Ayağı Yere Basınca...

İnsanın değiştiğini söylemek kolaydır.

Aslında çoğu zaman değişen insan değil, şartlardır. İnsan güçsüzken sergilediği tevazunun ne kadar samimi olduğunu, eline güç geçtiğinde anlarız. Çünkü karakter, yoklukta değil; imkânın, makamın ve gücün gölgesinde ortaya çıkar.

Bugün etrafımıza baktığımızda sıkça karşılaştığımız bir tablo var. Düne kadar bir fırsat arayan, bir kapının açılmasını bekleyen insanlar; o kapı açıldıktan sonra kendilerine o fırsatı sunanları unutabiliyor. Hatta bazen unutmaktan da öte, görmezden geliyorlar.

Çünkü hafıza, ne yazık ki çıkarlarla birlikte çalışmaya başladığında seçici hale geliyor.

Bir zamanlar telefonuna cevap vermek için gün sayanlar, bugün arayanın kim olduğuna bakmadan meşgule atabiliyor. Bir zamanlar yanında durmak için çaba harcayanlar, bugün yanına yaklaşılmasını istemeyebiliyor. Dün destek isteyenler, bugün destek vermeyi yük olarak görebiliyor.

Bu durum yalnız bireysel bir sorun değil, aynı zamanda toplumsal bir hastalık haline gelmiş durumda.

Vefanın yerini çıkar, dostluğun yerini menfaat, sadakatin yerini ise geçici ilişkiler alıyor. İnsanlar artık kimin ne yaptığıyla değil, kimin ne işe yaradığıyla ilgileniyor. İşe yarıyorsanız varsınız, işiniz bittiğinde ise hatırlanmanız bile lütuf sayılıyor.

Oysa insan ilişkileri bir yatırım hesabı değildir. Her iyiliğin karşılığı hesaplanmaz. Her dostluk kazanç hanesine yazılmaz. Bizi insan yapan da tam olarak budur.

Ne acıdır ki bazı insanlar yükseldikçe büyümez; sadece çevresindeki insanları küçümsemeye başlar. Geldiği yeri unutmayı ilerlemek sanır. Kendisine uzatılan eli hatırlamayı zayıflık, minnet duymayı ise borç gibi görür.

Halbuki insanı yücelten şey başarı değil, vefadır.

Çünkü başarı alkış toplar, vefa ise saygı.

Başarı sizi bir makama çıkarabilir, fakat vefa sizi insanların gönlünde yaşatır.

Bugün sahip olduğumuz her şeyin arkasında bir emek, bir destek, bir dua, bir fedakârlık vardır. Kimi zaman bir annenin uykusuz gecesi, kimi zaman bir dostun sessiz desteği, kimi zaman da kimsenin bilmediği bir iyilik...

İşte bu yüzden insan, ayağı yere bastığında başını göğe kaldırmadan önce geriye dönüp bakmalıdır.

Kimlerin omzuna basarak değil, kimlerin omzuyla yükseldiğini hatırlamalıdır.

Çünkü gün gelir, insanın elindeki makam gider, servet azalır, çevresindeki kalabalık dağılır. Geriye sadece bıraktığı iz ve insanlar üzerinde kurduğu gönül bağı kalır.

O gün geldiğinde hatırlanmak isteyenler, bugün hatırlamayı öğrenmelidir.

Zira elinden tutanı unutanlar, bir gün düştüklerinde kendilerine uzanacak eli bulamayabilirler.