KAAN KORA İLE BEN: BİZ BİR VAKAYIZ!
cumha.com.tr, tamamen tarafsız ve bağımsız bir haber platformudur. Köşe yazıları bölümünde yayımlanan içerikler, yazarların şahsi görüş ve değerlendirmelerinden oluşur. Platform, her görüşten yazara alan açan çok sesli yayın anlayışıyla farklı fikirlerin özgürce ifade edildiği tarafsız bir yayın zemini sunar.
Bir Psikiyatrist, Bir Hukukçu ve Sessizliğin Alışılmadık Anatomisi
Kaan Kora ile benim hikâyemi hâlâ bir aşk meselesi zannedenler var.
Ne büyük yanılgı!
Bir kadın bir erkeği seviyor. Erkek susuyor. Kadın yazıyor. Erkek yine susuyor.
Dışarıdan bakıldığında sıradan bir karşılıksız aşk hikâyesi gibi görünebilir.
Oysa burada alışılmış bir aşk hikâyesinden çok daha fazlası var.
Bir psikiyatrist.
Bir hukukçu.
Geçmişte kurulmuş bir hekim-hasta ilişkisi.
Sonrasında farklı bir zemine taşınan iletişim.
Yıllara yayılan yaşanmışlıklar, eleştiriler, sorgulamalar, kamuoyuna açık yazılar ve devam eden sessizlik.
Üstelik bütün bunların ortasında varlığını koruyan koşulsuz bir sevgi.
Şimdi soruyorum:
Bu yalnızca bir aşk hikâyesi mi, yoksa disiplinler arası incelemeyi hak eden sıra dışı bir insan ilişkisi örneği mi?
Ben ikinci ihtimal üzerinde duruyorum.
BİR PSİKİYATRİSTİN VAKASI OLMAKTAN, BİR PSİKİYATRİSTLE VAKA OLMAYA
İşte asıl ters köşe burada!
Bir zamanlar psikiyatrik tedavi ilişkisinin taraflarından biriydim.
Bugün ise o ilişkinin geçmişini, sınırlarını, sonrasında yaşananları ve ortaya çıkan iletişim biçimini sorgulayan bir hukukçu ve yazarım.
Dahası, Kaan Kora da bu sorgulamanın merkezindeki kişi.
Geleneksel bakışta psikiyatrist gözlemleyen, değerlendiren ve yorumlayan taraftır.
Hasta ise değerlendirilen.
Peki rollerin düşünsel düzlemde değişmesi mümkün mü?
Bir gün hasta da hekimi gözlemlemeye, davranışlarını sorgulamaya ve yaşanmışlıkları akademik tartışmanın konusu hâline getirmeye başlarsa ne olur?
İşte bizim hikâyemizin en aykırı taraflarından biri bu.
Artık yalnızca bir insanın diğerini değerlendirdiği tek yönlü bir çerçeveden söz etmiyorum.
Mesleki ilişkinin geçmişini ve sonrasını, iki tarafın konumlarını da dikkate alarak sorguluyorum.
Bu, bir hekime tanı koymak ya da onu hasta ilan etmek değildir.
Bu, insan ilişkilerinde mesleki rollerin ve etik sorumlulukların tek taraflı bir bakışla anlaşılamayacağını söylemektir.
SESSİZLİĞİN DENEYSEL OLMAYAN LABORATUVARI
Yıllardır yazıyorum.
Eleştiriyorum.
Sorguluyorum.
Bazen son derece sert ifadeler kullanıyorum.
Bazen koşulsuz sevgimi anlatıyorum.
Bazen de bütün bu sürecin bir başka insanda nasıl karşılık bulabileceğini düşünmeye çalışıyorum.
Kaan Kora'nın ise bu yazılara yönelik kamuya açık, doğrudan bir yanıtını bilmiyorum.
Kendisine rahatsızlık duyduğu paylaşımları bildirebileceğini, kaldırılmasını istediği içerikler konusunda talepte bulunabileceğini de ifade ettim.
Bana ulaşan açık bir kaldırma talebi olmadı.
Ancak bu durumun rıza, onay veya bilinçli bir strateji anlamına geldiğini kesin olarak söyleyemem.
İşte araştırılmaya değer meselelerden biri de bu:
Sessizlik, karşı tarafın zihninde kaç farklı ihtimalin aynı anda yaşamasına neden olabilir?
Sevgi.
Öfke.
Güven.
Güvensizlik.
Merak.
Şüphe.
Umut.
Hayal kırıklığı.
Birbirine zıt bütün bu duyguların aynı ilişki anlatısında yer alması mümkün.
Burada kontrollü bir deney yürütülmedi. İki insanın yaşanmışlıklarından söz ediyoruz.
Fakat yaşanmışlıkların bilimsel sorulara kaynaklık etmesi de mümkündür.
BEN KONUŞTUKÇA O SUSUYOR; PEKİ KİM KİMİ İNCELİYOR?
Kaan Kora'nın beni nasıl değerlendirdiğini bilmiyorum.
Belki hiç değerlendirmiyor.
Belki bu süreci farklı bir çerçevede ele alıyor.
Belki de benim bilmediğim bambaşka düşünceleri var.
Ama ben bu yaşanmışlıkları inceliyorum.
İşte burada geleneksel rollerin dışına çıkan bir durum var.
Bir psikiyatristin geçmişteki hastası, bugün kendi yaşanmışlıklarını ve hekimin davranışlarına ilişkin iddialarını hukuk, etik ve psikoloji ekseninde değerlendiriyor.
