KAHRAMANLARIN EMANETİ : VATAN

Bazı tarihler vardır; takvimde yalnızca bir günü göstermez. Bir milletin hafızasında derin bir iz bırakır, yıllar geçse de taşıdığı anlam eksilmez. 11 Ağustos, Türkiye için böyle bir tarihtir. 11 Ağustos 2017’de Trabzon’un Maçka ilçesinde bölücü terör örgütü mensuplarıyla mücadele sırasında, henüz 15 yaşındaki Eren Bülbül ile Jandarma Astsubay Kıdemli Başçavuş Ferhat Gedik şehadet mertebesine ulaştı. O gün Maçka’nın dağlarında yaşanan hadise, yalnızca iki canın kaybı olarak değil; vatan sevgisinin, fedakârlığın ve insan hayatına duyulan sorumluluğun hafızamızda bıraktığı derin bir iz olarak kaldı.

Eren Bülbül, hayatının en güzel yıllarının henüz başındaydı. Önünde yaşayacağı uzun bir ömür, kuracağı hayaller, sevdikleriyle paylaşacağı nice güzel günler vardı. Onun hikâyesini unutulmaz kılan yalnızca genç yaşında şehadet mertebesine ulaşmış olması değildir. Eren’in adı, zaman içinde bir çocuğun saf yüreğinden taşan vatan sevgisinin sembollerinden birine dönüştü. Henüz hayatın bütün yollarını tanımadan, geride bıraktığı kısa ömrüyle bu milletin hafızasında uzun bir anlam bıraktı.

İyi ki varsın Eren.

Senin adın artık yalnızca bir tarihin, bir şehrin ya da bir hadisenin içinde değil; bu ülkenin ortak vicdanında yaşıyor. Çocukların geleceğe bakarken taşıdığı umutta, bayrağa duyulan sevgide, vatan kelimesinin kalplerde uyandırdığı derin duyguda senin hatıran var. Yaşın küçüktü ama bıraktığın anlam büyüktü. Çünkü insanın değeri, yaşadığı yılların uzunluğuyla değil; geride bıraktığı izlerin derinliğiyle de ölçülür.

Ferhat Gedik’in hikâyesi ise Eren’in adıyla birlikte anıldığında daha da anlam kazanıyor. Yıllarını vatan hizmetine adamış bir asker olarak görev yaptığı o gün, yalnızca kendisine verilen vazifeyi yerine getirmedi; aynı zamanda bir insanın hayatını koruma sorumluluğunu da omuzladı. Eren’i korumak için kendisini siper eden Ferhat Gedik, askerlik mesleğinin özünde bulunan fedakârlığı ve görev bilincini hayatıyla ortaya koydu. Onun şehadeti, üniformanın yalnızca bir kıyafet değil; gerektiğinde millet ve insan hayatı için ağır bir sorumluluğu göğüsleme iradesi olduğunu bir kez daha gösterdi.

Bu nedenle Eren Bülbül ile Ferhat Gedik’i birlikte anmak, iki ayrı hayatın aynı acı içerisinde buluşmasını hatırlamaktan çok daha fazlasıdır. Biri henüz çocukluk ile gençlik arasındaki hayatın başındaydı; diğeri yıllarını görevine adamış bir askerdi. Biri gençliğin saf ve temiz yüzünü, diğeri tecrübenin ve sorumluluğun ağırlığını taşıyordu. Fakat onları aynı hatırada buluşturan ortak değer, vatan sevgisi ve fedakârlıktı.

Onların hikâyesinde bizi asıl düşündüren de budur: Vatan sevgisinin yaşı, makamı, rütbesi ve hayatın herhangi bir dönemine ait sınırı yoktur. Kimi zaman bir çocuğun yüreğinde, kimi zaman bir askerin görev anlayışında, kimi zaman bir annenin duasında, kimi zaman da bir milletin ortak hafızasında kendisini gösterir.

Vatan dediğimiz şey yalnızca üzerinde yaşadığımız toprak parçasından ibaret değildir. Vatan; geçmişten geleceğe taşınan bir emanettir. İçinde hatıralarımızı, acılarımızı, sevinçlerimizi, değerlerimizi ve gelecek nesillere dair umutlarımızı barındırır. Bu yüzden şehitlerimizi anmak yalnızca geçmişe dönüp bakmak değildir. Onları anmak, geleceğe karşı taşıdığımız sorumluluğu yeniden hatırlamaktır.

Çünkü şehitlerimizin bize bıraktığı emanet yalnızca üzerinde yaşadığımız toprak değildir. O emanet; milletimizin birlik ve beraberliği, devletimizin bütünlüğü, ülkemizin bağımsızlığı, bayrağımızın özgürce dalgalanması ve çocuklarımızın güven içerisinde yaşayabileceği güçlü bir Türkiye’dir. Bu emanetin değeri, onu yalnızca sözlerle yüceltmekte değil; her gün daha güçlü, daha huzurlu ve daha müreffeh bir ülke inşa etmek için sorumluluk üstlenmektedir.

