TESLİMİYET: HASTALIĞA DEĞİL ALLAH'A TESLİM OLMAK

TESLİMİYET: HASTALIĞA DEĞİL ALLAH'A TESLİM OLMAK

cumha.com.tr, tamamen tarafsız ve bağımsız bir haber platformudur. Köşe yazıları bölümünde yayımlanan içerikler, yazarların şahsi görüş ve değerlendirmelerinden oluşur. Platform, her görüşten yazara alan açan çok sesli yayın anlayışıyla farklı fikirlerin özgürce ifade edildiği tarafsız bir yayın zemini sunar.

Kasım 21, 2026 - 11:16

Mücadeleyi bırakmadan, sonucu Rabbine emanet edebilmek…

İnsan hayatı boyunca pek çok sınavdan geçer. Kimi zaman bir hastalıkla, kimi zaman yoklukla, kimi zaman yalnızlıkla, kimi zaman da en çok güvendiği insanların davranışlarıyla sınanır. Fakat bütün bu sınavların içinde insanın öğrenmesi gereken çok önemli bir gerçek vardır.

Teslimiyet, mücadeleyi bırakmak değil; mücadele ederken kalbini Allah'a emanet edebilmektir.

Ben yıllardır hastalıklarla mücadeleden toplumsal sorunlara, kadınların varlık mücadelesinden iyilik hareketlerine kadar pek çok konuda aynı düşünceyi dile getiriyorum: Hastalığa teslim olmayın, Allah'a teslim olun. Çünkü insan tedavisini aramalı, hekimine güvenmeli, imkânlarını sonuna kadar kullanmalı ve yaşam mücadelesini sürdürmelidir. Fakat sonucu belirleyecek olanın kendisi olmadığını da bilmelidir.

Kanserle mücadele eden bir insan için en kıymetli şeylerden biri umudunu kaybetmemektir. Hiçbir yiyeceği, hiçbir bitkiyi ya da doğal ürünü kanserin tedavisi veya ilacı olarak göstermek doğru değildir. Ancak sağlıklı beslenmek, tedaviye bağlı kalmak, moralini korumak ve hayata tutunmak mücadelenin önemli parçalarıdır. Benim yıllardır anlattığım teslimiyet de tam olarak budur.

Tedbir kuldan, şifa Allah'tandır.

İnsan bazen bir hastalığı yenmek için değil, hastalığın kendisinden götürmeye çalıştığı umudu korumak için de mücadele eder. İşte gerçek güç, her şeye rağmen yeniden ayağa kalkabilmektir.

Benim mücadelem yalnızca kendim için olmadı.

Ömrümün önemli bir bölümü hayır projelerinde, iyilik hareketlerinde, yardım derneklerinde ve sivil toplum çalışmalarında geçti. Bunun temelinde, kendi hayatımda verdiğim çetin mücadelenin izleri vardı. Küçük bir ilçede büyüyen bir kız çocuğunun hangi zorluklardan geçebileceğini, hangi kapıların yüzüne kapanabileceğini, hangi hayallerini tek başına savunmak zorunda kalabileceğini biliyordum.

Belki de bu yüzden kız çocuklarının eğitimine, kadınların güçlenmesine, kendi ayakları üzerinde durabilmesine ve sosyal hayatta hak ettiği yeri almasına hep ayrı bir önem verdim.

Rabbim beni, daha güçlü adımlarla ayağa kalkmayı öğrenebilmem için pek çok sınavdan geçirdi. Siyasette, sivil toplum kuruluşlarında ve sosyal yaşamda kadının varlığını, emeğini ve söz hakkını anlatabilmek için mücadele ettim. Bu mücadelelerin içinde 28 Şubat'ın bıraktığı izler de vardı. İnancıyla, kimliğiyle, emeğiyle ve hayalleriyle var olmaya çalışan kadınların yaşadıklarını unutmak mümkün değildi.

