Herkesin Kelebeği Olmak Zorunda Değilsiniz

Toplum, uzun yıllardır insanlara aynı nasihati veriyor: Nazik ol, anlayışlı ol, kimseyi kırma, herkes tarafından sevilmeye çalış. Bu öğütlerin kötü niyetli olduğu söylenemez. Ancak zamanla bu anlayış öyle bir noktaya geldi ki birçok insan kendi ihtiyaçlarını, sınırlarını ve hatta kişiliğini başkalarının beklentileri uğruna feda etmeye başladı.

Sanki hepimiz birer kelebek olmak zorundaymışız gibi...

Kelebekler güzeldir. Zarafetleriyle dikkat çekerler. Kimseyi rahatsız etmez, kimseyle mücadele etmezler. Fakat hayat sadece estetikten ve hoş görünmekten ibaret değildir.

Yaşamın içinde emek vardır, mücadele vardır, gerektiğinde kendini korumak vardır.

İşte bu yüzden bazen kelebek değil, arı olmak gerekir.

Arı da doğanın en etkileyici canlılarından biridir. Sessizce çalışır. Gösteriş peşinde koşmaz. Günlerini üretmekle geçirir. Çiçekten çiçeğe dolaşırken yalnızca kendi yaşamını sürdürmez; doğanın devamlılığına da katkı sağlar. Ortaya koyduğu bal ise sabrın, emeğin ve disiplinin ürünüdür.

Bugün birçok insanın unuttuğu şey tam da budur:

Sevilmeye çalışmaktan üretmeye vakit bulamıyoruz.

Başkalarının bizi nasıl gördüğüne, hakkımızda ne düşündüğüne, neden memnun olmadıklarına o kadar odaklanıyoruz ki kendi hayatımızın merkezinden uzaklaşıyoruz.

Oysa insanın asıl değeri herkes tarafından alkışlanmasında değil, ortaya koyduğu emekte saklıdır.

Elbette üretmek tek başına yeterli değildir. Arının bir başka özelliği daha vardır:

Sınırlarını bilir.

Kovanına yaklaşan herkese saldırmaz. Önüne geleni sokmaz. Fakat yuvasına, emeğine ve varlığına yönelik bir tehdit oluştuğunda da sessiz kalmaz.

Kendini korur.

Modern hayatın en büyük sorunlarından biri de insanların sınır çizememesidir. Sürekli fedakârlık yapan, sürekli anlayış gösteren, sürekli alttan alan kişiler zamanla tükenir.

Çünkü karşı taraf, sınır görmediği yerde taleplerini artırır.

Hayır diyemeyen insanlar, sonunda kendi hayatlarına evet diyemez hâle gelirler.

Bu nedenle sınır koymak bencillik değildir. Aksine kişinin kendisine ve emeğine duyduğu saygının göstergesidir.

Her talebi kabul etmek erdem değildir.

Herkesi memnun etmeye çalışmak olgunluk değildir.

Gerektiğinde mesafe koyabilmek de bir karakter göstergesidir.

Ve bazen bütün iyi niyetlere rağmen insanlar anlamaz.

Defalarca anlatırsınız, görmezler.

Defalarca sabredersiniz, kıymet bilmezler.

Defalarca iyi davranırsınız, bunu zayıflık sanırlar.

İşte o noktada hayat bize arının son dersini hatırlatır:

Gerektiğinde sokmasını bilmek.

Buradaki "sokmak" elbette öfke saçmak ya da zarar vermek değildir.

Bu; net olmak, kararlı olmak, tavır koymak ve kendini ezdirmemektir.

Çünkü bazı insanlar iyi niyetten değil, sınırdan anlar.

Hayat boyunca herkesin kelebeği olmaya çalışırsanız, rüzgârın yönüne göre savrulursunuz.

Ama arı olmayı öğrenirseniz hem üretir hem değer oluşturur hem de gerektiğinde kendinizi korursunuz.

Önemli olan sürekli sert olmak değildir. Sürekli yumuşak olmak da değildir.

Önemli olan ne zaman kelebek gibi zarif ne zaman arı gibi kararlı olunacağını bilmektir.

Çünkü hayatın sonunda insanlar sizi ne kadar memnun ettiğinizle değil ne ürettiğinizle ve kendinize ne kadar sahip çıktığınızla hatırlayacaktır.