Bugün Eren Bülbül ve Ferhat Gedik’i anarken onların şahsında, bu toprakların bütün kahramanlarını da hatırlıyoruz. Çanakkale’de vatan için toprağa düşenleri, İstiklal Harbi’nde bağımsızlık uğruna yürüyenleri, sınırlarımızda görev yaparken şehadet mertebesine ulaşanları, terörle mücadelede milletimizin huzuru için hayatını ortaya koyan askerlerimizi, polislerimizi, jandarmalarımızı ve güvenlik güçlerimizi rahmet ve minnetle yâd ediyoruz.

Kimi kahramanların adlarını bütün millet bilir; kimilerinin isimleri ise yalnızca ailelerinin, silah arkadaşlarının ve yakınlarının hafızasında yaşar. Fakat bir kahramanın millet için taşıdığı değer, adının ne kadar bilindiğiyle ölçülmez. Her şehit, bu ülkenin ortak hafızasında aynı saygının ve aynı minnetin sahibidir. Çünkü onların her biri, Türkiye’nin bugününe ve yarınına bırakılmış kıymetli bir hatıradır.

Onların ardından anneler ağladı, babalar sessizce dualar etti; eşler, evlatlar ve kardeşler hayatlarının geri kalanını tarifsiz bir özlemle sürdürdü. Şehadet geride büyük bir acı bırakır. Fakat o acının yanında, bir milletin vefa borcunu da bırakır. Bu nedenle şehitlerimizi anmak, yalnızca isimlerini belirli günlerde hatırlamakla sınırlı kalmamalıdır. Asıl vefa, onların uğruna mücadele ettiği değerlere sahip çıkabilmektir.

Gerçek vefa; vatanın kıymetini bilmektir.

Gerçek vefa; milletin birliğini ve kardeşliğini güçlendirmektir.

Gerçek vefa; çocuklarımızın geleceğine güvenle bakabileceği bir Türkiye için çalışmaktır.

Gerçek vefa; şehitlerimizin hatırasını yalnızca sözlerde değil, hayatımızın sorumluluklarında yaşatmaktır.

Çünkü şehadet, geride kalanlara yalnızca bir hüzün bırakmaz; aynı zamanda bir sorumluluk da yükler. O sorumluluk, her neslin kendisine sorması gereken aynı soruda anlam bulur:

Bize bırakılan emaneti bizden sonraki nesillere nasıl teslim edeceğiz?

Bu sorunun cevabı, yalnızca bugün kurduğumuz cümlelerde değil; yarın inşa edeceğimiz Türkiye’de saklıdır. Eğer çocuklarımız daha huzurlu, daha güvenli ve daha güçlü bir ülkede yaşayabiliyorsa; eğer milletimiz kendi geleceğine güvenle bakabiliyorsa; eğer bayrağımız gökyüzünde özgürce dalgalanmaya devam ediyorsa, şehitlerimizin emaneti de hakkıyla taşınıyor demektir.

H. Nihal Atsız’ın Kahramanların Ölümü şiirinde ifade edilen,

“Kahramanlar can verir
Yurdu yaşatmak için…”

mısraları, bu anlayışın hafızamızdaki en güçlü ifadelerinden biridir. Kahramanların fedakârlığı, yalnızca geçmişin bir hatırası değildir; bugünün sorumluluğuna ve yarının umuduna dönüşür.

11 Ağustos 2017’de Maçka’da şehadet mertebesine ulaşan Eren Bülbül ve Jandarma Astsubay Kıdemli Başçavuş Ferhat Gedik’i, şehadetlerinin yıl dönümünde rahmet, minnet ve şükranla anıyorum. Onların şahsında, vatanımızın bağımsızlığı, devletimizin bekası, milletimizin huzuru ve bayrağımızın özgürce dalgalanması için şehadet mertebesine ulaşan bütün aziz şehitlerimizi hürmetle yâd ediyorum.

Eren’in adı, bu milletin hafızasında yalnızca geçmişe ait bir hatıra olarak kalmayacak. Onun adı, gelecek nesillere anlatılacak bir vefa cümlesinin içinde yaşamaya devam edecek.

İyi ki varsın Eren.

Ferhat Gedik’in fedakârlığı da bu milletin vicdanında daima yaşayacak. Çünkü bazı insanlar yalnızca kendi hayatlarını yaşamaz; arkalarında bir milletin hafızasında silinmeyecek bir iz bırakırlar. Eren Bülbül ve Ferhat Gedik’in isimleri de o izlerden biridir.

Şehitlerimizin aziz ruhları şad, makamları âli olsun.

Bu vatan onların emaneti, bu bayrak onların fedakârlığının hatırasıdır.

Bizlere düşen ise o emaneti korumak, yüceltmek ve gelecek nesillere aynı onurla teslim etmektir.

Vatan size minnettardır. ??