Ancak hayatın bana öğrettiği en ağır derslerden biri, insanın bazen en çok kendisine benzeyenlerden yara alabilmesiydi.

İnsan en çok kendisini anlamasını beklediği yerde anlaşılmadığında yoruluyor.

İçimde taşıdığım acıları, yaşadığımız sıkıntıları, bir dava uğruna verilen fedakârlıkları anlamasını beklediğim insanların bazen yanımda durmak yerine beni görmezden gelmesi, yok sayması, varlığımı kabul etmekte zorlanması ve değersizleştirmesi benim için hayatın en büyük tezatlarından biri oldu.

İnsana destek olmak, önünü açmak, emeğini takdir etmek ve yolunu kolaylaştırmak mümkünken; bazen tam tersine kontrol etmek, sınırlandırmak ve geri planda bırakmak tercih ediliyor.

İşin düşündürücü tarafı ise şudur: Bazen sizi anlamasını beklediğiniz insanlar sizi anlamazken, düşünce ve dünya görüşü bakımından sizden farklı olan insanlar emeğinizi görebiliyor, mücadelenize saygı duyabiliyor ve size destek olabiliyor.

İşte insan o zaman kendi kendine soruyor: Aynı amaç için yola çıkan insanlar neden birbirlerinin yolunu açmak yerine birbirlerine engel oluyor?

Kimse kimsenin rakibi olmak zorunda değil. Kimse kimsenin muhalifi olmak zorunda da değil. Aynı hedefe yürüyen insanların birbirini tüketmesi değil, birbirini güçlendirmesi gerekir.

Ben en çok bana benzeyenlerin kul hakkıyla, vebaliyle ve gözyaşıyla sınandım.

Büyümek, yalnızca makam sahibi olmak, unvan kazanmak ya da daha fazla insan tanımak değildir. Asıl büyüklük, insanın büyüdükçe küçülebilmesidir. Anlayabilmek, değer verebilmek, ötekileştirmemek, emeği küçümsememek ve kimseyi basitleştirmemektir.

Ne yazık ki hayatın farklı alanlarında mobbing, dışlama, ön yargı ve haksızlıklarla karşılaşıyoruz. Fakat burada kendimize sormamız gereken çok önemli bir soru var: Bize yapılan haksızlıkları eleştirirken aynı haksızlıkları başkalarına biz de yapıyor muyuz?

Bir zamanlar yok sayıldığımız için başkasını yok saymak, dışlandığımız için başkasını dışlamak, emeğimiz görmezden gelindiği için başkasının emeğini görmemek… Bunların hiçbiri haklılık kazandırmaz.

İnsan, uğradığı haksızlığı kendi karakterine miras bırakmamalıdır.

Hoşgörü, nezaket ve samimiyet; liderlik anlayışının ve kalite yönetiminin en önemli değerleri arasında olmalıdır. Çünkü samimiyet ön yargıyı azaltır, adalet güveni güçlendirir, nezaket ise insanları bir arada tutar.

Kayırmacılık ve kişisel yakınlıklar üzerinden şekillenen yönetim anlayışı, işini yapmak isteyen, çabalayan ve katkı sunmak isteyen insanları zamanla kenara iter. Bir iş yerinde ya da sivil toplum kuruluşunda görev verilen insanın muhatap alınmaması, görevlendirmesinin benimsenmemesi, emeğinin değersizleştirilmesi yalnızca o insanın şevkini kırmaz; aynı zamanda kurumun gücünü de zayıflatır.

Çünkü çoğu zaman en fazla çalışan insan, en fazla eleştirilen ve en fazla engellenen insan oluyor.

Oysa çalışan insan sizin en büyük destekçiniz olmalıdır. Birikimi, tecrübesi ve gayretiyle yolunuza katkı sunabilecek insanları dışarıda bırakırken yalnızca menfaat ilişkilerine göre insan seçmek, uzun vadede hem kuruma hem de davaya zarar verir.

