Müjde asgari ücret artık 61 bin 677 Türk Lirası

Yıllardır Kıbrıs’ı "Yavru Vatan" diye tanımlar, bütçesini fonlayan "Büyük Güç" olmanın gururuyla göğsümüzü kabartırız. Fakat ekonomi denilen o inatçı matematik, bugün tüm siyasi teorileri tersyüz edecek kadar kinayeli bir oyun oynuyor önümüzde. Kıbrısta asgari ücretin net 61 bin 677 lira olduğunu okuduğumda, dönüp cebimizdeki 28 bin 75 liraya baktım. Yanlış okumadınız; her adımda bize muhtaç olduğunu söylediğimiz o “yavru vatan” o ada ülkesindeki bir işçi, bugün Ana Vatan’daki kardeşinin iki katından fazla maaş alıyor. Şimdi birileri çıkıp, "Ama Kıbrıs’ta hayat pahalı" diye avunacaktır savunacaktır. Kendimizi kandırmayalım. Türkiye’deki kira fiyatlarından, market kasasında el yakan faturalardan bihaber gibi davranmanın alemi yok. Enflasyon canavarının bizim buralarda kimi çırak çıkardığı ortada. Asıl paradoks yönetim ve bölüşüm aklındadır. Bir tarafta devasa sanayisiyle koca bir hami devlet, diğer tarafta ambargolarla boğuşan küçük bir ada yarısı. Nasıl oluyor da koruyan devletin işçisi açlık sınırında nefes almaya çalışırken, korunan topraklarda insanca yaşam standartları bu denli yükselebiliyor? Belki de bu ilişkiyi çok yanlış anladık. Biz onları mali protokollerle desteklerken, onlar pastayı daha adil bölüşmeyi, emeği ezdirmemeyi başarmışlar. Biz ise "büyük devlet" olmanın ihtişamlı ağırlığı altında, emekçinin cebini sabitlemekte rekor kırıyoruz. Kimin kime bağımlı olduğu kağıt üzerinde yazabilir. Ancak mutfaktaki yangında kimin kime gıpta ile baktığı ortada. Yavru Vatan’ın refahı, Ana Vatan’ın önüne kocaman bir ayna gibi dikilmiş durumda. Ve o aynada gördüğümüz şey, hiyerarşik bir büyüklük değil, derin bir bölüşüm adaletsizliğidir. Masadaki bu çarpıklığı düzeltmek istiyrsak, belki de kibirli hami rollerini bırakıp o “Yavru Vatandan” o adadan biraz iktisat dersi almamız gerekecektir. Tabii eğer gururumuz, cüzdanımızdaki boşluktan daha büyük değilse ki çok şükür gururumuz cüzdandaki boşluktan daha büyük ama… fakat… lakin …. Ne çare…..