Kendimizi Herkes Sanmak
cumha.com.tr, CUMHA Cumhur Haber Ajansı abonesi olan tarafsız bir haber platformudur. Köşe yazıları bölümünde yayımlanan içerikler, yazarların şahsi görüş ve değerlendirmelerinden oluşur. Platform, her görüşten yazara alan açan çok sesli yayın anlayışıyla farklı fikirlerin özgürce ifade edildiği tarafsız bir yayın zemini sunar.
İnsan, en büyük yanılgısını çoğu zaman kötülükten değil, kendi iyiliğini ölçü alarak yaşar.
Birini düşünürsünüz. "Acaba nasıldır?" dersiniz. Uzun zamandır ses çıkmamıştır; merak edersiniz. Sonra beklersiniz. Belki bir telefon, belki iki satırlık bir mesaj...
Gelmez.
İşte o sessizlikte fark edersiniz ki siz, kendi kalbinizin çalışma biçimini herkes için geçerli sanmışsınızdır.
Oysa modern hayatın en belirgin özelliklerinden biri, aynı kalabalığın içinde farklı yalnızlıklar yaşamamızdır. Birbirimize her zamankinden daha kolay ulaşabiliyoruz ama birbirimizi hiç olmadığı kadar az hissediyoruz. Sosyal medya ekranlarında yüzlerce insanın hayatına tanıklık ediyor, fakat birkaç kişinin gerçekten aklında yer bulabiliyoruz.
Belki de mesele unutulmak değildir. Mesele, insanın kendisini başkalarının vicdanında da kendi vicdanındaki kadar önemli sanmasıdır.
Ne yazık ki hayat böyle işlemiyor.
İnsanlar, çoğu zaman kendi telaşlarının, kendi hesaplarının ve kendi yarınlarının peşinden gidiyor. Kimsenin kötülük yaptığı yok belki; sadece herkes kendi hikâyesinin başrolünü oynuyor. Biz ise bazen kendi hikâyemizin değerini, başkalarının bize ayırdığı zamanla ölçmeye kalkıyoruz.
İşte hata tam da burada başlıyor.
Çünkü değer, aranmakla değil; var olmakla ilgilidir. Hatırlanmak güzel bir duygudur ama insanın kendine duyduğu saygının yerine geçemez. Başkalarının ilgisiyle büyüyen bir benlik, aynı ilginin eksikliğinde kolayca küçülür.
Belki de olgunlaşmak, beklentilerimizi azaltırken sevgimizi eksiltmemektir. İyiliği karşılık görmek için değil, karakterimizin bir parçası olduğu için yapabilmektir. İnsanları kendi ölçümüzle yargılamadan, onların da farklı hayatlar yaşadığını kabul edebilmektir.
Yine de insan bazen içinden şu cümleyi geçirmeden edemiyor:
"Ne bileyim ben... Herkesi düşününce, herkes de beni düşünür sandım. Meğer öyle bir şey yokmuş."
Belki bu cümle bir hayal kırıklığının değil, bir fark edişin cümlesidir.
Çünkü hayatın olgunlaştıran tarafı, herkesin bize benzediğini öğretmesi değil; hiç kimsenin bize benzemek zorunda olmadığını göstermesidir.
