Taşı Sulatıp Çiçek Açmasını Bekleten Şey: Umut

Bazı insanlar vardır; bir kez hayal kırıklığına uğrar ve bir daha aynı yoldan geçmezler. Bazıları ise defalarca düşer, defalarca incinir, defalarca beklediğini bulamaz ama yine de vazgeçmez. Çünkü onları ayakta tutan şey mantık değil, ihtimaldir. İşte o ihtimalin adı umuttur.

Umut, insanın en tuhaf duygusudur. Çünkü çoğu zaman elinde hiçbir kanıt yokken inanmayı sürdürür. Gözlerinin gördüğüne değil, kalbinin görmek istediğine tutunur. Bu yüzden umut eden insan bazen bir çocuğun saflığını, bazen bir bilgenin sabrını taşır.

Hayatın herhangi bir döneminde hepimiz bir taşı sulamışızdır aslında. Kimimiz sevdiğimiz bir insanın değişeceğine inanarak yıllarımızı vermişizdir. Kimimiz bir gün emeklerimizin karşılığını alacağımızı düşünerek yorgunluklarımızı sessizce omuzlamışızdır. Kimimiz de artık mümkün görünmeyen hayallerin peşinden yürümeye devam etmişizdir.

Dışarıdan bakanlar bunu çoğu zaman anlamsız bulur.

“Olmaz.”
“Boşuna uğraşıyorsun.”
“Gerçekleri gör.”

Ne kadar tanıdık cümleler...

Oysa insan sadece gerçeklerle yaşamaz. Eğer öyle olsaydı hiçbir anne evladının geleceği için fedakârlık yapmazdı. Hiçbir öğrenci yıllarca süren emeğin sonunda başaracağına inanmazdı. Hiçbir âşık, kırılmış bir kalbin yeniden iyileşebileceğini düşünmezdi.

İnsanlığı bugüne taşıyan şey yalnızca bilgi değil, aynı zamanda umuttur.

Çünkü umut, henüz var olmayan bir geleceğe yatırım yapmaktır.

Tohumun toprağın altında ne halde olduğunu görmeden sulamaya devam etmektir. Karanlık bir gecede güneşin doğacağını bilmeden sabahı beklemektir. En çok da herkes vazgeçmişken içindeki küçücük sesi susturmamaktır.

Fakat umut ile körü körüne beklemek arasındaki farkı da unutmamak gerekir.

Gerçek umut, insanı harekete geçirir. Çalıştırır, düşündürür, mücadele ettirir. Sadece oturup mucize beklemek değildir. Çünkü umut edilgen değil, üretken bir duygudur. İnsana güç verir, yön verir ve çoğu zaman dayanma sebebi olur.

Ne var ki hayat her zaman umut edenleri ödüllendirmez.

Bazen gerçekten de suladığınız taş, taş olarak kalır.

Yıllarca emek verdiğiniz bir ilişki sona erebilir. Çok istediğiniz bir iş kapısı hiç açılmayabilir. Büyük fedakârlıklarla peşinden koştuğunuz hayal gerçekleşmeyebilir.

İşte insanın karakteri burada ortaya çıkar.

Çünkü umudun değeri, her zaman gerçekleşmesinde değil; gerçekleşmeme ihtimaline rağmen var olabilmesindedir.

Kolay olan, her şey yolundayken inanabilmektir.

Asıl mesele, ortada hiçbir işaret yokken inancını koruyabilmektir.

Bu yüzden umut bazen bir cesaret biçimidir.

İnsan geleceği göremez. Yarını bile kesin olarak bilemez. Buna rağmen plan yapar, sever, çalışır, çocuk büyütür, hayaller kurar. Aslında tüm bunlar umut etmenin farklı şekilleridir.

Belki de insanı diğer canlılardan ayıran şey budur.

Henüz olmayanı düşleyebilmek...
Henüz gelmeyeni bekleyebilmek...
Henüz açmamış bir çiçeğin kokusunu hissedebilecek kadar inanabilmek...

Bugün dünyanın en yorgun insanlarına baktığınızda çoğunun aslında umutlarını kaybettiğini görürsünüz. Bedeni değil, ruhu yorulan insanlar bunlardır. Çünkü insanı tüketen şey çalışmak değildir; çabasının hiçbir anlamı olmadığına inanmaktır.

Bu nedenle umut, sadece güzel bir duygu değil; aynı zamanda bir yaşam kaynağıdır.

İnsanı sabaha çıkaran şeydir.
Yıkıldıktan sonra yeniden ayağa kaldıran şeydir.
Karanlığın içinde küçücük de olsa bir ışık aratan şeydir.

Ve belki de bu yüzden, insan denen varlık bazen taşı bile sular.

Çünkü mesele taşın çiçek açıp açmayacağı değildir.

Mesele, insanın içinde hâlâ çiçeklere inanacak kadar hayat kalıp kalmadığıdır.

Umut, işte tam da budur.