TAVIR, İNSANIN SESSİZ İMZASIDIR

Hayatta insanı anlatan yalnızca söyledikleri değildir. Bazen bir bakış, bazen bir susuş, bazen de küçücük bir davranış, uzun cümlelerden çok daha fazlasını anlatır. Çünkü insanın gerçek karakteri, çoğu zaman tavrında saklıdır.

Tavır; insanın olaylar karşısındaki duruşudur. Kimine göre mesafe, kimine göre saygı, kimine göre ise sessiz bir isyandır. Fakat hangi biçimde ortaya çıkarsa çıksın, tavır insanın kendisini ifade etme şeklidir.

Bir insanın makamı, parası, çevresi ya da sahip oldukları onun değerini belirlemez. Asıl değer, elindekiler değiştiğinde nasıl davrandığında ortaya çıkar. Dün ihtiyaç duyduğu insana bugün sırtını dönüyorsa, güç eline geçtiğinde çevresindekileri küçümsüyorsa, işine gelmediğinde selamı bile esirgiyorsa; burada söylenecek çok fazla söz yoktur. Çünkü tavır, karakterin aynasıdır.

Ne yazık ki günümüzde bazı insanlar, gücü nezaketle değil, kibirle karıştırıyor. Makam sahibi olmayı insanlardan üstün olmak sanıyor. Oysa makam geçicidir, mevki geçicidir, alkışlar geçicidir. Geride kalan ise insanın bıraktığı izdir.

Bazen en büyük cevap, cevap vermemektir.

Her söze karşılık vermek, her davranışa tepki göstermek zorunda değiliz. İnsan, kendisini değersiz hissettiren ortamlardan uzaklaşmayı da öğrenmeli. Çünkü her savaşın içine girmek güç değildir; hangi savaşa girmeyeceğini bilmek de bir erdemdir.

Tavır koymak, insanları kırmak anlamına gelmez. Tavır koymak; sınırını bilmektir. Saygısızlığa karşı sessiz kalmamak, haksızlık karşısında başını eğmemek, değer görmediğin yerde kendini zorla kabul ettirmemektir.

Unutulmamalıdır ki insan, herkese kendini sevdiremez. Herkes tarafından anlaşılmak gibi bir zorunluluğu da yoktur. Bazen doğru bir tavır, yanlış insanların hayatımızdan çıkmasına vesile olur. Bu bir kayıp değil, aksine hayatımızda açılan temiz bir alandır.

İnsanların gerçek yüzünü görmek için büyük olaylara gerek yoktur. Bir insanın kendisinden güçsüz olana nasıl davrandığına bakmak yeterlidir. Garsona, çalışana, yaşlıya, çocuğa, kendisine hiçbir fayda sağlayamayacak birine gösterdiği tavır; onun gerçek kişiliğini anlatır.

Çünkü insanın karakteri, kendisine fayda sağlayanlara gösterdiği nezakette değil; kendisine hiçbir şey kazandırmayacak insanlara gösterdiği saygıda belli olur.

Hayat bize zamanla şunu öğretiyor: Herkesle aynı dili konuşmak zorunda değiliz. Herkese kendimizi anlatmak zorunda da değiliz. Bazen susmak, bazen uzaklaşmak, bazen de sadece “Ben böyle bir davranışı kabul etmiyorum.” diyebilmek gerekir.

Tavır, insanın sessiz imzasıdır.

Ve insan, hayatta en çok da attığı bu imzayla hatırlanır.

Öyleyse tavrımız; kırıcı değil, onurlu olsun. Mesafemiz; kibirden değil, özsaygıdan doğsun. Suskunluğumuz; korkudan değil, olgunluktan gelsin.

Çünkü insanın gerçek asaleti, başkalarını küçültmesinde değil; kendisini kaybetmeden, herkese insan olduğu için değer verebilmesindedir.

Tavrınız karakterinizin aynası, duruşunuz ise hayattaki imzanız olsun.