Samimiyetin Rakibi Çoktur

Bir yöneticiyi başarılı yapan yalnızca hayata geçirdiği projeler değildir. Asıl başarı; insanların gönlünde yer edinebilmektir. Çünkü betonla şehirler inşa edilir, samimiyetle ise toplumlar...

Son günlerde farklı şehirlerden üç yöneticinin sosyal medya paylaşımlarını dikkatle takip ettim. İsimleri, görev yerleri ya da siyasi kimliklerinden ziyade ortak bir özellikleri öne çıkıyordu: İnsan odaklı bir yönetim anlayışı...

Makamın resmiyetini korurken vatandaşın derdine kulak veren, bir çocuğun gözyaşına kayıtsız kalmayan, yaşlı bir insanın duasını en büyük ödül sayan yöneticiler... İşte toplumun özlediği idarecilik tam da budur.

Bugün toplumun en büyük ihtiyacı kusursuz yöneticiler değil; ulaşılabilir, vicdan sahibi ve samimi yöneticilerdir. Çünkü insanlar artık sadece hizmet görmek istemiyor; değer görmek, dinlenmek ve anlaşılmak istiyor.

Ancak burada dikkat çeken başka bir gerçek daha var.

Samimiyet arttıkça, onu hedef alanlar da artıyor.

Tarih boyunca güçlü liderlerin en büyük mücadelesi dışarıdaki rakiplerle değil, çoğu zaman yakın çevrelerinde oluşan görünmez rekabetle olmuştur. Çünkü başarı alkış topladığı kadar kıskançlık da üretir.

İnsan psikolojisi çoğu zaman kendisinden daha başarılı olana hayranlık duymak yerine onu aşağı çekmeye yönelir. Bunun temelinde ise rekabet kültürü yatmaktadır.

Çocuklar daha okul sıralarında birbirlerini geçmeye teşvik ediliyor. Eğitim sistemi çoğu zaman iş birliğinden çok yarışmayı öğretiyor. İş hayatına gelindiğinde ise bu anlayış daha da sertleşiyor. Başarı; birlikte üretmek yerine rakibini geride bırakmakla ölçülmeye başlanıyor.

Böyle bir ortamda bazı insanlar kendi eksiklerini tamamlamak yerine başkasının itibarını zedelemeyi daha kolay bir yol olarak görüyor. İftira, dedikodu, karalama, algı yönetimi ve emeği görünmez kılma çabaları tam da bu anlayışın ürünüdür.

Oysa gerçek liderlik, başkalarını küçülterek değil; insanları büyüterek ortaya çıkar.

Ne yazık ki günümüzde makam sahibi olmak ile lider olmak çoğu zaman birbirine karıştırılıyor. Oysa makam, devletin verdiği bir yetkidir; liderlik ise toplumun gönüllü olarak teslim ettiği bir güven duygusudur.

İşte bu yüzden bazı yöneticiler görev süreleri boyunca unutulurken, bazıları yıllar geçse de dualarda yaşamaya devam eder.

Samimi insanların bir başka sınavı ise taklit edilmeleridir.

Başarı görünür hâle geldikçe, onu örnek almak yerine kopyalamaya çalışanlar çoğalır. Söylemler, projeler, çalıştığı görevler, hatta beden dili bile taklit edilmeye başlanır. Fakat bütün bunların ulaşamadığı tek yer vardır: Kalp...

Çünkü samimiyet öğrenilmiş bir davranış değil, karakterin dışa yansımasıdır. Rol yapılabilir, ezberlenmiş cümleler kurulabilir, kusursuz bir imaj oluşturulabilir. Ancak insan ruhu, yapmacıklığı sezme konusunda şaşırtıcı derecede güçlüdür.

Bu nedenle toplumun hafızasında iz bırakan insanlar, en kusursuz görünenler değil; en içten olanlardır.

Vefa da tam bu noktada anlam kazanır.

Kendisini bulunduğu yere taşıyan insanları unutmayan, makamını değil insanı merkeze alan, başarıyı paylaşabilen yöneticiler yalnızca kurumlarını değil, aynı zamanda toplumsal güveni de inşa ederler.

Bugün toplumun ihtiyaç duyduğu şey yeni sloganlar değildir.

Daha fazla empati...

Daha fazla adalet...

Daha fazla vicdan...

Ve her şeyden önemlisi ahlak, aile değerleri ve makamın değil insanlığın büyüttüğü liderlerdir.

Çünkü tarih, koltukta oturanları değil; gönüllerde yer edinenleri hatırlar.