Eskinin Duası, Bugünün Yalnızlığı

Bir zamanlar hayat daha sadeydi ama daha derindi…
Söz verildi mi tutulur, göz göze bakıldığında kalpler anlaşırdı.
Kimse kimseyi kolay kolay kandırmaz, yalan dile yakışmazdı.
“Allah haram lokma yedirmesin” duası, birçok annenin evladına bıraktığı en büyük nasihatti.
“İşin rast gitsin, yüzün gülsün” denildi mi gerçekten gönülden gelirdi.

Eskiden süt saftı…
Sonra süte su karıştı…
Sonra söze yalan karıştı…
Lokmaya haram karıştı…
İnsan biraz da orada değişmeye başladı.

Büyükler derdi ki:
“Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar ama o yine doğrudan şaşmaz.”
Şimdi bazen doğru söyleyen yalnız kalıyor, kalabalık ise çoğu zaman sesi çok çıkana dönüyor.

Eskiden kapılar kilitlenmezdi, çünkü kalpler kilitli değildi.
Şimdi kapılar kilitli, kalpler daha da kilitli…

Eskiden komşu komşunun külüne muhtaçtı,
Şimdi komşu komşunun adını bile bilmez oldu.

Bir hasta “hastayım” dediğinde kapısı çalınırdı.
Şimdi ise çoğu insan derdini içine gömüyor.
Kapıyı çalan azaldı, hal hatır soran seyrekleşti…
Ama sosyal medyada herkes iyi, herkes mutlu…

Sevgi vardı eskiden…
Karşılık beklemeden, hesap kurmadan, sadece gönülden…
Şimdi insanlar sevse bile çoğu zaman hislerini saklıyor.
Çünkü sevgi bile bazen çıkarın gölgesinde kalıyor.

Atalarımız ne güzel demiş:
“İyilik yap denize at, balık bilmezse Hakk bilir.”
Ama şimdi iyilik çoğu zaman gösterilerek yapılır oldu.
Verilen sadaka bile bazen fotoğrafla ispat edilir hale geldi.

Oysa dinimiz bize;
“Sağ elin verdiğini sol el görmesin” anlayışını öğütler.
Ama artık çoğu şey görünür oldukça değerli sanılıyor.

Cenaze evine gidilir, acı paylaşılırdı…
Şimdi bazen sofraya bakılıyor, eksik aranıyor…
“Pide iyi olmamış” diyecek kadar duyarsızlaşabiliyor insan.

Eskiden az vardı ama bereket vardı.
Şimdi çok şey var ama huzur eksik.

Teknoloji büyüdü ama insanın insana ayırdığı vakit küçüldü.

Herkes bugünü kurtarma derdinde,
Kimse yarının hesabını düşünmek istemiyor…
Oysa unuttuğumuz bir gerçek var:
“Ne ekersen onu biçersin.”

Her yol insanı bir yere götürmez…
Bazı yollar insanı kendine getirir derlerdi…
Ama artık birçok insan kendine dönmeye bile vakit bulamıyor.

Sevgiler yapay…
Saygılar yapay…
Dostluklar bile çoğu zaman menfaat üzerine kuruluyor…
Ne samimiyet eskisi gibi, ne de insanlık…

Ve en acısı…
İnsan, insanın acısına bile bazen kayıtsız kalıyor.

Belki de eksilen insanlık değil;
Birbirimize olan merhametimiz oldu…

Ama hâlâ geç değil…
Bir selamla, bir iyilikle, bir dua ile başlar her şey.
Çünkü unutma:
Kalp düzelirse, dünya da biraz olsun güzelleşir.