EL ÖPMEYE DEĞİL, DUA ETMEYE GİDERSİN…

Bayram…
*
Kimi için yeni kıyafet, kimi için tatil, kimi için sadece bir gün…
*
Ama bazıları için bayram, yokluğu en derinden hissetmektir.
*
Bir zamanlar kapısını çalıp elini öptüğün insanların artık mezar taşına sarılıyorsan, işte o gün anlarsın:
*
Bayramın sana gelmediğini…
*
Hayat insanı yavaş yavaş sıraya koyar.
*
Dün el öpen bir çocuktun.
*
Bugün el öptüren bir büyüksün.
*
Yarın ise ardından dualar edilen biri olacaksın.
*
Çünkü hayatın değişmeyen gerçeği şudur:
*
Bugün mezarlıkta ziyaret ettiğimiz insanların yerine, yarın bizi ziyarete gelecekler.
*
Bir zamanlar hastaneye götürdüğün annenin, babanın yerine, bir gün seni götürecek evlatların olacak.
*
Bir zamanlar “gençlik hiç bitmez” sandığın günler geçecek. Saçlarına ak düşecek, ellerin titremeye başlayacak…
*
Ve o zaman anlayacaksın:
*
Dünyada hiçbir şey sonsuz değil.
*
Kalp kırmanın, yalanın, çıkarın, menfaatin, kibrin, mal hırsının mezarda hiçbir anlamı olmayacak.
*
Geride bırakacağın tek şey, insanlara nasıl davrandığın olacak.
*
Bir yaşlının gönlünü aldıysan…
*
Bir çocuğun başını okşadıysan…
*
Anne babanın duasını aldıysan…
*
Bir yetimin yüzünü güldürdüysen…
*
İşte gerçek bayram budur.
*
Dinimiz bize sadece ibadeti değil; saygıyı, sevgiyi, merhameti ve insan olmayı da öğretti.
*
Bugün hâlâ hayattalarsa; anne babanı ara, elini öp, gönlünü al.
*
Çünkü bir gün sadece mezar taşına bakıp “keşke” diyeceksin.
*
Ve unutma…
*
Ölüm yaşlıya da gence de uzak sanılır ama aslında herkese yakındır.
*
Bu yüzden;
*
Doğru yaşa…
*
Dürüst yaşa…
*
Kimsenin ahını alma…
*
Kalp kırma…
*
Çünkü bir gün seni anlatacak olan şey; ne kadar zengin olduğun değil, ne kadar insan olduğun olacak.