NABER KANKALAR

Türkçemizin nasıl katledildiğine dair kısa kısa

Birinci örnek

Kuleli Askeri Lisesindeyiz 70'li yıllar.

Cep telefonlarının olmadığı ama tek kanallı TV TRT'de yayımlanan Uzay Yolu dizisindeki Kaptan Kirk ve Mister Spak'ın bugünkü cep telefonuna benzer cep telefonları ile haberleştiğini ama anlam veremediğimiz, bizim de izlerken uzaydan gelmişiz gibi baktığımız dönemler...

Aynı zamanda Öz Türkçe akımının zirve yaptığı,

Başbakan Ecevit'in "olanak, olasılık" diye konuşmasına başladığı yıllar.

Babama sonu bir miktarcık para isteğiyle biten o nazik mektuplarımı yazarken adres olarak;

(Orman Bakanlığı "Zat İşleri" Genel Müdürlüğü Dosya ve Evrak Şefi) diye yazarken,

daha sonra;

(Orman Bakanlığı "Personel İşleri" Genel Müdürlüğü Dosya ve Evrak Şefi) diye yazmaya başlamıştım.

Evet, dilimiz Öz Türkçe oluyordu; Arapça kökenli "zat" gidiyor, yerine İngilizce kökenli "personel" geliyordu.

İkincisi;

Azerbaycan'da görev yaptığım sırada dikkatimi çeken bir husus; Azerbaycanlı kardeşlerimiz de özellikle başkent Bakü'de Rusça konuşmaya özen gösteriyor, kendi dilini konuşmayı adeta ayıp sayıyordu.

Kendilerine zaman zaman bu konuyu dile getirsek de bizim onlardan ne farkımız vardı ki...

Hatta daha beteriz; ne Türkçe ne İngilizce...

Sokaklar, caddeler tarzanca tabelalardan geçilmiyor.

Bu herhâlde bizim genimizde var.

Bu konuda Oktay Sinanoğlu'nun tespitleri dikkate değer.

Konu ile ilgili o kadar güzel tespitleri var ki katılmamak mümkün değil.

"Bye Bye Türkçe" kitabında bu konuyu özellikle işlemiş.

Bizim Z kuşağı denilen nesil de bir başka zaten...

Ne dili ne kıyafeti bizden değil; bir garip...

Açık göbekli, omzu dövmeli, eli köpekli, dili kankalı bir nesil...

Zaten kedileri dışarı attık, köpekleri evlere aldık.

Kendimiz olmayı bir türlü beceremedik.

Vesselam...

Mutlaka birilerini takip ve taklit etmekte üzerimize yok.

Artık bu yazıya bir LAYK atarsınız...

Di mi KANKA'lar...