AKLIMIZ YETİYOR, GÜCÜMÜZ YETMİYOR!

Eskiden çocuk olmak, sokağın tozunu yutmak demekti. Akşama kadar binbir çeşit oyun uydurur, yoktan var ettiğimiz o oyuncaklarla zekâmızı, dostluğumuzu, paylaşmayı geliştirirdik. Şimdiki çocuklar ise doğdukları andan itibaren ucu bucağı olmayan küçücük bir ekranın içine doğuyorlar. O ekrandan yayılan sanal dünyada, kendi çocukluklarını adım adım yok ediyorlar.

İşin en acı tarafı ne biliyor musunuz? Biz her şeyin farkındayız. Önüne geçemiyoruz; aklımız yetiyor ama gücümüz yetmiyor!

Farkındayız çocuklarımız için gitgide çığ gibi büyüyen bu tehlikeli sanal hayatın. Ama ne yapabiliyoruz? Çocuklarımız artık mahalle arkadaşıyla değil, sanal âlemde dünyanın hangi ucunda olduğu belli olmayan, yüzünü bile görmediği yabancılarla oynuyor. Tehlike kapımızda, odamızın içinde; aklımız yetiyor ama gücümüz yetmiyor.

Aslında suç sadece onların mı? Dönüp aynaya bakmaya cesaretimiz var mı?

Bizler sabah kahvaltı masasına, akşam yemek masasına, hatta mutfak tezgâhına ve tuvalete bile telefonlarımızı taşırken onlara nasıl birer rol model olduğumuzun farkındayız. Çocuk elindeki ekrana bakarken, biz de kendi ekranımızda kayboluyoruz.

Eski bir atasözümüz der ki: "Kız halaya, oğlan dayıya çeker." Peki, şu global dünyada ve sanal hayatın bu kadar çığırından çıktığı bir düzende, çocuklarımız halayla dayıyla yan yana gelebiliyor mu ki onlara çeksinler? Kaldı ki artık halanın da elinde telefon var, dayının da...

Nerede o eskilerin sıcacık aile bağları?

Akşamları büyüklere gidip "Bir ihtiyacınız var mı?" diye sormak, bir işin ucundan tutmak, evi temizlemek artık çok uzak birer masal gibi. Hele şimdiki kuşağın o klişeleşmiş, içimizi sızlatan cümlesi yok mu:

"Bana ne ya, eli ayağı yok mu, kendisi yapsın!"

Evlerin içi kalabalık ama ruhlar yapayalnız. Tehlikeyi görüyoruz, geleceğimizin elimizden kayıp gittiğini anlıyoruz.

Dedim ya; aklımız her şeye yetiyor da ne yazık ki değiştirmeye gücümüz yetmiyor.

Sevdikleriniz için hoş kalın…