicdanlarıyla buluşturmaktır.

Biz kimsenin kusursuz olmasını beklemiyoruz.

Ama insanın söylediğiyle yaptığı birbirini tutsun istiyoruz.

Dürüstlükten bahseden dürüst olsun.

Sadakatten bahseden sadık kalsın.

Merhametten bahseden merhamet göstersin.

Adaletten bahseden hak yemesin.

Vefadan bahseden vefasızlık yapmasın.

Allah korkusundan bahseden kul hakkından korksun.

Vatan sevgisinden bahseden vatanına hizmet etsin.

Bayrağını sevdiğini söyleyen, o bayrağın temsil ettiği bağımsızlığın ve millet olmanın sorumluluğunu taşısın.

Çünkü güzel bir toplum yalnızca güzel sözlerle kurulmaz.

Güzel bir toplum; dürüst insanların, vicdanlı yöneticilerin, ahlaklı nesillerin, vefalı dostların ve sorumluluk sahibi vatandaşların omuzlarında yükselir.

Unutmayalım ki bir memleketi ayakta tutan yalnızca sınırları değil, o sınırlar içerisinde yaşayan insanların ahlakı, vicdanı, birlik ve beraberliğidir.

Benim özlediğim memleket işte böyle bir memlekettir.

İnsanların birbirine güvenebildiği, haklının güçlüden korkmadığı, makamın değil liyakatin, menfaatin değil vicdanın, gösterişin değil samimiyetin değer gördüğü bir memleket...

Ve bütün bunların üzerinde, ay yıldızlı bayrağımızın gururla dalgalandığı, milletimizin huzur ve kardeşlik içerisinde yaşadığı güçlü bir Türkiye...

Rabbim bizleri iki yüzlülükten, ihanetten, iftiradan, kul hakkından, vefasızlıktan ve menfaat uğruna karakterini kaybedenlerin kötülüğünden korusun.

Ama her şeyden önce bizlere de söylediklerimizi yaşayabilmeyi, savunduğumuz doğruların arkasında durabilmeyi nasip etsin.

Çünkü başkalarının yanlışlarını görmek kolaydır.

Asıl erdem, kendi vicdanımızın karşısına çıktığımızda başımızı öne eğmemek zorunda kalmamaktır.

Kalem; vicdandan uzaklaşınca kelimeler çoğalır, hakikat azalır. Biz kalemimizi; vatanın, vicdanın ve vefanın yanında tutmaya devam edeceğiz.

Tarafımız; menfaatin değil, hakkın; makamın değil, milletin; korkunun değil, hakikatin yanıdır.