Sivil toplum kuruluşlarında da siyasette de teşkilatlanmanın temelinde liyakat, adalet, güven ve ortak hedef olmalıdır. Kıskançlık, ön yargı, yanlış yönlendirme ve kişisel hesaplar yüzünden yıllarını aynı amaç uğruna harcamış insanlar birbirinden uzaklaşıyor.

Sonra geriye yalnızlaşmış davalar, kırılmış gönüller ve kaybedilmiş emekler kalıyor.

Bir insanı kazanmak için bazen yalnızca onu dinlemek, emeğini görmek ve bir adım yanında durmak yeterlidir.

Peki, bütün bunların karşısında teslimiyet nerede başlıyor?

İşte tam da burada…

Ben teslimiyeti, başıma gelenleri kabullenip bir kenara çekilmek olarak görmüyorum. Haksızlığa uğradığımda hakkımı aramaktan, bir iyilik projesi için çalışmaktan, kadınların ve kız çocuklarının yanında durmaktan vazgeçmek de değildir teslimiyet.

Teslimiyet; insanlara karşı görevini yerine getirirken sonucu Allah'a bırakabilmektir. Haksızlığa karşı dururken kalbini kinle doldurmamaktır. İnsanlardan beklediğin desteği göremediğinde iyilikten vazgeçmemektir. Kapılar kapandığında başka bir kapının açılabileceğine inanmaktır.

Çünkü insanın görevi gayret etmektir. Herkesin niyetini, davranışını ve adalet anlayışını değiştirmek bizim elimizde değildir.

Bazen en büyük imtihanımız, bizi anlamayan insanlara rağmen doğru bildiğimiz yolda yürümeye devam edebilmektir.

Ben yıllardır iyilik için çalıştım. Kadınlar, kız çocukları, ihtiyaç sahipleri, bağımlılıkla mücadele edenler, yaşlılar ve engelliler için projeler üretmeye gayret ettim. Bütün bunların arkasında, bir insanın hayatına dokunabilmenin ne kadar kıymetli olduğunu yaşayarak öğrenmiş olmam vardı.

Belki her kapı açılmadı. Belki her emek karşılığını bulmadı. Belki bazı insanlar yanımda olması gerekirken uzaktan izlemeyi tercih etti. Ama bütün bunlar iyiliğin değerini azaltmadı.

Çünkü ben insanlardan takdir bekleyerek değil, Rabbimin rızasını gözeterek yürümeyi öğrenmeye çalıştım.

Ve bugün yine aynı yerdeyim:

Hastalık karşısında umudumu kaybetmeden, haksızlık karşısında adaletten vazgeçmeden, yalnızlık karşısında iyilikten uzaklaşmadan…

Mücadele benden, takdir Allah'tan. Gayret benden, sonuç Rabbimden. Teslimiyetim ise yalnızca Allah'adır.

İnsanlara kırılabiliriz, yorulabiliriz, bazen susabiliriz. Ama yaşadığımız haksızlıklar bizi haksızlık yapanlara dönüştürmemeli. Bize yapılmasını istemediğimiz hiçbir davranışı başkasına yapmamalıyız.

Ey Müslüman unutma ki; makamlar geçici, unvanlar gelip geçici, insanlar tarafından verilen değer değişkendir. Fakat bir insanın gönlünde bıraktığınız iz, dokunduğunuz hayat ve yaptığınız iyilik çok daha kalıcıdır.

Benim hayat felsefem değişmedi. Mücadeleden vazgeçme, iyilikten vazgeçme, umudunu kaybetme. İnsanlardan beklediğin karşılığı göremediğinde de Allah'ın rahmetinden ümidini kesme.

Çünkü teslimiyet, yenilgiyi kabul etmek değil; bütün gücünle mücadele ettikten sonra kalbinin yükünü Allah'a bırakabilmektir.

Ez cümle; Biz hastalığa değil Allah'a teslim oluruz. İnsanların hükmüne değil, Rabbimizin takdirine inanırız.

Ölüm ve mahşer-i Kübra tek gerçek. Vesselam