Takvimden Düşen Günler mi, Gönüllerde Kalan İzler mi?

“Ömür takvimden eksilen günlerin değil, gönüllerde kalan izlerin toplamıdır.”

Hayatın koşuşturması içinde çoğu zaman günleri sayıyoruz. Bir sonraki haftayı, gelecek ayı, yeni yılı bekliyoruz. Takvim yaprakları birer birer koparken ömrümüzün de eksildiğini düşünüyoruz. Oysa insan hayatını yalnızca geçen zamanla ölçmek, onu rakamlara ve tarihlere hapsetmekten başka bir şey değildir.

Gerçek şu ki, bazı insanlar uzun yıllar yaşar ama geride neredeyse hiçbir hatıra bırakmaz. Bazıları ise kısa bir ömür sürmelerine rağmen yıllar boyunca unutulmazlar. Çünkü insanın değeri, yaşadığı günlerin sayısıyla değil; dokunduğu hayatların çokluğuyla ölçülür.

İlçemizin, mahallemizin, köyümüzün yaşlı çınarlarını düşünelim. Belki bugün aramızda olmayan nice insanın adı hâlâ hayırla anılıyor. Bir okulun yapımına öncülük eden, bir öğrencinin eğitimine destek olan, ihtiyaç sahibinin kapısını çalan, komşusunun derdiyle dertlenen insanlar... Onların bıraktığı izler, yıllar geçse de silinmiyor. Çünkü insan hafızası zamanı değil, iyiliği saklıyor.

Modern çağın en büyük yanılgılarından biri, başarıyı sadece makam, servet ve şöhretle ölçmesidir. Oysa bir insanın ardından söylenen birkaç samimi cümle, bazen milyonlarca liralık mirastan daha değerlidir. Cenazelerde sıkça duyduğumuz “İyi insandı” sözü, aslında ömür muhasebesinin en özlü sonucudur. Ne kadar kazandığımız değil, nasıl yaşadığımız önemlidir.

Bugün teknoloji sayesinde dünyanın her yerine ulaşabiliyoruz. Ancak yanı başımızdaki insanın gönlüne ulaşmakta zorlanıyoruz. Sosyal medya hesaplarımız yüzlerce kişiyle dolu olabilir fakat gerçek dostlukların sayısı giderek azalıyor. İnsanlar birbirlerini görmekten çok izliyor, dinlemekten çok konuşuyor. İşte tam da bu noktada gönüllerde iz bırakmanın değeri daha iyi anlaşılıyor.

Bir öğretmenin yıllar sonra öğrencileri tarafından saygıyla anılması tesadüf değildir. Bir esnafın dükkânının önünden geçenlerin ona selam vermesi boşuna değildir. Bir doktorun, bir çiftçinin, bir işçinin, bir memurun geride güzel hatıralar bırakması da rastlantı değildir. Bunların hepsi, insan olmanın ve insan kalabilmenin eseridir.

Yerel toplumların en büyük gücü de tam burada yatmaktadır. Büyük şehirlerde insanlar birbirini tanımadan yıllarca yaşayabilir. Ancak bizim kültürümüzde komşuluk, dayanışma ve paylaşma hâlâ önemini koruyor. Bir düğünde, bir cenazede, bir hastalıkta ya da zor zamanda kenetlenebiliyorsak, bunun nedeni gönüllerde biriktirdiğimiz ortak izlerdir.

Ömür dediğimiz şey aslında bir yolculuktur. Bu yolculukta herkes bir gün son durağa ulaşacaktır. Geriye kalan ise ne kadar yaşadığımız değil, nasıl hatırlandığımız olacaktır. İnsanlar ismimizi duyduğunda yüzlerinde bir tebessüm oluşuyorsa, bir dua ediyorlarsa, bir iyiliğimizi hatırlıyorlarsa işte gerçek servet budur.

Bugün kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor:

Takvimden kaç gün eksildiğine mi bakıyoruz, yoksa gönüllerde nasıl bir iz bıraktığımıza mı?

Çünkü günler geçer, yıllar biter, mevsimler değişir.

Fakat iyilik unutulmaz.

Samimiyet unutulmaz.

İnsanlık unutulmaz.

Ve belki de hayatın en güzel özeti şudur:

Ömür, takvimden düşen yaprakların değil; insanların kalbinde açan hatıraların adıdır.