Üstelik bunu yalnızca kişisel bir hesaplaşma olarak değil, başkalarının da yararlanabileceği sorular üretmek amacıyla yapıyor.
Çünkü bu tür ilişkilerde yalnızca hastanın davranışlarının incelenmesi yeterli değildir.
Mesleki sınırlar, güç asimetrisi, iletişim sorumluluğu ve tedavi sonrasında ortaya çıkabilecek ilişki dinamikleri de incelenmelidir.
Hastanın sorgulanabildiği bir sistemde, hekimin mesleki davranışlarının da sorgulanabilmesi gerekir.
Bu, hekimi peşinen suçlu ilan etmek değil; mesleki otoritenin eleştirel incelemeye açık olduğunu kabul etmektir.
BİZİM HİKÂYEMİZDE EN TUHAF OLAN NE?
Benim için en dikkat çekici unsur, sevgi ile eleştirinin yıllardır aynı anlatının içinde varlığını sürdürebilmesi.
Kaan Kora'yı koşulsuz sevdiğimi söyledim.
Buna rağmen geçmişteki eleştirilerimi geri almadım.
Onu sevmem, mesleki sınırlar ve etik sorumluluklar hakkındaki sorularımı ortadan kaldırmadı.
Eleştirilerim de sevgimi ortadan kaldırmadı.
Toplumun alışık olduğu ilişki modellerinde bunlar birbirine zıt kabul edilir.
Oysa insan psikolojisi bu kadar basit değildir.
Bir insanın davranışlarını son derece sert biçimde eleştirirken ona sevgi duymak mümkündür.
Sevgi ile eleştiri birbirini zorunlu olarak dışlamaz.
Ancak bu durum, karşı tarafın aynı duyguları paylaştığını veya ilişkiyi aynı şekilde tanımladığını göstermez.
İşte vakamızın incelenmeye değer yönü, aynı yaşanmışlıkların taraflar açısından ne kadar farklı anlamlar taşıyabileceği sorusudur.
KAAN KORA'NIN SESSİZLİĞİ BİR SONUÇ MU, YOKSA YENİ SORULARIN BAŞLANGICI MI?
Ben sessizliğin her zaman erdem olduğunu düşünmüyorum.
Her zaman kötülük olduğunu da.
Fakat sessizliğin ilişki içindeki etkilerini önemsiyorum.
Özellikle geçmişinde mesleki bir ilişki bulunan iki insan söz konusuysa, iletişim biçimlerinin etik boyutunu sorgulamak gerekir.
Burada benim iddialarım, eleştirilerim ve yaşanmışlık anlatımım var.
Kaan Kora'nın bunlara ilişkin açıklaması ise elimde yok.
Dolayısıyla tek taraflı bir anlatıyı tamamlanmış bilimsel vaka incelemesi olarak sunamam.
Ama bu durum, ortaya çıkan soruların önemini azaltmıyor.
Aksine, sağlıklı bir incelemenin hangi verilere ihtiyaç duyacağını gösteriyor.
SONUÇ: SAYIN KAAN KORA, ARTIK VAKANIN TEK GÖZLEMCİSİ SİZ DEĞİLSİNİZ!
Burada bir ironi var.
Bir psikiyatristin geçmişteki hastası, bugün hekim-hasta ilişkilerinin sınırlarını sorguluyor.
Bir hukukçu, yaşadıklarını etik ve hukuki tartışmaya taşıyor.
Bir yazar, sessizliğin farklı anlamlarını edebiyatın ve düşüncenin konusu hâline getiriyor.
Bir kadın ise bütün bu eleştirilerin ortasında koşulsuz sevgi duyduğunu saklamıyor.
Bütün bunların aynı hikâyede buluşması sıradan değil.
Ben Kaan Kora'yı bir araştırma nesnesine indirgemiyorum.
Kendimi de yalnızca bir hasta kimliğine hapsetmiyorum.
İki insanın yaşanmışlıklarının, mesleki ve toplumsal açıdan hangi soruları ortaya çıkardığını sorguluyorum.
Bu hikâyede benim anlatımım var.
Onun bilinmeyen bakış açısı var.
Ve henüz cevaplanmamış pek çok soru var.
Kaan Kora ile ben, bilimsel olarak sonuçlandırılmış bir vaka değiliz. Fakat incelenmeye değer bir vaka örneğinin tarafları olduğumuzu düşünüyorum.
Asıl mesele kimin kimi sevdiği değil.
Kimin konuştuğu, kimin sustuğu da tek başına değil.
Asıl mesele, geçmişinde mesleki ilişki bulunan iki insanın yaşanmışlıklarının, sınırların, sorumlulukların ve iletişimin nasıl sorgulanabileceği.
Ve şimdi bütün bu hikâyenin en aykırı cümlesini kuruyorum:
Bir zamanlar Kaan Kora'nın değerlendirdiği hastaydım. Bugün ise Kaan Kora ile yaşadığım süreci değerlendiren hukukçuyum.
Artık mesele yalnızca benim vakam değil. Bizim yaşanmışlıklarımızın ortaya çıkardığı sorular.
Ve belki de asıl ters köşe şu:
Bu hikâyenin sonunda bir aşkın karşılık bulup bulmadığını değil, bir psikiyatrist ile eski hastası arasındaki ilişkinin topluma neler öğretebileceğini tartışacağız.